seis leccións da vida que aprendín con Buffy

Onte fixéronse vinte anos da estrea de Buffy the Vampire Slayer, e deixando á parte o vella que iso me fai, por fin me decidín a escribir a miña tan esperada entrada sobre a miña serie preferida, esa que moitas veces pasa desapercibida por ser de xénero e de adolescentes.

Lembro a primeira vez que vin Buffy, nunhas vacacións de Nadal. O primeiro que me enganchou debeu de ser no minuto dous do piloto, cando un guaperas se coaba pola noite no instituto cunha inocente damisela en apuros, e resulta que era el o que tiña que temer a damisela en apuros, que non era outra que unha vampira (que non vampiresa) de centos de anos.

Daquela só botaban Buffy na tele nas vacacións de Nadal e en Agosto, e era un suplicio agardar un ano enteiro para volver ver os mesmos doce capítulos repetidos intuíndo que nos Estados Unidos xa debían ir pola tempada 4 (si, rapaces e rapazas, a interné e o streaming non sempre existiron).

Vinte anos despois ha de ser a serie que máis veces vin, sobre a que máis lin e a que máis me inspirou na miña propia ficción. Se queredes outro día falo da calidade dos seus guións, de cómo chegou a introducir un vocabulario novo no corpus do inglés americano, ou do fresca que resultou na súa época con respecto a outra series “de maiores” moito máis moñas (diso xa falei un pouquiño aquí). Hoxe apetéceme falar de algo co que lle raiei a cabeza aos meus amigos máis dunha vez: todas as veces que Buffy me serviu para entender mellor a vida.

As mulleres tamén teñen tres dimensións

“Buffy: Seguro que era incrible. Puñan un vestido fabuloso e asistían a bailes, coma as princesas, e tiñan cabalos e criados e máis vestidos fabulosos.

Willow: Supoño. Con todo, creo que prefiro ter dereito ao voto.”

Buffy the Vampire Slayer T02E06 Halloween

Dicía o sempre encantador Alfred Hitchcock que as loiras dan as mellores vítimas porque son coma a neve virxe na que destacan as pegadas ensanguentadas. Parvadas coma esta deron pé ao estereotipo da loira parva e tamén aos milleiros de damiselas en apuros que durante décadas pereceron a mans de perversos asasinos tanto na pantalla grande como na pequena.

A principal idea de Joss Whedon co guión de Buffy a película, que despois a produtora estragou, era subverter ese tropo tan manido da loira relambida, parva e sexualmente activa que sempre morría de primeira nas películas de Wes Craven. Que unha muller fose a protagonista, e que fose ela quen rescatase ao home, non era nada novo (malia que si pouco habitual) na televisión: xa nos 60 Emma Peel daba caña e con frecuencia rescataba ao señor Steed en The Avengers, e nos 70 Wonder Woman fixo o propio, neste caso cunha némesis tamén feminina.

O que si mudou Whedon foi a percepción que até entón se tivera da heroína televisiva: Buffy non era unha figura idealizada, casta e surreal, senón unha adolescente máis con todos os defectos da típica adolescente: en ocasións superficial, mimada, pallasa e melodramática, facía que por primeira vez a heroína de acción fose humana, un espello no que calquera moza se podía mirar, e non o soño húmido dun guionista pajillero. Tamén lle quitou a moralina da que, aínda hoxe, se revisten as películas de terror supostamente modernas e superficiais: Buffy déitase cos seus mozos e ten experiencias boas, malas e regulares, pero o feito de ser sexualmente activa non a transforma automaticamente en albo do asasino en serie do momento.

E detrás de Buffy viu Faith, que decidiu tirar polo lado escuro, e Willow, que se converteu nunha bruxa poderosa e canalizou a enerxía de Buffy cara a todas cazadoras potenciais do mundo (iso si que é un empoderamento), e Cordelia, que era relambida e superficial e tamén sacaba boas notas e era ambiciosa, e Miss Calendar, que non era de todo honesta nin de todo falsa, e entre todas conformaron un tapiz que era difícil ver en personaxes femininas nas series dos 90 e que, a partir de Buffy the Vampire Slayer empezou a ser máis frecuente en televisión: de Veronica Mars a Rose Tyler e de Mary Stuart a Jessica Jones, todas as heroínas que superan o test de Bechdel lle deben algo a Buffy.

Entre estas loiras e esta loira hai un mundo.

O traballo en equipo vale máis que todos os superheroes do mundo

“Spike: Eu chámolle “o factor Yoko”. Non me digas que nunca oíches falar dos Beatles?

Adam: Oín. Gústame “Helter Skelter”.

Spike: Vaia sorpresa... O caso é que houbo un tempo no que foron realmente poderosos. Non esaxero se digo que dominaban o mundo. E cando se separaron todo o mundo culpou a Yoko, pero o certo é que foi o propio grupo o que se foi separando, a ela coincidiulle estar alí, nada máis.”

Buffy the Vampire Slayer T04E20 The Yoko Factor

Buffy the Vampire Slayer trata sobre unha rapaza normal de quince anos que un día recibe a misión de salvar o mundo. Pero do que trata, sobre todo, é de que unha soa non pode salvar o mundo. Un tema recorrente ao longo da serie é o da heroína illada do resto, de feito xa senta o tono de toda a serie no primeiro episodio que ten dúas partes (Wellcome to the Hellmouth e The Harvest): Buffy non quere que Xander e Willow a axuden a rescatar a Jesse porque é perigoso, despois de todo ela ten superpoderes e eles dous non, pero os outros insisten en axudar e só entre todos son quen de escapar dos vampiros.

