spoiler alert! o que vin esta semana na tele (1)

Hai que dicir que as opcións desta semana se reduciron drasticamente polo furacán Sandy. Non porque destruíse as comunicacións e forzase a evacuar medio país, como pasou en Cuba ou Haiti, senón porque, como ben explicou Fred Armisen ao comezo de Saturday Night Live, a xente branca non pode vivir sen ver o último capítulo da súa serie favorita – o chiste era con Homeland – así que a maioría das cadeas decidiron adiar as estreas de capítulos até a semana que ven para que a xente que estaba sen luz non os perdese.

A partir de aquí todo son spoilers, así que lede á vosa discreción.

Revolution (Tempada 1 Episodio 6)

Sei porque a NBC foi unha das poucas cadeas que decidiron seguir adiante e emitir parte dos seus contidos novos como estaba programado. Quedoume claro cando me decatei de que seguiran adiante con Revolution pero ao día seguinte non emitiron o capítulo novo de Go On.  Creo que foi unha manobra de marketing emitir durante un apago xeneralizado un novo capítulo dunha serie que vai sobre un apago xeneralizado. E precisan todas as campañas de marketing e toda a axuda inesperada dos elementos que poidan para lavar a cara desta serie, porque arredios que é mala. Aínda que non o pareza, eu tiña ganas de que funcionase,de verdade. Gústame a ciencia ficción e son unha tarada dos escenarios apocalípticos, sigo mandando cartas ameazantes á CBS por cancelar Jericho... pero isto... isto é mala televisión da boa, se é que iso ten sentido. Voume limitar a explicar o argumento desta semana, que é do que trata esta entrada, e xa que cadaquén decida co seu confesor se quere ou non quere ver este truño.

Xa pasaron unhas cantas cousas desde o piloto no que o pai de Charlie e Danny morría e un Giancarlo Esposito ao que lle deberían facer devolver o Emmy imaxinario que non lle deron por Breaking Bad secuestraba a Danny para levalo co archimalvado Monroe, tan cutre que lle puxo á república que fundou o seu nome de pía. A doutora inglesa que levaba whisky envelenado nunha petaca por se acaso se atopaba con milicias violadoras morreu; a nai de Charlie e Danny está viva e secuestrada no pazo de Monroe porque aparentemente sabe máis dos USB que son capaces de xerar enerxía do que sabía o seu home; o miliciano ambiguo espía/colado por Charlie resultou ser o fillo de Giancarlo Esposito e seica o tío Miles ao principio do apago axudara a Monroe a construír a súa república de pacotilla e nalgún momento de proceso coñeceu a Nora, que ven sendo Lara Croft pero con menos peito e bastante máis torpe.

No capítulo desta semana, Nora estaba gravemente ferida por facer o imbécil no capítulo anterior, e os nosos heroes tiñan que buscar un sitio para curala antes de que morrese dunha infección. Por sorte, o tío Miles coñecía un traficante que vivía nunha mansión perto de alí (a unhas seis horas en coche de cabalos disque é o máis perto que se pode atopar axuda nun mundo sen electricidade), así que alá foron, pero sorprendentemente o traficante de heroína non era boa persoa e ademais gardáballe rancor a Miles por zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz O caso é que Charlie se deu un baño nun cuarto de estilo colonial (aparentemente os mobles tamén volveron ao século XIX tras o apago) e despois saíu da bañeira e púxose a romper postais medio en pelotas para darlle aos produtores un par de escenas ambiguas para a promoción do episodio que nos fixesen pensar que iamos ver unha trama de trata de brancas, pero nada máis lonxe da realidade. O traficante era un cruce entre un malo da serie de Batman dos 60 e Pierre Nodoyuna, cunha morea de ideas totalmente inefectivas para os seus plans de narcotraficante pero hilarantes na súa elaboración e posta en escena, e tiña un plan ridículo para que Charlie matase a un ex-policía irlandés que lle queimara un campo de opio en vinganza por enganchar á súa filla á heroína. Así que Charlie se puxo un vestido axustado (a outra parte da promoción do episodio)e foi matar a un señor irlandés inocente sen dubidalo porque o traficante ameazara con non deixalos marchar da súa mansión se non o facía, entón o tío Miles escapou da mansión sen demasiada dificultade e a foi rescatar antes de que fixese nada malo. Mentres tanto, o traficante decidiu espertar a Nora do seu estado semi-comatoso cun chute de adrenalina, e esa actriz debe de ser a única da súa profesión que non viu Pulp Fiction porque non ten nin idea de como finxir que estás inconsciente e acaban de meterche un chute de adrenalina. Ah! Outro dos retorcidos plans do malvado traficante e o seu can Patán foi darlle armas cargadas a Aaron o lerdo e Nora a torpe, e dicirlles que se tiñan que disparar entre eles e o que sobrevivise podía escapar porque ¿se aburría? Aaron deu un discurso moi emotivo, que é o único que fai na serie, e disparouse directamente sobre o corazón, onde levaba unha petaca probabelmente de adamantium, porque sobreviviu sen un risco. E despois o imbécil do traficante, que até o momento estivera parado diante dun coche blindado por se intentaban dispararlle (si, caro público lector, lestes ben, non dentro do coche blindado ou detrás del, non, diante do coche blindado) achegouse a el e Aaron matouno. Acto seguido o can Patán e o resto dos secuaces deixaron marchar a Aaron e a Nora porque Breaking Bad lles ensinou que ao comezo da súa carreira os traficantes poden ter bo corazón e nobres ideais.

Mentres tanto, o fillo de Giancarlo Esposito mosqueouse porque Monroe vai mandar a un perigoso torturador ao que acabamos de coñecer a matar a Charlie e os outros, e o mesmo malvado Monroe decidiu reunir a Danny coa súa mamá nun banco dun parque, non sei moi ben con qué taimado propósito. Ah, si, e tamén vimos flashbacks de Aaron que demostran que era tan covarde e inútil xusto despois do apago como agora, aínda que pode ser que todo o seu esqueleto sexa de adamantium, porque saíu indemne de ser arrollado por un camión cando ía na súa limusina. Que lle pregunte a Lady Di.

Modern Family (Tempada 4 Episodio 6)

Houbo un conflito que se resolveu satisfactoriamente antes de que rematase o capítulo, Gloria berrou e fixo honor ás súas orixes humildes e temperamentais, Jay comportouse como un vello rosmón, Phil Dunphy fixo algo estúpido e a parella gay tivo unha discusión sobre sobrepeso e ter a razón. E ao final a voz en off de algún deles explicou que o importante é a familia e estar todos unidos.

Supernatural (Tempada 8 Episodio 5)

Cando parecía que por fin nos libráramos dos Leviatáns, resulta que volven. Noooon, que era broma. Volveron, pero só brevemente nun flashback do Purgatorio, e Dean, Benny e Castiel libráronse deles en cero coma.

En realidade este capítulo estivo moi ben porque Dean volve ser Dean, con referencias que só el entende (o diálogo dos “vampirates” é o mellor que escoitei desde que decidiu chamarlle a uns monstros Jefferson Starships porque eran chungos e difíciles de matar) e disposto a arriscar todo por axudar a un amigo (neste caso, Benny, a súa nova adquisición, porque por moito que queira ao seu irmán, Dean non pode pasar unha tempada enteira sen un mellor amigo/figura paterna que admirar). O caso da semana tiña que ver coa historia pasada de Benny, cando era un vampiro que operaba en alta mar (vampire+pirate=vampirate, iso en lóxica de Dean é como 1+1=2, e tamén me lembrou a Community co cal, ben por ti, Supernatural). A historia en si é pouco orixinal, a verdade é que pensaba que o personaxe de Benny ía ter máis chicha, con iso de ser o único disposto a axudar a Dean e prometer non matar máis humanos con tal de saír do Purgatorio. O caso é que Benny era un malvado vampiro, namorou dunha rica herdeira, escapou con ela, ao seu señor/mestre/como se chame o vampiro que o transformou non lle gustou, matou a Benny e transformou á moza, e agora Benny volveu para se vingar. Naturalmente, non podía facelo só, e pediulle axuda a Dean, o que nos deixou algunhas escenas de Dean pateando cus outra vez, e un par de exemplos de slapstick cando está discutindo con Sam por teléfono en pleno niño de vampiros mentres intenta que non o descubran. Todo moi Dean. 