Este motivo repítese en case todos os finais de tempada, mesmo na recta final da serie: Buffy afasta aos seus amigos e familia para protexelos, pero eles lle demostran que sen a axuda deles non hai xeito de que venza, parte da forza da cazadora é o feito de que non loita por un obxectivo abstracto como as forzas do ben, senón que o fai pola xente á que quere.

De todos os exemplos desta lección, o meu preferido é o último episodio da terceira tempada, cando Buffy se enfronta ao mellor malvado que tivo a serie, o alcalde Richard Wilkins III (que é o mesmo que o alcalde Richard Wilkins I e II). Neste caso os scoobies adestran a todo o instituto para se defender do alcalde e os seus secuaces no acto de graduación e, malia haber algunhas baixas (RIP Larry), o resultado é épico.

O coñecemento é poder

“Kendra: Podemos ir onda o teu vixilante a que nos dea instrucións.

Buffy: Eu non sigo instrucións, fago as cousas ao meu xeito.

Kendra: Daquela non me estraña que te mataran.”

Buffy the Vampire Slayer T02E10 What’s My Line part 2

Poucas series de acción vin nas que se investigue tanto como en Buffy. Os scoobies pasan boa parte de cada tempada estudando libros antigos na biblioteca, na casa de Giles ou na tenda de maxia, e ademais non fan nada por disimular o aburrido que resulta. Non hai montaxes nas que as agullas do reloxo pasan a toda velocidade e eles devoran libro tras libro ávidos de coñecementos, pero si moitas escenas nas que Xander tenta escaquearse, Buffy confunde os nomes dos seres mitolóxicos e Giles non se decata de qué monstro están buscando até que é demasiado obvio. Todo ese traballo ten a súa recompensa no campo de batalla, cando Buffy aplica o aprendido para vencer os monstros, pero tamén é parte das ensinanzas da serie: canto máis lemos e máis aprendemos, máis difícil é que nos puteen os malos, xa sexa os ficticios ou os que levan gravata.

A miña preferida de todas as escenas nas que investigan é, claro está, o derradeiro capítulo da tempada 4, no que despois de vencer a Adam os catro teñen pesadelos (en parte profecías, en parte sobre-simplificacións freudianas, e en parte un señor cunha bandexa de queixos). No seu soño, Giles está no Bronze con Willow e Xander, e sube ao escenario a cantar para explicarlles o que pensa que está acontecer e darlles instrucións do que deben buscar nos libros. Esta broma interna, que comezou porque o actor Anthony Head tamén era cantautor, desembocou despois no capítulo musical da sexta tempada Once More With Feeling, unha homenaxe aos musicais clásicos antes de que a todas as series lles dese por facer o mesmo sen ter a cultura de musical de Joss Whedon.

Non todas as investigacións son ortodoxas.

A vida laboral pode ser unha merda, mesmo para os superheroes

“Dawn: Non lle podes cobrar á xente inocente por salvarlles a vida.

Anya: Spiderman faino.

Dawn: Non tal!

Anya: Si tal!

Dawn: Xander?

Xander: A acción é a súa recompensa.

Anya: Por qué nunca te pos da miña parte?”

Buffy the Vampire Slayer T06E04 Flooded.

De acordo que isto non é nada que non soubésemos xa por Clark Kent ou Peter Parker, pero eles cando menos tiñan unha profesión “glamurosa”  (na altura) e ademais sempre acababan valéndose da súa identidade secreta para salvar a cara diante do xefe.

Buffy, pola contra dános unha lección máis realista en varios episodios da tempada 6: a que se pode dedicar unha rapaza que só estudou até a secundaria e sen experiencia ningunha? Nada de traballos glamurosos, desde logo. En Life Serial (T06E05) fai dúas tentativas de se incorporar ao mundo laboral ao seu alcance,unha como peón para a cuadrilla de construción de Xander e outra como dependenta para a tenda de Giles, ambas as dúas con desastrosos resultados, e aínda que os seus fracasos no episodio son provocados polos ridículos villanos Johnathan, Warren e Andrew, a ninguén se lle escapa a mensaxe que está detrás: a vida real é dura e non hai atallos máxicos.

Toda esa mensaxe aparece en case todos os capítulos da 6ª tempada, a primeira desde a morte de Joyce e tamén desde a morte (sobrenatural) da propia Buffy, para puntuar que quen naceu ao comezo da mesma foi a Buffy de carne e óso, a que se ten que preocupar polos gastos da casa en Flooded (T06E04) ou acaba traballando nunha hamburguesería como calquera outro mozo americano con educación básica en Doublemeat Palace (T06E12). O propio capítulo Normal Again (T06E17), no que Buffy alterna entre realidades (a que todos coñecemos e outra na que é unha rapaza normal que desvaría nun psiquiátrico) apunta ao mesmo: os monstros cos que loitamos na vida real, o desemprego, as débedas, o futuro incerto, son tan pouco interesantes como as arquinémesis da sexta tempada, pero iso non os fai menos perigosos nin tampouco menos reais.

O maior terror de calquera superheroe: pedir un crédito ao banco.

As nosas accións teñen consecuencias

“Buffy: Cala a boca! Sempre fas isto, convertes todo nunha historia para que ninguén sexa responsable de nada porque están seguindo un guión.

Andrew: Por favor, non me mates. Warren dixo que Jonathan ía estar ben, eu crino e perdín o meu mellor amigo.

Buffy: Non o perdiches, matáchelo.

Andrew: Xa o sei, pero non tes que matarme. Dixeches que podiamos superar isto...

Buffy: Mentín. Minto todo o tempo, en que clase de heroe me converte iso?

Andrew: Que va! Estás a facelo xenial, en serio. Moi ben.

Buffy: En serio? O certo é que non me gusta andar dando discursos sobre cómo todos imos sobrevivir, porque non o imos facer. Isto non é un conto no que os bos trunfan porque os bos sempre trunfan. Hai xente boa que vai morrer! As rapazas. Eu tamén, se cadra. Tí probablemente.  Agora, probablemente.”

Buffy the Vampire Slayer T07E16 Storyteller

Calquera que visite o meu perfil en tv.com verá que as dúas primeiras series do meu ranking son, por esta orde, Buffy the Vampire Slayer e Breaking Bad. Supoño que para moitos de vós isto será difícil de entender, porque na aparencia non hai dúas series máis distintas, pero realmente son tan distintas? No fondo, o tema das dúas é moi semellante: as consecuencias dos nosos actos atopan a forma de colarse por calquera fenda.

Mesmo me atrevería a dicir que o final (televisivo) de Buffy, con toda a súa épica sobrenatural, resultou máis realista có de Breaking Bad, onde Walter White inventaba unha ametralladora en plan McGyver, cargábase el soíño aos supremacistas, rescataba a Jesse e conseguía que a súa familia acadase a seguridade xurídica e financeira que tanto lle preocupaba.

En todo caso, xa vimos que en Buffy a maxia non o resolve todo. Desde o principio da serie Buffy ten que facer fronte aos problemas habituais dunha adolescente e a medida que vai madurando eses problemas fanse máis complexos, pero non é só Buffy a que ten que aceptar as consecuencias dos seus actos, desde o comezo todos os personaxes toman decisións que afectan á súa vida: Faith mata un home, e tense que enfrontar primeiro ao consello e despois aos seus amigos, con fuxida da xustiza incluída; Giles loita por atopar o seu lugar (e un emprego) cando é relegado das súas funcións de vixilante; Willow perde a Tara por culpa dunha adicción (é certo que a adicción de Willow á maxia está pintada con brocha gordísima e é unha liña argumental que non me importaría obviar, pero así e todo as consecuencias están aí); Anya e Xander non superan as dúbidas sobre a súa relación e rematan por romper, e despois no fantástico Selfless (T07E05) Anya ten que facer fronte á súa decisión de volver ao seu antigo traballo de demo vingador, e mesmo enfrontarse a Buffy.

Se hai un personaxe que exemplifica todo iso é Andrew, que pasa de tentar ser un supervillano na tempada 6, a protexido dos scoobies na 7. En Storyteller (T07E16), Andrew tenta fuxir das consecuencias dos seus actos procurando acubillo na fantasía que el mesmo se conta do que pasou desde que se volveu malo, pero Buffy esíxelle que se enfronte á realidade e que asuma esas consecuencias. Ao final do capítulo, Andrew asume a responsabilidade pola morte de Jonathan e, antes de apagar a cámara coa que está gravando todo o que acontece, explica que probablemente non sobreviva á batalla final, e que sen dúbida non merece facelo. Pero como a realidade non entende de xustiza, non é Andrew o que finalmente morre no derradeiro episodio.

Isto podería ter pasado...

A doutrina do medo

“Giles: Están confiscando os meus libros.

Buffy: Giles, precisamos eses libros.

Giles: Créme que xa llo tentei explicar ao amable señor da pistola.”

Buffy the Vampire Slayer T03E11 Gingerbread

Un dos capítulos que máis me gustan de Buffy é Gingerbread (T03E11). Nel, a cazadora atopa dous cativos mortos no parque e ten que investigar se un culto de bruxas está detrás do asasinato ritual. Pouco a pouco, o que semellaba un episodio máis de recheo mentres os scoobies se preparan para loitar contra o malo desa tempada, vaise convertendo nun estudo de corenta minutos sobre cómo funciona a doutrina do medo: o monstro desta semana non chucha o sangue nin arrinca a pel a tiras, o que fai é aproveitar un feito traumático para todos (poñamos por caso a morte de dous cativos nunha vila pequena ou un atentado terrorista en Europa), bombardear coas imaxes dos inocentes asasinados unha e outra vez, desde todos os ángulos, até que todos os pais de Sunnydale están tan hipnotizados que abandonan as súas conciencias particulares e pasan a ter mentalidade de enxame, e finalmente lanzar esa masa enfurecida necesitada de vinganza (que eles, convenientemente, chaman xustiza) contra os máis débiles, neste caso un grupo de mozas e mozos do instituto que tontean coa maxia branca. Durante todo o episodio xógase con imaxes poderosas, os “raritos” da escola acosados polos atletas, a policía facendo unha redada no instituto, a prohibición de libros perigosos... até a escena final, na que todos os cidadáns respectables se concentran na casa do concello, representativa da máxima autoridade local, para queimar ás bruxas nunha pira formada cos libros confiscados, ao estilo de Salem.