Sam pola súa banda estivo ñoño e aburrido coma sempre, cada vez que vía un aparato eléctrico lembráballe ao ano que traballou como técnico de mantemento dun motel e namorou dunha veterinaria mentres Dean sufría no Purgatorio. Ao final do capítulo, foi rescatar a Dean, supoño que pola culpabilidade de ter pasado del cando estaba no Purgatorio, e amoloulle un pouco chegar tarde, ver que Dean non o precisara para esa aventura, e sobre todo coñecer ao seu novo mellor amigo Benny, que ademais é un vampiro. A semana que ven supoño que tocará capítulo de discusión de namorados entre Sam e Dean (“deixáchesme por un vampiro!”, “el estaba cando ti non estabas!” e todo iso), e malia que iso é parte da orixe da serie, comeza a ser un pouco aburrido.

Suburgatory (Tempada 2 Episodio 3)

O meu problema con Suburgatory  é que me encantan todos os personaxes pero non me creo a Tessa. É unha especie de quero-ser-Juno-e-non-podo resabiada e supostamente cosmopolita, pero despois é tan parva como calquera outra moza de Chatswin. A súa premisa desta semana era basicamente esa, síntese moi madura pero non é madura abondo para coidar o bebé de Noah mentres el vai á ópera. O problema é que, se facemos caso da televisión americana, case todas as mozas medianamente responsábeis de máis de quince anos se dedican a coidar cativos cando os seus veciños saen a cear, e non me podo crer que George pensase en serio que a súa filla que pasou o verán en Nova York facendo prácticas nunha revista non é capaz de facer de canguro porque é filla única, tan mala é a educación que lle deches a túa filla, George?

Como era de esperar, Tessa pasou un mal rato coidando do bebé, pero non polos motivos que serían habituais (medo a que enferme, caia do berce, trague algo... e non saibas qué facer) senón porque de súpeto lle deu medo estar soa nunha casa que está a un tiro de pedra da casa do seu pai e das de outros veciños. Iso, sendo unha rapaza afeita ao máis duro de Nova York (ao que ela fai constantes referencias) non ten moito sentido. Iso solucionouse cando Ryan foi ao seu rescate (en parte porque estaba convencido de que tiña unha enfermidade terminal polo ben que o trata a súa irmá ultimamente e quería sonsacar a Tessa), e aí volvín a non entender o xogo de Tessa, que pasa a vida ondeando a bandeira do feminismo e a independencia e despois seica se abrandou con Ryan porque lle quedaba moi ben un bebé no colo. Agora que case todos os personaxes secundarios gañaron profundidade, Tessa comeza a verse como unha caricatura, e iso non é bo para o personaxe principal.

Por outra banda, George e Dallas saíron na súa primeira cita e foi moi divertido e inesperadamente romántico, e na casa dos Shay o feito de que Ryan sexa adoptado segue a ser o tema principal, o cal xa aburre un pouco. E case non lle vimos o pelo a Dalia, como desde o comezo da tempada, e iso sempre é malo. Escritores de Suburgatory, queremos máis Dalia, os seus diálogos ás veces son xeniais e outras veces se pasan de rosca, pero Carly Chaikin é unha actriz incríbel e fai que todo o que di Dalia se comente en internet ao segundo de rematar o capítulo.

Suburgatory foi, para min, a mellor nova comedia do ano pasado, entre outras cousas porque Cheryl Hines e Carly Chaikin son enormes, pero non pode confiar só en personaxes secundarios estereotipados. Se non lle dá algo de corpo a Tessa e non lle dá a Dalia máis acción que soltar frases lapidarias mentres pinta as uñas coa súa nai, corre o risco de se converter nun desfile de caricaturas do mesmo xeito que fixo Modern Family, outra comedia que prometía moito na súa primeira tempada.

American Horror Story: Asylum (Episodio 3)

La locura. Este capítulo é difícil de resumir porque pasaron centos de cousas. Para comezar, resulta que na actualidade non hai un só bloody face senón unha chea deles, un aparentemente sobrehumano e o resto unha panda de rapaces que mercaron a careta como disfrace de Halloween, xunto cunha pistola de verdade. O caso é que a parella fetichista seguía no manicomio abandonado despois do seu encontro con, imos dicir, Mega Bloody Face, o que lle arrincara o brazo ao fulano. Cando estaban intentando escapar atopáronse cun dos rapaces disfrazados, ímoslle chamar Fulgencio para non liarnos, que non só os asustou senón que lle cravou un pincho no peito ao fulano do brazo amputado e despois foi onda a moza. O tipo estaba incribelmente forte e, brazo amputado, coitelo no peito e todo, conseguiu chegar a onde estaba a moza e reducir a Fulgencio, e despois a moza desatou o seu estrés post-traumático acoitelando a Fulgencio até no carné de identidade. O problema é que despois chegaron os amigos de Fulgencio, digamos Atanasio e Teodoro porque eran dous, tamén vestidos de bloody face e mataron a tiros ao amputado e maila moza. E cando estaban para marchar, chegou Mega Bloody Face e aí nos quedamos.

Pola súa banda, en 1964 pasaron unha chea de cousas desagradábeis: para comezar a tipa francesa e Kit seguen querendo escapar, pero como agora xa non se fían de Lana colleron unha nova aliada, a ninfómana que interpreta Chloe Sevigny e que a semana pasada deu un discurso incríbel sobre a dobre moral e o feito de que se encerrase a mulleres por ter amantes mentres os seus homes andaban fodendo por aí, o que a converteu no meu personaxe preferido. Así que, como era de esperar, as cousas non lle foron demasiado ben esta semana. Pero xa chegaremos. O caso é que estes tres quixeron escapar, e aproveitaron unha cousa moi estúpida: como se aproximaba un trebón cousa fina, estilo Sandy, a irmá Jessica Lange decidiu que o mellor era xuntar a todos os presos enfermos nunha sala común para que se suxestionasen uns aos outros e cundise o pánico mentres vían un coñazo de película de Cecil B. DeMille que seguramente converteu en psicópatas perigosos os que aínda non o eran. Mentres tanto, a monxa pánfila, que aínda segue posuída polo demo –do que incribelmente ninguén se decatou a semana pasada malia o obvio que foi-, andou facendo das súas: primeiro tratou seducir o doutor Mengele (dado o título do seguinte capítulo, “I Am Anne Frank”, creo que xa lle podemos chamar así sen medo a trabucarnos), como pasou dela foi matar unha señora mexicana moi devota que seica era a única que recoñecía o que era, convenceu á irmá Jessica Lange para que volvese a darse á bebida con hilarantes resultados, e despois foi ver a película de DeMille e semellou perder interese en todas as maldades que puxera a punto porque seica o demo nunca estivo presente nas execucións de cristiáns na Antiga Roma ou en asasinatos de xente en xeral e por iso se sentía tan excitado por ver unha recreación feita nun plató de cine en 1932. Lana, pola súa banda, mandou o novo médico, o que vai de moderno e demócrata, a visitar á súa “amiga” (as súas palabras, non as miñas) e o tipo debe de ter un Máster en Sherlock Holmes, porque chegou á casa da tipa, viu que a porta estaba aberta e que había unha única pinga de sangue na alfombra, e concluíu que a moza fora asasinada (e evaporada?) por bloody face e que por tanto Kit era inocente. 