Gingerbread emitiuse por primeira vez o 12 de Xaneiro de 1999, pero eu volvo a el cada vez que as noticias tentan establecer unha causalidade entre as violacións en fin de ano e o aumento da migración, ou cando todos os xornais titulan unanimemente que uns monicreques fixeron apoloxía do terrorismo e até a alcaldesa progre da súa cidade pide que se actúe contra eles con todo o peso da lei. Gingerbread é un conto de fadas dentro dunha serie sobrenatural para adolescentes, pero antes que nada é un exemplo do que estamos a vivir case cada día nunha sociedade mediatizada, algo que Carrie Mathison explica moi ben na última tempada de Homeland, mentres a súa filla ve as imaxes en bucle dun atentado, emitidas por todas as televisións: "Iso vai saír todo o día na tele. Hoxe e mañá e ao día seguinte e o outro... E non o fan para contarlle á xente qué está pasando, fano para asustarnos".

8 dobraxes de serie que merecen un xuízo sumarísimo e ser fusiladas ao amencer

Até hai ben pouco era difícil ver series en versión orixinal, e as que preferiamos velas así eramos repunantes ou simplemente queriamos fardar do noso coñecemento de idiomas. Eramos como aquel que, na sala de cine en versión orixinal, escacha a rir medio segundo antes de que poñan o subtítulo, para que todo o mundo saiba que entende o que están a dicir. Veña ho, todos sabedes do que falo, porque ou ben vivistes iso algunha vez, ou sodes dos que o fan.

Pero os das series eramos peores, porque esixiamos versión orixinal sen motivo aparente, porque as series non son tan importantes, as comedias son moi rápidas e non dá tempo a ler os chistes, ou o traballo dos dobradores españois é recoñecido internacionalmente. Sen ánimo de lles quitar mérito (xa entraremos despois en casos específicos), hai varios problemas polos que esta teoría non se sustenta: para comezar, a présa que teñen actualmente as cadeas de televisión como Fox España ou Canal + por estrear as series de éxito case ao mesmo tempo que se estrea por primeira vez no país de orixe. Todos lembramos o fiasco dos subtítulos do último episodio de Lost, non é necesario dicir que a produción de unha dobraxe é moito máis complexa e a calidade se resinte se acurtas os tempos. Pero é que ademais non podemos perder de vista o termo “actor de dobraxe”; os dobradores son iso, actores e actrices, e cando están mal dirixidos, trasladan os rexistros interpretativos propios da ficción española á ficción que están a dobrar, e o resultado é tan afastado do orixinal que cando o comparamos dá medo.

Velaquí algúns exemplos prácticos:

Community

Cústame moito traballo recomendar Community, que é unha das miñas comedias favoritas, porque sempre me queda a dúbida de se a persoa á que lla recomendo a verá en versión dobrada e pensará que son parva. Neste caso non é un problema de calidade, pero si que a dobraxe altera a personalidade dos personaxes e o carácter da serie. Penso que o director ou os actores de dobraxe de Community están habituados ao estándar das comedias americanas multicámara dos 90 e, cal votantes dos Emmy, son incapaces de recoñecer un formato distinto que tamén é comedia, por iso lle aplican a cada unha das personaxes voces estereotípicas de sitcom.

Abed, un dos protagonistas, é un fanático da ficción con serios problemas para relacionarse no mundo real, e a graza do seu personaxe reside na súa falta de expresividade e na súa interpretación ortopédica que raia no autismo. En español, Abed é un Chandler.  Imaxinade logo o que farán co Señor Chang:

The Wire

Ao meu colega Carlinhos dixéronlle que The Wire se dobraba nun estudio da Coruña, e desde aquela está empeñado en que escoitou a Omar Little dicir “neno, que movida!” máis dunha vez.  Eu non vin todos os capítulos dobrados porque non hai cristo que ature ese suplicio, pero gustaríame pensar que o Carlinhos ten moita imaxinación.

Con todo, sexan ou non sexan as torres de Baltimore Oeste rebautizadas como Penamoa na dobraxe, o problema neste caso é de calidade: mentres que a escolla de actores The Wire foi recoñecida en todo o mundo por preferir actores que soasen naturais e críbeis no papel a grandes nomes, os seus dobradores soltan as liñas sen rastro de emoción, xa non digamos naturalidade. Non axuda que o único termo que se lles ocorreu para traducir yo, fella, man, dude e nigger sexa “tío”, porque así parece que todos os personaxes falan no mesmo rexistro. No mesmo rechinante rexistro.

Breaking Bad

Este vai de terceiro, porque o caso de Breaking Bad é unha mestura do síndrome de Community co síndrome de The Wire.

Que temos unha serie nova que non sabemos moi ben de que vai pero o protagonista é o pai de Malcolm e o dentista de Seinfeld? Pois nada, a poñerlle unha voz de bonachón de comedia estilo Ned Flanders, aínda que os tons e matices da voz de Bryan Cranston non se parezan en nada á vociña aflautada do seu dobrador (teño calafríos cada vez que vexo unha promoción de Canal + na que se escoita a Walter White, na voz do seu dobrador español, dicir “yo soy el peligro, Skyler” con voz de Dalek).

Na parte de Jesse acontece algo semellante ao dos mozos das torres de Baltimore, todos os yo, bitch, dude, bro, etc... tradúcense a un “estándar yonki” en español e viran plano un personaxe que no orixinal está cheo de matices traxicómicos.

The Big Bang Theory

Sheldon e Penny son os máis claros exemplos de “abedización” en TBBT, malia que todos os outros personaxes a sufren dunha forma ou outra. No caso de Sheldon, o problema evidente é común a moitas das novas comedias: en canto hai un personaxe melindroso, sabichón ou repugnante, os dobradores españois recorren a “Serioloxía Española 1” e, entre os 9 arquetipos dos que dispoñen, escollen o “mariquita”, botando por terra o traballo do actor orixinal e deixando todo o potencial cómico en mans de quen traduce o diálogo, e iso é xogarse moito. Con Penny volvemos tirar de estereotipo, vemos unha loira crédula no piloto e poñémoslle voz de tal, sen atender para nada ao ton da actriz; por iso, mentres a súa personaxe evoluciona ao longo das sete tempadas que leva en antena, a Penny española ficará para sempre conxelada no piloto, cal Han Solo atrapado en carbonita.

E por favor non me fagades falar da autopromoción de Antena 3 ao dobrar a coletilla de Sheldon, “bazinga”, como “zas, en toda la boca”, unha frase coa que Family Guy, que se emitía na mesma filial de Antena 3 que TBBT, homenaxea na súa particular maneira a Jackie Gleason e o seu personaxe en The Honeymooners. Outra entrada á parte sería cómo e por qué os dobradores deciden que hai termos e personaxes da cultura americana que non coñecemos ou para os que non estamos preparados e no canto de traducilos inventan outros novos... Fresh Prince of Bel-Air, anyone?

Frasier

Alguén escoitou a voz de David Hyde Pierce en orixinal? Pois, por se non vos quedaba claro, non fai de amanerado, nin John Mahoney (Martin Crane) de vello rosmón. Os dous son actores con voces profundas como a do propio Kelsey Grammer, o cal ten sentido no casting da serie, porque se supón que son familia. En español volvemos ao caso do estereotipo: que Niles é repunantiño, snob e feble fisicamente? Daquela poñémoslle voz afectada, porque un home así non o pode interpretar un actor con proxección de voz... Non, en España non pode. O exemplo máis flagrante vémolo no episodio 6 da 4ª tempada, onde Daphne coñece un home nun bar de citas ao que vai con Roz e, cando llo presenta á familia, decátanse de que é un clon de Niles. Só que ao público custaralle un pouco decatarse, porque alén do traxe de dobre lapela e os xestos, o que Daphne leva a casa na versión española é a Fernando Esteso facendo de mariquita, tan tan tan esaxerado e tan fóra de personaxe que nin sequera se parece ao seu referente no reparto principal.

NOTA: gustaríame outorgarlle algúns puntos, se fose posíbel, aos directores de dobraxe de The Simpsons, que tendo ao dobrador de Kelsey Grammer para dobrar tamén o seu personaxe Side Show Bob, molestáronse en contar co dobrador de David Hyde Pierce en Frasier cando este apareceu facendo de irmán de Bob no episodio “Brother from Another Series” da oitava tempada.

Lost

O amigo Julio lémbrame o de Lost, que eu a verdade xa a tiña medio esquecida. Que eu saiba, non había nada especialmente ofensivo coas voces dos personaxes principais, pero que pasaba cos acentos? É que Sayid, Rousseau e todos os outros personaxes estranxeiros eran parte do reparto orixinal de Top Secret?

Castle

Sei que Castle non é necesariamente un drama e que está a medio camiño entre a serie policial e a comedia de situación, pero Nathan Fillion é un dos meus actores preferidos desde que interpretou ao malvado reverendo Caleb en Buffy the Vampire Slayer e pasando por Firefly, e escoitalo resolvendo crimes coa voz de Fry de Futurama...  non. Non.

The Bridge

Por último, The Bridge resume a esquizofrenia que poboa os estudos de dobraxe no estado español:

Resulta que temos unha serie ambientada na fronteira entre Texas (EUA) e Chihuahua (México), na que a metade dos personaxes son mexicanos e falan no seu idioma (con subtítulos en inglés na emisión orixinal). E non falan nalgún escuro dialecto de Ciudad Juárez imposíbel de entender para os hispanofalantes de outros lugares, falan español mexicano tan claro que o Instituto Cervantes podería usar as súas escenas como probas de audición para o exame DELE. No entanto, por razóns dignas de analizar por Iker Jiménez, os cerebros pensantes de FOX España decidiron que os actores que dobran os personaxes mexicanos cando interactúan en inglés, os dobrasen tamén cando falan entre eles en mexicano, co que temos unha serie  policíaca de ton escuro e ambiente enrarecido subitamente animada pola voz dun dobrador español tentando imitar a Speedy González. Cuates, aquí hai tomate.

Estas son algunhas das máis terroríficas, pero hai máis, moitas máis... Alguén que se anime a seguir a lista?

vinte e pico mortes televisivas que chorei (segunda parte)

Por fin! Por fin! Xa está aquí a segunda parte da lista máis agardada do outono. Máis spoilers para todos:

10. Liz (Louie, Tempada 3 Episodio 13)

Mesmo para unha comedia tan marciana coma Louie, o personaxe de Liz sempre foi do máis raro, e a súa morte, absurda e tráxica a un tempo, foi o resumo do seu paso pola serie. Despois de pasar un ano máis ben horríbel (entre outras cousas a perda de Liz, que o facía feliz) Louie sube nun autobús cara ao aeroporto para pasar o fin de ano coa súa irmá e a familia, idea que non lle entusiasma. No autobús atópase con Liz, o que lle devolve a alegría de vivir por aproximadamente medio segundo, porque nese mesmo momento Liz comeza a sangrar polo nariz, debrúzase no chan e pouco despois morre, sen explicación. Que???