Lana creu isto sen problemas, non se amosou demasiado abatida pola morte da súa moza, e decidiu que o seu novo cometido na vida era demostrar a inocencia do seu até entón archienemigo Kit, así que lles indicou aos outros onde estaba o túnel que usara para entrar no manicomio coa monxa pánfila. Chloe Sevigny quedou atrás entretendo a un celador porque é unha soldado incríbel e sacrifícase polo ben do grupo, e utiliza o seu corpo para axudar porque é o instrumento que ten (en serio, personaxe preferido), pero o doutor Mengele atopouna e despois dunha escena de intento de violación que xa foi o bastante dura de por si (sobre todo cando o doutor se ría de que ela berrase “violación” co que lle gustaba o sexo, puf) descubrimos que o tipo, aparte de ser un torturador psicópata tamén ten un “pequeno” complexo (festival del humor) e para curalo decidiu, non sei, así a bote pronto, AMPUTAR AS DÚAS PERNAS DE CHLOE SEVIGNY!! Se algunha vez viaxo ao país das series de televisión, quero atopar a ese médico e matalo coas miñas propias mans.

Mentres tanto os outros tres (Lana, a francesa e Kit) conseguiron saír do manicomio, pero se atoparon coas criaturas do doutor, que semellan seres humanos moi sucios e bastante habilidosos, porque colgaron e abriron en canal ou algo os corpos que a monxa pánfila se limitaba a guindar no chan cunha carretilla. Os tres intrépidos internos escaparon, pero en vez de escapar cara a estrada ou o monte ou calquera outro dos puntos cardinais, volvéronse meter polo túnel e volveron á sala de recreo a tempo para que a irmá Jessica Lange, aínda medio prea, fixese o reconto dos presos internos.

Case me esquezo,na parte Expediente X da historia, o doutor Mengele estivo tentando determinar qué era o aparato con vida propia que sacou do pescozo de Kit, e como é un psicópata tarado que dirixía o dispensario de Belsen/Dachau/Mauthausen  está convencido de que o aparato é un artefacto de espionaxe posto alí pola Stasi e/ou a KGB. Nesta serie son tan sutís coa misteriosa orixe do doutor que me sorprende que non vísemos enriba da mesa do seu despacho un tapete bordado que diga “Arbeit Macht Frei”. Pola súa banda, a irmá Jessica Lange atopouse cun extraterrestre con boca de vaxina –o que non sei como interpretar, sinceramente- pero como estaba peneque non se vai lembrar o episodio que ven, e agora si, iso foi todo o que pasou. Ah, e Pepper foi ao baño e non volveu, cómo é esta Pepper.

Haven (Tempada 3 Episodio 7)

Por fin! Rematou a tensión sexual, e o gañador dun magreo con Audrey foi... tachán... Duke Crocker. O cal era bastante obvio porque a) hai que estar tola para deixar pasar a Eric Balfour e b) hai que estar tola para deixar pasar a Eric Balfour.

Aparte do meu arrebato de romantismo adolescente, pasaron unha chea de cousas interesantes esta fin de semana en Haven. Semella que estamos máis perto de descubrir o misterio de Audrey/Lucy, agora cunha nova reencarnación, aínda que con esta serie nunca se sabe e poida que todo sexa un xigantesco bluf, pero Audrey e Crocker viaxaron a Colorado e coñeceron á nai do Colorado Kid, do que agora xa sabemos o nome aínda que eu non me lembro. Malia que a nai tiña Alzheimer, cunha perruca e roupa pasada de moda conseguiron que a señora accedese aos seus recordos (en serio, guionistas de Haven? é iso o único que precisamos para curar o Alzheimer?) e enteráronse de que Audrey tamén fora Sarah, e de que o Colorado Kid non era o seu amante senón o seu fillo, e Sarah entregárallo a esta señora para protexelo. Aparte diso, Audrey e Crocker liáronse nunha escena bastante estereotipada, pero na que os guionistas tiveron a ben poñer en boca de Crocker unhas palabras tan conmovedoras que eu tamén me liaría con el, pero a quen quero enganar, faríao de todas todas. Antes de que pasase máis nada, Audrey afastouse del por nonseiqué chorradas de preservar a súa amizade e blablabla.

Onde a cousa se puxo realmente interesante foi en Haven, porque o monstro da semana era unha rapaza que podía resucitar os mortos se os tocaba antes do solpor do día en que morreran, e tiña unha irmá psicópata que ía por aí matando xente e despois pedíndolle cartos aos seus seres queridos para que a súa irmá os resucitase, o cal é a estratexia psicópata máis demencial que vin eu. No  transcurso da investigación, Nathan descubriu que Tommy era o asasino da pistola de perno, ou cando menos un asasino cunha pistola de perno, e teño que recoñecer que iso foi unha sorpresa para min, porque malia saber que Tommy ocultaba algo e velo desfacerse dun cadáver nada máis chegar a Haven, foi un personaxe ao que me habituei deseguida e asumín que era un máis da panda de "bos" porque o fixeron encaixar moi ben en apenas dous capítulos. O episodio rematou con Nathan ferido de morte por Tommy, a única rapaza que o pode salvar fuxida, Audrey e Crocker que acaban de voltar da súa aventura en Colorado e non saben que Tommy é malo, e o letreiro de "CONTINUARÁ" na pantalla, así que máis interesante non pode estar.

Non me canso de dicilo, Haven estase a converter nunha xoia de xénero na televisión. É unha serie que comezou cunhas pretensións moi modestas, metendo un monstro da semana e unhas liñas xerais bastante difusas coas que só tiñamos claro que os personaxes principais tiñan cousas misteriosas no seu pasado pero que tampouco nos importaban. En dúas tempadas e media foi capaz de elaborar unha rede intrincada de misterios, dosificando as súas revelacións e dotando os personaxes dunha mitoloxía moi complexa que xa quixeran moitas series de máis orzamento. Eu pola miña banda espero que dure seis tempadas e unha peli como mínimo.

E esta é a primeira parte do (pouco) que vin esta semana. Mañá ou pasado máis.

agora que xa pasaron os especiais de Halloween

Agora que xa pasou Defuntos, podo dicir que non odio Halloween. É só que non é de aquí, é tan ridículo ver xente disfrazada de The Walking Dead cousas monstruosas nesa noite, primeiro porque aquí sempre foi o día de Defuntos, e a tradición tiña máis que ver con acompañar á túa avoa a limpar as tumbas da familia que con disfrazarse e andar de festa, e despois porque a xente que o celebra ao estilo americano reproduce unha parte moi pequena e moi deturpada do que ven na tele, o de ir vestido de monstro e mazarse como preas, e esquecen o que para min é a parte fundamental: os especiais televisivos.

Quen nunca vise It’s the Great Pumpkin, Charlie Brown non ten dereito a celebrar Halloween ao estilo ianqui. Eu non o celebro, pero como boa hipócrita podo dicir que me recreo nesta época mirando os especiais da televisión americana, porque, aínda que aquí teñamos outro tipo de tradicións, alí outubro é o mellor mes da televisión. E con tal desculpa, agora que xa pasou a romaría, podo facer outra lista:

OS TRECE MELLORES ESPECIAIS DE HALLOWEEN

Como imos de menos a máis, vou comezar pola mención honorífica: o capítulo de Halloween da segunda tempada de Castle é bastante normal, pero a aparición de Nathan Fillion ao comezo do capítulo vestido como Mal Reynolds é digna de figurar nesta humilde lista. Foi ao mesmo tempo un aceno aos fans leais de Firefly  (coma min) e un tirón de orellas aos fans frikis de Firefly (coma min), cando a súa filla lle di que xa hai cinco anos que leva o mesmo disfrace e que debería superalo.