9. O Décimo Doutor (Doctor Who, Tempada 4 Episodio 18)

Isto ten un pouco de trampa porque todas sabemos que os Señores do Tempo se rexeneran, e que os distintos actores que interpretaron ao Doutor Who durante décadas non son máis ca reencarnacións do mesmo doutor, iso si, cada unha coa súa propia personalidade. Con todo, decidín meter o Décimo Doutor nesta lista porque: a) adoraba a David Tennant e odio con toda a miña alma a Matt Smith, que o substituíu, e b)semella que o Décimo é o único Doutor Who que ve a súa existencia coma un episodio finito, non unha reencarnación, por iso as súas palabras de despedida (“non quero marchar”) resultan tan dolorosas.

8. Coronel Henry Blake (M*A*S*H, Tempada 3 Episodio 24)

Despois de tres tempadas pasando por alto as monadas de Hawkeye e Trapper, e aturando a Klinger, o coronel Blake por fin se licencia e marcha de regreso á súa consulta privada en Illinois. Un lote de bicos, abrazos e final feliz... Que? Nunha serie que se estaba emitindo mentres o exército americano estaba aínda en Vietnam? Nin de broma. Os creadores de M*A*S*H  non tiñan ningunha necesidade de entrar aí, pero quixeron facelo igualmente: chavales, lembrade que na guerra non hai finais felices, pouco despois da saída de escena do coronel, Radar anuncia entre bágoas que o seu helicóptero foi abatido sobrevoando o mar de Xapón.

7. Bobby Singer (Supernatural, Tempada 7 Episodio 10)

A sétima tempada de Supernatural foi a peor da serie porque introduciu os estúpidos Leviathans, probabelmente os monstros máis cutres da historia televisiva (así que son super-poderosos, pódense metamorfosear en quen queiran, comen humanos e... mátanse con auga e xabón???). A sétima tempada, ademais, viu a morte do personaxe máis querido da serie, Bobby Singer, a figura paterna que Sam e Dean levaban buscando desde o primeiro episodio da serie. Por sorte, os guionistas de Supernatural déronlle a oportunidade de revivir momentos felices exercendo de pai de Sam e Dean no episodio da súa morte. E a súa frase de despedida, foi a que todos os fans agardábamos: “idjits!”

6. Dan Conner (Roseanne, Tempada 8 Episodio 23, descuberto na Tempada 9 Episodio 24)

Debéramos ter sospeitado cando a novena tempada de Roseanne (unha serie que xa teño louvado aquí por se manter fiel na súa representación da clase obreira) comezaba cos Conner gañando a lotaría e facéndose millonarios. Debéramos ter sospeitado máis aínda cando todo nesa tempada seguiu sendo ridículo: Dan recuperouse milagrosamente do seu ataque ao corazón da tempada anterior, Darlene tivo un bebé, Jackie atopou un príncipe azul que era realmente un príncipe, Steven Seagal salvou a Roseanne e Jackie dun grupo terrorista (como lo oyen!) e outra serie de catastróficas dichas... Así e todo, a todo o mundo colleulle por sorpresa que, despois de cagala tanto nunha soa tempada, no capítulo final da serie os guionistas decidiran marcarse un Dallas (tamén chamado un Los Serrano para os máis novos, aínda que persoalmente prefiro chamalo “xiro argumental do concurso de redacción de terceiro de E.X.B. da miña escola”): era todo un soño! Dan morrera, efectivamente, dun ataque ao corazón ao final da oitava tempada, e os acontecementos desde aquela (e algúns de tempadas anteriores) formaban parte do xeito en que Roseanne narrara a súa propia historia, cambiando o que non quería lembrar. Moitos anos despois Ian McEwan escribiu unha novela con basicamente o mesmo truco final, forrouse e, que eu saiba, ninguén o acusou de plaxio.

5. Omar Little (The Wire, Tempada 5 Episodio 8)

Omar foi un dos personaxes máis queridos de The Wire, probablemente porque estaba retratado con máis coidado que os outros personaxes do lumpen de Baltimore. A súa imaxe icónica, co abrigo e o rifle, e o seu código de honor tamén axudaron. O mesmo que os espectadores estaban da súa parte, os rapaciños das torres temíano e admirábano, agardando ser como el algún día (polo menos en case todo). Por iso foi máis chocante aínda que a súa morte chegase a man dun deses cativos, así, sen previo aviso, como acontecen as cousas en The Wire.

4. Sayid Jarrah (Lost, Tempada 6 Episodio 14)

A morte de Sayid non foi nin de lonxe tan tráxica como a de Jin e Sun ou a de Charlie, e iso é o que máis me saca de quicio. Sayid foi un dos mellores personaxes durante cinco tempadas (e o único que rompeu o pescozo dun inimigo cos pés mentres estaba maniatado e deitado no chan), até que na última os guionistas decidiron castigalo dándolle unha liña argumental de merda, volvéndoo malo sen razón aparente (resucitárono na piscina equivocad... perdón, que merda me estás contando???) e volvéndoo bo sen máis explicación no último minuto, para despois matalo nunha escena con bomba digna de Van Damme contra Jason, la precuela (vaia, grazas a algunha manobra de enxeñería incomprensíbel, se corto o cable que non é, en lugar de que non se pare a bomba ou que se detone inmediatamente, o que vai pasar é que conseguirei acelerar o reloxo os segundos xustos para que me sexa imposíbel escapar correndo, nin un máis nin un menos... por favor!). E por se non lles bastase con iso, tamén tiveron que desenterrar a súa memoria e mexar sobre ela cando, despois de establecer durante toda a serie que o amor da súa vida era  Nadia, no odioso capítulo final decidiron emparellalo PARA TODA A ETERNIDADE con Shannon, a estúpida que coñeceu na illa e que morreu pouco despois. Por todo iso eu maldígovos, Damon Lindelof e Carlton Cuse, e como desagravio meto a Sayid nun dos primeiros postos desta lista.

3. Joe Dubois (Medium, Tempada 7 Episodio 13)

As series de tema sobrenatural non son moi afortunadas amosando a vida cotiá dos protagonistas; as máis das veces remarcan a soidade do heroe e a imposibilidade para levar unha vida normal (como lles acontece a Sam e Dean en Supernatural), e en casos moi contados presentan unha visión idílica onde o resto do mundo existe para lle facilitar a vida á protagonista (Ghost Whisperer). O caso de Medium representaba o difícil equilibrio entre unha cousa e outra: os poderes de Allison creaban conflitos moi críbeis no fogar, especialmente co seu home, mais ao final do día Joe Dubois estaba alí para se deitar na cama a carón da súa muller e opinar, coa perspectiva materialista dun científico, sobre todas as taradeces que a ela lle aconteceran no seu mundo de pantasmas e visións.

Por iso foi duro que os guionistas decidisen matalo. Por iso e porque non era en absoluto necesario: nin o actor deixou a serie, nin había unha liña argumental que remataba coa súa morte, nin ten xustificación o horrendo derradeiro episodio, onde decidiron matar a Joe uns 40 anos (en tempo da serie) antes ca Allison, co cal non só nos despedimos de Jack Webber media hora (en tempo real) antes có resto dos seus compañeiros de rodaxe, senón que tivemos que padecer coa familia Dubois a devastación por perder ao pai nun accidente aéreo bastante sinistro. O feito de que Allison fose médium e non fose quen de se comunicar co seu home até morrer ela tamén, engádelle saña ao agravio.

Ás veces as mortes televisivas son conmovedoras porque están ben escritas e ben interpretadas, e outras, como é o caso, simplemente nos fan chorar porque son tan inxustas como na vida real.

2. Hank Schrader (Breaking Bad, Tempada 5B Episodio 6)

Na primeira parte desta lista incluín a Gale Boeticher porque era un personaxe que non queriamos perder e porque o capítulo no que morre está no meu top ten. Desde Gale, moitos outros personaxes perderon a vida en Breaking Bad, e algúns merecerían estar nesta lista (Mike, que tal por Belice, tío?) e se cadra a máis de un lle sorprende que este segundo posto non sexa para Walter White, pero escoiten isto:

Ao longo da serie Walt experimentou unha evolución persoal e *ehem* profesional que só podía rematar con el morto, e a pesar de todo eu coido que conseguiu unha resolución máis ou menos feliz, dentro das súas expectativas: amañouse para facerlle chegar aos seus fillos o que quedaba da súa fortuna, vingouse dos supremacistas que mataran a Hank e lle roubaran todo polo que traballou, fixo todo o que puido para eximir a Skyler de calquera culpa, perdooulle a vida a Jesse e mesmo, dalgunha forma, venceu o cancro morrendo dun tiro no peito.

E despois está Hank, que se mantivo recto e firme durante toda a serie, aturou reverentemente a Marie (#jesuschristmarie!), sobreviviu a unha bomba dentro dunha cabeza, a dous psicópatas mexicanos cunha hacha, e ao estrés post-traumático que viu con iso, e tivo tempo de ser un bo cuñado e unha figura paterna bastante mellor que Walt para Walter Jr. Hank, que soubo quen era Heisenberg só por casualidade, por ter un apretón no momento axeitado e no váter axeitado, pero que despois fixo un traballo incríbel para lle tender unha trampa coas poucas armas que tiña, e que rozou o seu obxectivo nesa última chamada a Marie. 

Hank marchou cunha das mellores frase de toda a serie: “You’re the smartest guy I’ve ever met and you’re too stupid to see he made up his mind ten minutes ago.” E eu chorei.

1.       Joyce Summers (Buffy the Vampire Slayer, Tempada 5 Episodios 15 e 16)

É a morte, ou a representación da morte, mellor rodada da historia da televisión. Primeiro porque nunha serie que trata do sobrenatural, dunha moza que enfronta a morte todos os días, é descorazonador que esta, a que máis lle importa de todas, sexa unha morte natural e que non a poida reverter, nin tan sequera vingar. Joyce Summers morre dunha complicación imprevista tras extirparlle un tumor cerebral, e Buffy chega a casa unha tarde soleada despois de loitar co monstro da semana e atópase coa súa nai fría, nun sofá. Títulos de crédito. Ese é un dos medos máis fondos que todos experimentamos, ese preguntarse “e se agora abro a porta e os meus pais están mortos?” e Joss Whedon retratouno con cero artificios.