13. Louie: Halloween/ Ellie (Tempada 2 Episodio 10)

Os capítulos de Louie normalmente teñen dúas historias diferentes. Esta escolla é un pouco trampa porque me gustou máis a segunda historia, que non vai de Halloween, que a primeira, pero paga a pena ver a persecución dos dous tipos que realmente dan medo e a reacción nada cómica de Louie e as súas fillas.

12. Bottom: Terror (Tempada 3 Episodio 2)

Non é dos mellores capítulos de Bottom, demasiado caca-cu-peido-pis mesmo para eles, pero o peor capítulo de Bottom é mellor que a metade das comedias da televisión actual. Ademais, pensei que me ía mal coa cenoria de Halloween e o francés/galés.

11. The Simpsons. Treehouse of Horror

Non sei moi ben como facer con Treehouse of Horror, porque de case todos me gusta unha das historias moito máis que as outras, pero se teño que elixir, diría que o primeiro (o episodio 3 da segunda tempada) por ser o primeiro especial, e a primeira aparición de Kang e Kodos. E xa que son tres historias por especial, as miñas tres historias preferidas, malia que de tempadas diferentes son: “The Raven” (Treehouse of Horror I), a representación máis entretida posíbel dun poema que até o momento me parecera estúpido e carente de interés; “The Shinning” (Treehouse of Horror V)porque cravaron a película (No TV and no beer make Homer go crazy); “The Genesis Tub” , sempre me fixo graza o da civilización pequeniña, ademais é unha das moitas homenaxes á The Twilight Zone.

10. Phineas and Ferb: The Monster of Phineas-n-Ferbenstein (Tempada 1 Episodio 22)

En realidade só quería meter calquera capítulo de Phineas and Ferb. Este ademais fai o mellor uso que se pode facer dunha masa enfurecida, e a maldade de Doofenshmirtz/Hyde é digna de ver. “And that is why there are pumpkins”.

9. American Horror Story: Halloween I & II (Tempada 1 Episodios 4 e 5)

Para as series de terror ás veces é difícil facer un bo capítulo de Halloween, porque sempre se lles esixe que lle dean unha volta ao argumento. Pareceume unha boa idea que na primeira parte de American Horror Story a noite do 31 de outubro fose a única na que as pantasmas podían abandonar os lugares onde morreran e andar polo mundo, sobre todo porque algúns deles aproveitaron para facer “recados”, cousas normais que facían estando vivos e que xa non podían volver facer. Tamén foi a primeira vez que intuímos a verdadeira historia de Tate e vimos as vítimas do tiroteo no instituto, algo moi macabro para a cultura americana.

8. Medium: Bite Me (Tempada 6 Episodio 6)

Hai dúas razóns polas que sempre me gustou Medium. A primeira, que a contrapón a series cursis a dolor como Ghost Whisperer, é que a súa familia se comportaba como unha familia normal se comportaría se a nai puidese falar cos mortos. Alison e as súas fillas tiñan problemas domésticos derivados do seu don, e a vida non sempre era color chicle na casa dos Dubois (ademais, eran todos listísimos, eu querería un marido e unhas fillas así). A segunda,e isto creo que ningunha serie con tema sobrenatural o logrou tan ben, é a orixinalidade coa que presentaba os casos da semana: pesadelos en tecnicolor ou en branco e negro, espertar falando outro idioma ou sen poder oír máis ca unha canción todo o tempo, o xenial episodio no que Bridgette soñaba cuns debuxos animados de monos que lle revelaban uns crimes violentos de forma que ela os puidese entender... O normal é que as series que funcionan cun caso semanal independente acaben aburrindo, pero con Medium eu atopábame cada semana desexando saber cómo me ían presentar o caso desa vez.

Aínda que neste episodio a resolución do caso sexa previsíbel, é o exemplo perfecto de por que me gustaba Medium: Alison atrapada en Night of the Living Dead, o cameo dunha estrela do terror, unha araña morta comunicándose con Bridgette, e chistes metatelevisivos (encántame cando Bridgette comenta que están poñendo películas de zombis na tele e Joe Dubois –interpretado por Jake Weber- pregunta se van poñer esa na que están atrapados no centro comercial).

7. Buffy the Vampire Slayer: Fear Itself (Tempada 4 Episodio 4)

A cuarta tempada de Buffy the Vampire Slayer é a peor, para min, pero os capítulos bos que ten son moi bos, por exemplo este. Estou segura de que hai unha chea de series sobrenaturais que usaron o tema de enfrontarse literalmente aos propios medos antes e despois deste capítulo, a propia BtVS  xa o fixera no capítulo Nightmares da primeira tempada (é interesante ver cómo os medos dos personaxes se van facendo máis abstractos a medida que eles maduran), pero o xenial deste episodio é o humor que ten, e por suposto o xiro final, e iso non o podo contar aquí. E Giles con sombreiro mexicano.

6. Roseanne: Boo! (Tempada 2 Episodio 7)

Os capítulos de Halloween de Roseanne sempre foron famosos, supoño que porque, como xa comentei algunha outra vez, parecían reais. As decoracións eran propias dunha familia á que lle gustaba moito esa festa e se mataban a decorar a casa co que tiñan, non de inverter medio millón de dólares e contratar ao equipo de decorados de Disneyworld. “Boo” é o primeiro deses especiais de Halloween, pero podería ser calquera deles. Elixín este porque é o máis fresco, e o disfraz de Becky de azafata morta en accidente aéreo é do máis macabro que vin na vida, qué podo dicir...

5. South Park: Spookyfish (Tempada 2 Episodio 15)

É o segundo capítulo de South Park que vin na miña vida, nunha cinta VHS que foi unha pena perder, porque contiña: este capítulo, o de Babura/MegaPoitier/Robert Smith, e o especial de Terrance e Philip “Not Without My Anus”. O único que se emitiu como especial de Halloween é este, pero eu recomendaría ver os tres seguidos. O Cartman malo do cruel universo paralelo, a tenda de animais que se chama “Antigo Cemiterio Indio” , a cara de Barbara Streisand nas esquinas da pantalla para crear efecto “spooky-vision” son algunhas das cousas que sempre vou lembrar desta serie.

Stan: So you just- built your store on top of an Indian burial ground?
Clerk: Oh, hell no! First I dug up all the bodies, pissed on 'em, then buried them again upside down.

4. Community: Introduction to Statistics (Tempada 1 Episodio 6)

Deberían deportarme por recoñecer isto, pero a primeira vez que vin Community deixoume máis ben como estaba. Tiven que ler un par de reseñas de Tim Surette (o meu seriólogo de confianza) para volverme interesar pola serie, e menos mal que me fiei del. O primeiro capítulo que me enganchou foi este, pero xa non o puiden deixar, e creo que a calquera persoa que o vexa lle vai pasar o mesmo, se a ve en orixinal (algún día falarei dos dobladores ao español desta serie e de como os deberían colgar polos dedos gordos dos pés e arrincarlles a pel a tiras mentres unha rata esfameada lles roe os xenitais).

“Wherever a party needs to be saved, I’m there. Wherever there are masks, or there’s tomfoolery and joy, I’m there. But sometimes I’m not, ’cause I’m out in the night, staying vigilant, watching, lurking, running, jumping, hurtling, sleeping. No, I can’t sleep. I don’t sleep. You sleep. I’m awake. I don’t sleep. I don’t blink. Am I a bird? No. I’m a bat. I am Batman … or am I? Yes, I am Batman."

3. Parks and Recreation: Greg Pikitis (Tempada 2 Episodio 7)

Greg Pikitis é un dos capítulos máis xeniais de Parks and Recreation. A historia da festa de Anne é aburrida, como case todas as historias de Anne (por que a xente adora a Rashida Jones? É tan normal que non pode ser cómica), pero a persecución entre Leslie e Greg Pikitis chega de sobra para compensar o capítulo. Ademáis, Louis CK facendo de Louie Dave, o policía máis riquiño da historia. E a primeira aparición do axente Burt Macklin, do fucking FBI.

2. Buffy the Vampire Slayer: Halloween (Tempada 2 Episodio 6)

A ver, é obvio que teño unha certa debilidade por esta serie e que me sei os guións de memoria e considero a Joss Whedon un semidios, pero agora máis ca nunca, vendo a cantidade de vampiros lánguidos e rapaciñas indefensas que poboan as pantallas de cine e televisión, dá gusto ver unha moza pija de instituto mallando nos malos e rescatando rapaces, en vez de suspirar e facer promesas de abstinencia.

Por iso mesmo neste capítulo é interesante ver cómo sería Buffy se fose unha princesiña indefensa, e en xeral a idea de que os habitantes de Sunnydale se transformen nos seus disfraces está moi ben, eses nenos convertidos en monstros pequeniños son espeluznantes.

1. Community: Epidemiology (Tempada 2 Episodio 6)

Non sei quen me comentou unha vez que non lle gustara este capítulo de Community. Non todos os demais, este en concreto. Supoño que será porque é un capítulo de Halloween e sae do estándar do posíbel, pero nesta serie todo sae do estándar do posíbel. Eu choro da risa con este capítulo, moi especialmente cos detalles: o feito de que a apocalipse zombi se desate a ritmo dunha lista de reprodución de ABBA, ou a escena dos gatos do sótano e a pregunta obvia de Troy son as cousas que me van seguir facendo rir as seguintes cincuenta veces que o vexa.

"Holy crap! Leonard's a zombie!"

que foi da comedia obreira

Non sei moi ben por que comecei a lembrarme de series inglesas ou americanas decentes que intentaron ter o seu refrito español... Lembreime desa especie de cruel universo paralelo no que Verónica Forqué interpretaba a Rosseane, e (válgame el cielo) El Comisario a John Goodman. A escenografía era como se unha tenda de souvenirs españois estoupase enriba da casa dos Conner, porque alén diso non mudaran nada. Lembro que mesmo tiñan unha manta de patchwork no respaldo do sofá, e o cable do teléfono (si, amigos, teléfonos con cable) era longuísimo, para que as fillas puidesen relear coas amigas pechadas no armario, como só se vía nas comedias americanas dos oitenta. O que tampouco mudaran fora o tema da vivenda, e iso renxía desde o primeiro capítulo: Roseanne e Dan Conner vivían nunha casa de dúas plantas nas aforas de Lanford, Illinois, porque así é como viven as familias obreiras americanas, polo menos as que sobreviven; que trasladasen iso punto por punto, facendo que unha familia obreira española vivise nun chalé nun barrio residencial de Madrid en vez dalgún deses edificios grises de cidade dormitorio, non foi a única das atrocidades que os adaptadores da serie cometeron, pero si a meirande.

Nestas estaba cando comecei a pensar que Roseanne era unha comedia con conciencia de clase, cando menos nas primeiras tempadas, até que os guionistas empezaron a consumir drogas duras e remataron facendo que aos Conner lles tocase a lotaría. Até entón, os seus problemas eran reais e sentíanse perto, e iso era o que tiña de auténtico, moito máis ca os chistes da súa creadora.

O malo é que a lotaría non lle tocou só aos Conner. Nese momento, os actores de Friends (1994-2004) aínda non eran multimillonarios, pero os seus personaxes xa vivían en pisos imposíbeis do Village neoiorquino, tiñan traballos indeterminados que lles permitían estar a todas horas no café, e cartos abondo para non ter que falar deles en case ningún episodio. Lembro unha bochornosa excepción, na que un conflito económico dividía o grupo en “amigos ricos” e “amigos pobres”: os pobres reprochábanlle aos ricos que eles non podían ir celebrar un aniversario a un restaurante carísimo nin pagar as entradas dun concerto de Hootie & the Blowfish, quero ser pobre en Friends. O único do grupo que xogaba ás veces o papel de pobre era Joey, un actor en paro que certamente non debería ter cartos nin para comer no Nova York real, por fortuna o seu amigo Chandler sempre estaba alí para pagar o piso, as facturas, a comida, e calquera outro vicio que Joey tivese, mesmo cando xa non vivían xuntos, iso é amizade. Phoebe facía moitas referencias a cando era pobre e vivía na rúa, e o que lle pasou a ela ha de ser o soño americano, porque pasou de vivir na rúa a ter cartos abondo para aparecer cada día cun vestido distinto e un bolso de deseño, e todo iso traballando de masaxista ou algo así. A moral detrás da historia ven sendo algo así como que aos vinte e tantos anos un pode ser un mozo neoiorquino atolondrado que non pode nin pagarse unha cea nun restaurante caro, mais a medida que vas entrando nos trinta, as cousas se acomodan e a madurez viste de Ralph Lauren. Aquí, na vida real, os trinta e tantos son tan incertos coma os vinte, pero con menos cartos no peto.

Os nenos pijos de Friends poden ser o estereotipo de personaxes superficiais, pero non son os únicos. En Mad About You, que estivo en antena de 1992 a 1999, houbo moitas ocasións nas que só un dos Buchman tiña traballo, e con todo amañábanse para pagar ese piso imposíbel no que vivían (hai uns anos uns tipos sacaron unha fórmula para calcular canto mediría en realidade o estadio de Oliver e Benji, considerando que cada vez que corrían por el vían a curvatura da terra; o piso dos Buchman non era tan esaxerado, pero a primeira vez que escoitei falar desa fórmula pregunteime se alguén podería facer algo semellante para medir o seu cuarto de baño). E non quero nin comezar a falar das series que están agora mesmo en antena, desde os apartamentos e a conta do bar de How I Met Your Mother, quén paga as matrículas da universidade dos personaxes de Community, ou qué pasa coa demencial Modern Family, na que todo o mundo é millonario malia que a metade dos personaxes non traballen e os que o fan teñen traballos máis ben dudosos (a quen se lle ocorrese facer o personaxe de Phil axente inmobiliario triunfador despois da crise financieira estadounidense é un xenio incomprendido).

Plano do "apartamento" dos Buchman en Mad About You. O que se atopa na internet!

Modern Family ou un anuncio de Tommy Hilfiger, o que fose primeiro.

Os ingleses sempre tiveron máis man para a comedia social. Nas mellores comedias de Rick Mayall, The Young Ones e Bottom, os protagonistas non traballan e viven en pisos miserentos cobrando o subsidio por desemprego, malia que o fin que se persegue  é cómico e esaxerado. The League of Gentlemen era unha comedia surrealista con toques de terror, totalmente fóra da realidade, e con todo os seus personaxes tiñan que ir todas ás semanas ao Job Centre aos mesmos cursiños de inserción inútiles que temos aquí, para poder seguir cobrando o subsidio. Iso xa a sitúa máis perto da realidade que calquera das comedias que están agora mesmo en antena.

Alguén podería argumentar que os tempos de necesidade son tempos de escapismo, e que a xente non quere ver desgraza na tele cando xa a ten na casa, pero iso ven sendo a mesma análise feita desde unha certa superioridade intelectual –e, seguro, moral – que cando alguén ven co conto de que os programas de merda de telerrealidade trunfan porque a xente é ignorante. Eu non creo iso para nada: All in the Family, a versión americana da serie británica Till Death Us Do Part estreouse en xaneiro de 1971, nun momento en que os E.U.A. estaban metidos até o pescozo en Vietnam e os conflitos domésticos ían en escalada, Roseanne viu o seu primeiro capítulo uns meses despois do Luns Negro da Bolsa... A comedia nunca foi sinónimo de escapismo, velaquí a miña (curta) lista desta semana:

The Honeymooners (CBS, 1951-1955)

The Honeymooners foi unha serie que as comedias snobs da actualidade leron en clave unidimensional, entendendo que facía apoloxía da violencia machista pola famosa frase de Jackie Gleason “One of these days... one of these days... Pow! Right in the kisser!". Unha chea de comedias modernas, desde Futurama a Family Guy parodiaron esa frase sen afondar nela: os Honeymooners eran unha parella de clase obreira que loitaba para chegar a fin de mes a primeiros dos anos 50, a violencia machista (malia que Ralph nunca chegase a cumprir as súas ameazas) era un problema estrutural que non se pode analizar independentemente das súas condicións de vida. O interesante da serie era que por primeira vez unha familia obreira e os seus problemas tiñan o protagonismo absoluto na televisión, algo que agora é impensábel.

All in the Family (CBS, 1971-1979)

Os protagonistas de All in the Family vivían no barrio obreiro de Queens e os guionistas eran conscientes diso. Nas primeiras tempadas, a filla e o xenro dos Bunker vivían con eles porque non tiñan cartos abondo para ser independentes, e os cartos e os conflitos laborais eran un tema recorrente na serie.

Good Times (CBS, 1974-1979)

Good Times é un spin-off de Maude, que á súa vez é un spin-off de All in the Family. Os seus protagonistas son unha parella negra, Florida e James Evans, que viven nun barrio pobre de Chicago. Non modesto, pobre. Florida traballa limpando casas e o seu home ás veces non atopa traballo e ás veces ten que ter dous á vez. A parte máis interesante desta comedia é que os Evans viven nuns edificios de protección oficial que máis tarde se fixeron famosos porque as bandas organizadas os tomaron como centro de distribución de drogas (algo así como as torres de The Wire) e puxeron de manifesto o papel das autoridades públicas á hora de crear guetos.

Roseanne (ABC, 1988-1997)

Os Conner son unha familia obreira que vive en Lanford, Illinois. Roseanne traballa coa súa irmá Jackie nunha liña de montaxe, e o seu home Dan fai chapuzas. Os cartos e os conflitos laborais son un tema recorrente nas primeiras tempadas: a primeira dela remata con Roseanne e as súas compañeiras da fábrica enfrontándose ao capataz e perdendo, o que as leva a todas á rúa.

Ao final só é tele, para qué darlle tanta importancia... Xa sei, ho, pero para min, que a televisión actual expulsase todos os personaxes da clase obreira pola porta de atrás e en silencio é un exemplo mais de cómo o capitalismo intenta expulsar a loita de clases do discurso cultural. E iso.


NOTA (26/10/12): Despois de publicar esta entrada, o meu colega Dio díxome que era un sacrilexio deixar a familia Bundy fóra desta lista; se alguén representa ás clases populares ese é o vendedor de zapatos máis malfadado da historia. A verdade é que si que me pasara pola cabeza incluir Married With Children na lista, pero despois desboteino porque a considero máis unha parodia de sitcom ca unha sitcom en si propia, creo que o feito de que os Bundy teñan problemas económicos é máis para burlarse das outras comedias de barrio residencial que nunca os mencionan, que como reflexo da sociedade na que se inspiran. Con todo, tes razón, Dio, se cadra porque foron capaces de ver onde se estaban encamiñando as outras telecomedias e souberon meterse con iso, merecen estar na lista:

Married With Children (Fox, 1987-1997)

Antes de ser millonario, Al Bundy vivía nun barrio de Chicago coa súa familia disfuncional. Mentres el se mataba a traballar vendendo zapatos de muller nuns grandes almacéns, a súa muller dedicábase a gastar os seus cartos e... Vaia, como en Modern Family pero en realista. (Ed O'Neill é un actorazo estea na serie na que estea; aquí, outra das marabillas que fixo e que ninguén lembra: The 10th Kingdom)

all work and no play... (2)

Dáme moita preguiza comentar as comedias novas porque son todas moi parecidas, non só entre si, tamén parecidas ao de sempre. Polo menos este ano decidiron prescindir da tendencia do falso documental, e non hai ningunha serie na que os personaxes falen directamente a cámara comentando escenas da súa vida privada con total naturalidade, comezaba a ser un pesadelo.

Total, estas son as novas comedias que vin.

TERRIBLE, TERRIBLE, TERRIBLE

The New Normal (NBC)

De que vai: É o novo produto de Ryan Murphy, o creador de Glee e American Horror Story. En principio trata dunha parella homosexual rica que decide ter un fillo e contactan cunha nai de aluguer pobre e pailana. En realidade é media hora de estereotipos (os gays superficiais e con bos traballos, a hillbilly corta pero cun gran corazón, a nena que non encaixa na escola porque é demasiado lista para a súa idade...) e  Ellen Barkin ladrando insultos racistas e homófobos que se supón que nos teñen que facer graza porque ei! opinamos xustamente o contrario!, daquela iso debe de ser a retranca.

Por que mola: televisivamente non podo pensar en nada. En Estados Unidos hai unha panda de taradas que pensan que a serie foi ideada polo Anticristo, polo feito de que saian homosexuais adoptando bebés, e fan campañas contra ela, e ler calquera entrada do seu blog sobre a decadencia de América e a corrupción das nosas almas é moito máis entretido que ver un capítulo da serie.

Por que non mola: son os personaxes máis estereotipados desde aquela comedia dos 90 que se titulaba Unha Cantidade Moderada de Personaxes Estereotipados Facendo Cousas Pouco Realistas pero Hilarantes. Absolutamente todos os chistes baséanse nun dos protagonistas gays sendo super-gay, a paleta facendo cousas de paleta, ou Ellen Barkin dando un discurso tan esaxerado que non fai graza en contra de os gays/os negros/o aborto/as nais solteiras/Obama/Occupy Wall Street/a NBC/os franceses/os Dereitos Humanos and so on.

A quen lle pode gustar: ao seu creador, Ryan Murphy. Imaxínoo deitado na súa chaise longue de 8.000 dólares, co seu batín de seda e unha copa de xerez na man, rindo a esgalla e dicindo “fuck the ratings, I AM hilarious!”

AO FINAL QUEDA CO COMPAÑEIRO DE TRABALLO DURITO PERO DE BO CORAZÓN

The Mindy Project (Fox)

De que vai: Kelly Kapoor deixou a oficina de Scranton de Dunder-Mifflin (gustaríame poder dicir que a tempo, pero a data de caducidade da comedia que unha vez foi a miña preferida está nalgures entre a cuarta e a quinta tempadas), mudouse a  ¿Los Ángeles? e fíxose xinecóloga. En esencia é o mesmo personaxe, o único que lle dá sentido á súa vida é soñar con casar con Ken e ter moitos fillos, pero a diferencia da Kelly de The Office, esta Mindy non é esaxeradamente cotilla, nin unha raíña da chantaxe emocional, nin graciosa. Completando o proxecto están os seus dous compañeiros de traballo, un sedutor descerebrado co que ás veces se deita, e o outro, o da camaradería e a tensión sexual que os escritores van manter polo menos até o final da tempada.

Por que mola: deixei de vela no segundo capítulo. Se molaba por algo, supoño que era por ver que tal lle ía a Mindy Kaling fóra de The Office e a resposta é que se cadra se tiña que ter afundido co barco en vez de saltar a falta dunha tempada, sobre todo para facer isto.

Por que non mola: é previsible, moito máis do que a maioría das comedias, Mindy é aburrida e custa traballo distinguir o doutor cachondo pero superficial do doutor cachondo pero profundo.

A quen lle pode gustar: a quen lle gustase Sex and the City, Will & Grace, Friends e calquera outra comedia que postulase que o obxectivo último das mulleres na vida é casar cun home atractivo e ter fillos.

CHANDLER É MOITO MÁIS GRACIOSO CANDO NON É CHANDLER

Go On (NBC)

De que vai: Chandler Bing Ryan King é un comentarista deportivo de radio ao que lle acaba de morrer a muller. El di que está ben, pero como é evidente que non, obríganlle a ir a un grupo de terapia, deses que os americanos fan con calquera pretexto, para superar a perda. Alí atópase con xente moi rara e moi divertida, comezando pola terapeuta, que nin está cualificada nin o fai moi ben, e seguindo por unha banda de marxinados sociais con corazóns tan grandes coma os seus traumas.

Por que mola: os personaxes fanse querer decontado. Para comezar, non é a típica situación de tipo-duro-que-pasa-da-xente-ao-que-ao-final-lle-abrandan-o-corazón, senón que Ryan xa  demostra ser empático e agarimoso desde o principio. Os seus compañeiros de terapia son moi raros, pero non son caricaturas, teñen moitas aristas e están descritos con moito cariño. Ademais, os compañeiros de traballo de Ryan non aparecen só para dar contraste aos tolos, como acontece normalmente neste tipo de comedias, senón que tamén participan das cousas absurdas que fai Ryan e suman á profundidade da serie.

Por que non mola: ás veces pásase de tenra, normalmente as escenas finais teñen algo de moral, con todos os personaxes xuntos e felices, facendo algo incribelmente emotivo, pero o bo é que as cousas emotivas que fan aínda conseguen ser máis graciosas que na maioría das series. No piloto, vestíronse con complementos medievais da clase de ¿Dragones y Mazmorras? da aula do lado e foron perseguindo o coche de Google Maps.

A quen lle pode gustar: aos fans de Matthew Perry, pero tamén a calquera persoa que lle gusten as comedias cun punto de profundidade, como Parks and Recreation ou Community (por certo, dúas das mellores comedias da historia).

O DE SEMPRE CON MÁIS DO DE SEMPRE

Ben and Kate (Fox)

De que vai: Kate é unha nai solteira que traballa moito e non ten tempo para ligar ou peitearse, Ben é o seu irmán neno-atrapado-nun-corpo-adulto que nunca tivo un traballo serio e vai por aí facendo cousas estúpidas que nunca lle carrexan consecuencias. Hai un par de actores secundarios: o amigo parvo e fiel de Ben que está namorado de Kate desde neno, e a amiga sarcástica de Kate cuxa única misión seica é lanzar frases graciosas no momento axeitado para facer rir o público.

Por que mola: porque se non tes nada mellor que facer,só dura vinte minutos, e riste un par de veces no episodio.

Por que non mola: porque non é só que xa se fixese antes cen veces, é que xa se fixo antes mellor, peor e exactamente igual, así que non teñen nada que demostrar.

A quen lle pode gustar: á xente que sente a mirar calquera comedia de situación que dan na tele, sen importarlle a orixinalidade nin a calidade.

UN MONO CON BATA DE MÉDICO

Animal Practice (NBC)

De que vai: di ti que desta só vin un capítulo, pero non a entendín moi ben. É un hospital veterinario que parece un hospital de verdade (eu nunca estiven nun hospital veterinario pero non creo que se pareza en nada ao plató de ER), un médico que adora os animais pero odia as persoas, e nalgún punto aparece a súa ex-muller que ¿herdou o hospital? e agora é a administradora, creando un estraño paralelismo con House M.D. Non sei, estaba distraída polo mono con bata de médico conducindo unha ambulancia de xoguete.

Por que mola: porque ten un mono en bata de médico conducindo unha ambulancia de xoguete.

Por que non mola: porque só ten iso, e acaba aburrindo, mesmo a min que son unha gran fan dos monos vestidos de persoas.

A quen lle pode gustar: a quen lle gusten os monos e talvez os dramas médicos? En serio, non teño nin idea de qué vai, pero o mono era adorable.

Este é o Hospital Veterinario de Lugo

E esta é a clínica veterinaria de Animal Practice

E até aquí o que vin. Baixo ningún concepto vou ver The Neighbors ou Guys With Kids, nin sequera para poñelas a caldo aquí.

all work and no play...

Este ano tiven que facerme un calendario para lembrarme das series que teño que ver cada día. Non é grave, dentro dun mes estarei vendo só a metade delas, mais polo de agora vou tentar chegar ao 4º capítulo de cada unha das novidades que me propuxen ver porque, ben, porque é a regra dos catro capítulos: o piloto dunha serie nunca é un bo capítulo porque só sirve para establecer o escenario e as relacións entre os personaxes (iso non quere dicir que non enganche, unha salve a Breaking Bad),o segundo capítulo comeza a darche unha idea de por ónde vai a cousa, e os dous seguintes son fundamentais ben para engancharte definitivamente ou para perderte para sempre. Así que, unha vez establecida a regra dos catro capítulos, vou pasar dela para comezar a rajar das novas series desta tempada cando só vin os pilotos na maioría dos casos.

Hai cousas que nin sequera me molestei en ver porque chega con escoitar o nome para augurarlles unha cancelación inmediata - The Mob Doctor?, Guys with Kids? Emily Owens M.D?.En serio? – e outras porque lin o argumento e non teño palabras (teño palabras, pero está feo dicilas) – The Neighbors, Made in Jersey, Malibu Country-, o caso é que fixen a miña lista do que gosto e non gosto das novas series de outono. Como sempre, cun gran criterio e sensibilidade, e con algún que outro spoiler, pero só dos pilotos.

HOXE IMOS CO DRAMA, XA OUTRO DÍA SE TAL AS COMEDIAS

A GRANDE ESPERANZA BRANCA (o termo racista non é meu, senón dos señores que fixeron a peli):

Last Resort (ABC)

De que vai: duns militares americanos nun submarino no medio do ¿Pacífico? que en teoría están de manobras usuais, e de súpeto lles chega a orde de atacar Paquistán cunha chea de mísiles. O tema é que a orde non lles chega pola vía habitual, senón por unha canle de emerxencia que só se debía usar no caso de que Washington fose un cráter xigante. Os tipos comproban que Washington aínda existe (isto está guai, compróbano simplemente poñendo a tele), cuestionan a orde, e son desautorizados e atacados polo seu propio goberno. Conseguen escapar a unha illa e até aquí podo ler. E para que vos fagades unha idea, isto todo, na primeira media hora do piloto.

Por que mola: porque ten acción pero tamén intriga, os actores saben actuar (malia que un sexa o guapo de Felicity e outra a petarda de The O.C.), e as teorías da conspiración dan para moooooitas tempadas, que é o que nos gusta a nós.

Por que non mola: é certo que desenvolvendo tanto a trama no primeiro capítulo desconcerta un pouco, non estás segura de cómo van seguir tirando do fío sen facerse aburridos nos seguintes, pero cando chegue ao 4º xa o hei decidir.

A quen lle pode gustar: esta sería a típica serie que engancharía ao meu pai sen que ao final do capítulo tivese que preguntar “pero a Tony Manero non o mataran antes?” como fixo cando viu Pulp Fiction. Así que iso, xente afeita a ver series conspiranoicas, mais tamén pais fans de Walker Texas Ranger.

A DECEPCIÓN DE TODOS OS ANOS (a.k.a. A SERIE QUE TODO O MUNDO SE VAI EMPEÑAR EN COMPARAR CON LOST):

Revolution (NBC)

De que vai: Quince anos despois dun fenómeno que sumiu o planeta nun apago no que ningún aparato eléctrico de ningún tipo funciona (e foi por causas humanas, quero recalcar), un grupo de ­sunormales persoas únense nunha expedición para buscar ao irmán da prota, que foi secuestrado pola típica milicia ultra-violenta que se alza nos E.U.A. aos dez minutos de calquera desastre de magnitude, se temos que crer á ficción.

Por que mola: polo de agora ten un pouco de pracer culpable, porque te ris e lle berras “sunormal!” á pantalla cada vez que un dos protagonistas toma unha decisión estúpida, como pasaba con The Event (que non vistes The Event? A mirala agora mesmo! Das mellores peores series da historia, aí aí con Al salir de clase, e iso di unha fan de corazón da segunda).

Por que non mola: para empezar,obviamente, porque Eric Kripke me copiou a idea, aínda que só a idea inicial (a do apagamento global), da novela que debería estar continuando agora mesmo en vez de procrastinar con este blog. Para seguir porque os actores son malos con avaricia, menos Giancarlo Esposito, que xa ten collóns que pase da gloria de Breaking Bad a Once Upon a Time e a isto. Ademais, a distopía dun futuro sen luz ten os topicazos de sempre: milicias armadas até os dentes que no primeiro que pensan é en violar-violar-violar; un grupo de superviventes que entenden que a nova lei que impera é a da selva e deus os libre de traballar asambleariamente, colectivizar o que producen ou tomar decisións baseadas no sentido común (chaval, se vinte homes armados te apuntan a ti e a toda a túa vila con pistolas e rifles, a qué ven dispararlles unha frecha cun arco, espabilao?); uns efectos por ordenador cutres de carallo, onde as cidades están a medio camiño do Plistoceno só quince anos despois de marchar a luz, and so on.

A quen lle pode gustar: supoñendo que alguén aturase a tempada enteira de Terra Nova, vai camiño de se converter no mesmo bodrio.

A QUE SÓ MERECE UN POUCO  A QUE LLE VAI CAER ENRIBA:

Elementary (CBS)

De que vai: Ben, o nome desta tamén é bastante obvio, non si? Eu non vin a fantástica Sherlock da BBC/PBS da que todo o mundo fala marabillas, así que falo un pouco de oídas, pero tranquis que a teño na miña lista. Seica a CBS quixo aproveitar o tirón de Sherlock (do mesmo xeito que Sherlock aproveitou o tirón da peli de Guy Ritchie), e fixeron a súa propia versión do moderno Sherlock Holmes, eis o orixinal título. A novidade ven sendo que Watson é unha tipa (Lucy Liu, que non sei se me gusta ou me dá medo), e que Holmes, en vez de ser un detective que consume drogas de xeito lúdico, é un drogadicto que resolve crimes de xeito lúdico. Uau!, escoito dicir ás masas, tremendo cambio.

Por que mola: o piloto é entretido, sen máis,  (a resolución do caso algo coñazo) e Holmes non é brillante e irritante a un tempo, senón simplemente irritante, pero non me vexo capaz de engadir cos meus reproches máis pesar á súa situación (isto é unha referencia cinéfila, listos!), porque todos os fans militantes da serie británica están mandando hate-mails e ¿hate-twitters?  á sede da CBS por ousar facer algo semellante á súa Sherlock (por outra banda, coma se a BBC tivese a exclusividade sobre o personaxe ou algo).

Por que non mola: É moi triste que no primeiro capítulo sexa Lucy Liu/Watson a que dá a clave para resolver o caso. Veña ho! Suponse que nos estás presentando a Sherlock Holmes, unha mente extraordinaria capaz de deducilo todo, se non deixas iso claro no piloto... pf.

A quen lle pode gustar: A xente que non sexa fan de Sherlock,  e aos mesmos que lles gusta CSI, supoño.

A QUE TODO O MUNDO ESTABA AGARDANDO PARA ESCARALLARSE:

666 Park Avenue (ABC, malia que eu xuraría que era de E!)

De que vai: este título tamén é bastante obvio. É un edificio encantado que está situado no 999 de Park Avenue, en realidade (o que é bastante estúpido, porque se en Park Avenue hai un 999 iso quere dicir que tamén hai un 666 e por qué non usalo directamente, ademais Nova York debe de estar nalgún hemisferio estraño no que os 999 ao proxectar a sombra na parede se len 666, ha!). Basicamente consiste en que o dono do edificio (Terry O'Quinn de Lost e Millenium, e quén lle mandaría) é o demo,  e isto non é ningún spoiler porque o sabemos desde o minuto 0 do piloto máis ou menos, e vai facendo tratos a lo Fausto cos seus inquilinos. Mete á parella inocente de soñadores de Iowa que acaban de chegar á Gran Mazá, e listo, non dá para máis.

Por que mola: sinceramente, porque todo o mundo estaba agardando por ela para escarallarse. Lembrades como nos primeiros capítulos de American Horror Story parecía que todo era unha montaxe de videoclip das escenas de terror favoritas de Ryan Murphy un día que estaba particularmente pasado de éxtase? Pois esta é como unha montaxe con música de ascensor das escenas de terror favoritas dos guionistas de Tu estilo a juicio sen droga ningunha.

Por que non mola: porque só vin o piloto e tiven que mirar o reloxo unhas dez veces do soporífero que chega ser, e porque, parafraseando á amiga parva de Blossom, "Liberad a Willie II daba más miedo que esto".

A quen lle pode gustar: a alguén a que non lle guste en absoluto o terror nin o suspense nin a acción nin a comedia. Non sei, seguidores de Brothers & Sisters? (por certo, o prota de 666 é o irmán pequeno ionqui desa serie, o que se leaba coa de Revenge e ao primeiro lle daba cousa porque era como a súa medio irmá, e Ally McBeal estaba super en contra... que non ho! que eu nunca a vin!)

A QUE ESTÁ GUAI PERO PASA DESAPERCIBIDA (sobre todo porque aquí non a van dar na vida):

Copper (BBC America)

De que vai: Copper é unha palabra de argot inglesa para referirse aos policías (de aí ven o cop norteamericano). Aquí vou facer un pouco de etimoloxía creativa e dicir que a palabra ten a súa orixe na chapa identificativa que levaban os policías, que antigamente era de cobre (en inglés copper), a que se o digo así convencida cola? Pois iso Copper é a historia dun poli de orixe irlandesa que vive e traballa no distrito de Five Points de Nova York cara ao final da Guerra Civil Americana, un barrio no sur de Manhattan que agora é moi respectable pero daquela era unha braña. O tipo ten unha historia moi tortuosa detrás (a súa filla morreu e a súa muller desapareceu mentres estaba na guerra) e basicamente dedícase a combater o crime e a corrupción mentres se debate entre o amor dunha colega súa, madame dun bordel, e o dunha señora da alta sociedade, bastante putón.

Por que mola: desta xa vin os catro primeiros episodios, e malia que no primeiro explica un pouco de máis e non deixa lugar á intriga, a medida que avanza vai espazando moi ben a información, e sobre todo integrando o argumento de cada capítulo (os crimes que el resolve) coa historia xeral da serie. Os personaxes secundarios están moi ben retratados (ei, Franka Potente!) e a historia ten gancho.

Por que non mola: aínda que a ambientación está moi ben coidada, hai cousas bastante inverosímiles, como que o protagonista, Corky, sendo lumpenproletariado por moi detective que sexa, se poida pasear polos barrios altos e entrar nas festas das mansións coma se nada, ou que o seu colega o Dr. Freeman teña coñecementos eruditos de medicina forense sendo negro en 1864 (parece Grissom o tío, con tinta de lura e polvos de talco faiche un luminol se fai falla).

A quen lle pode gustar: a miña nai estou convencida, pero non lla van poñer en ningunha cadea e vai pasar de vela en orixinal. En xeral a xente que lle gusten as cousas un pouco escuras, de gangsters, polis corruptos, bandas e así. É de época, pero bastante moderna.

Hala,xa. A próxima semana ou así, as comedias.