O seguinte capítulo é un estudo da dor. Con planos tan pechados e fóra de sitio que resultan abafantes, Joss Whedon, que escribiu este capítulo despois de que a súa propia nai morrese de forma semellante, recolle as tentativas de Buffy por reanimala, primeiro chamando “mamá? que fas aí? mamá?” e despois, cando comeza a comprender o que acontece, un tembloroso “mami?” que me xeou o sangue. A chamada a emerxencias, a chegada da ambulancia, o radiante día de primavera, toda esa escena está rodada de forma tan desestruturada que resulta ben críbel para os que perdemos algún ser querido. Despois diso cadaquén lidia co dó ao seu xeito: Willow poñéndose histérica porque non atopa que poñerse para ir ao tanatorio, Anya facendo as preguntas fóra de lugar que normalmente se lle ocorren aos cativos en situacións así, Dawn querendo vela, querendo ver o corpo... O sobrenatural só está presente nos últimos minutos, e curiosamente só se usa como un pequeno recordatorio de que a vida continúa, e o capítulo é tan sobrio que podería tratarse de calquera drama conceptual deses que gañan os premios da crítica.

Eu sei que a moita xente non lle interesa en absoluto unha serie sobre unha animadora loira que persegue monstros, e que non pensan que está á altura de competir nas ligas de The Wire ou Breaking Bad. A todos eses recoméndolles sinceramente ver este episodio.

vinte e pico mortes televisivas que chorei (primeira parte)

Aviso para navegantes.

Acabo de volver das vacacións e xa ando con outra lista na cabeza. Porque a tempada de verán viu cargada de mortes televisivas, desde todas as ridículas de Under the Dome, até as dolorosas de ver, como o brûlé de Eric a les fines neiges en True Blood (máis vos vale que iso só sexa un puteo e non pasase realmente, guionistas de True Blood!) ou as tráxicas mortes de Ray Seward e de Bullet, a mellor personaxe de The Killing con diferenza (e que se parece moitísimo a unha rapaza que me ven polo bar, co cal desde que vin o capítulo da súa morte conmóvome estrañamente cada vez que me pide unha caña, e danme ganas de pregarlle que nunca, baixo ningunha circunstancia, se suba a ningún taxi). No medio de todas esas, a metamorte de James Gandolfini, que encaixa tanto dentro do seu personaxe de Tony Soprano que case dá medo (teño pendente un post sobre como a canción “Don’t Stop Believing” de Journey está máis maldita ca Rosemary’s Baby, xa van dous actores principais de series onde ese tema tivo un gran protagonismo que morren en estrañas circunstancias).

O caso é que con este andazo de pasamentos  viume á cabeza aquela lista de personaxes que merecían ser atropelados por un trailer (por que, no nome de Zeus, esquecín a Betty Draper daquela?) e pensei en facer unha diferente, coas mortes televisivas que lamentei (esta última é máis longa, para demostrar que non son un monstro sen corazón). Chanquetes aparte, é certo que a morte dun personaxe de ficción ao que sigo todas as semanas me pode impactar máis cá da unha persoa real que non coñezo de nada. Se cadra non é bonito, pero coido que é xustificable, porque os sentimentos que espertan en nós eses personaxes si que son moi humanos. Lembro cómo chorei cando souben da morte de Joey Ramone, ou cómo aínda se me escapa unha bágoa cando vexo o video-clip homenaxe a Joe Strummer, pero non sentín nada diso cando me dixeron que morrera o primo terceiro do meu avó, que seguramente sería unha gran persoa, pero non aportou nada á miña existencia.

Sexa como for, houbo personaxes aos que eu chorei amargamente cando nos deixaron para sempre uns centos de minutos antes cós seus co-protagonistas, o mesmo que chorei os seus desenganos amorosos, despedimentos e tamén as súas vodas. Velaquí a miña lista:

20. Nicole Chapman (Fame, Tempada 6 Episodio 11)

Malia non estar na serie desde o principio, Nicole era unha das miñas personaxes preferidas de Fame, supoño que porque como nena me identificaba máis facilmente con ela que co resto de mulleres máis seguras e fortes da serie. O coñazo de episodio no que todos choran a súa morte nun accidente de tráfico estaba pensado como unha desas películas educativas da escola: se bebes non conduzas. A min, as circunstancias exactas do seu pasamento resultáronme determinantes á hora de lembrar poñer sempre o cinto de seguridade.

19. Maggie Gioverti (Falcon Crest, Tempada 9 Episodio 1)

Unha das máis antigas desta lista, e que me causou moita impresión de cativa. Despois de ser un personaxe aburridísimo durante anos, Maggie Gioverti, agora señora de Richard Channing, disfruta dun baño na piscina da súa mansión cando o pedrusco do seu anel de diamantes se engancha no filtro do fondo, e non é quen de quitalo. Mentres, Richard sae da prisión, encamíñase a casa sen sospeitar nada, recibe as duras novas na porta, e por algunha estraña razón un paxaro morre en Biafra e un neno corre cara el, na que pode ser a montaxe máis terríbel da historia da televisión.

18. Bleeding Gums Murphy (The Simpsons, Tempada 6 Episodio 22)

Nin Maude Flanders nin Snowball I, II e III. A morte máis chorada dos Simpson foi a do músico de jazz Bleeding Gums Murphy, que lle aprendeu a Lisa a sentir o saxo e que despois de morrer aparecéuselle no ceo (xunto con algúns outros personaxes doblados por Constantino Romero) para darlle sorte no seu recital.

17. Aileen Morgan (Homeland, Tempada 2 Episodio 7)

Mira que hai listas coma esta en internet e en ningunha delas fun capaz de atopar a Aileen, a terrorista autóctona de Homeland que decidiu suicidarse antes de pasar a vida nunha cela de illamento. O seu personaxe espertou dúbidas interesantes, como por exemplo qué fan os Estados Unidos cando os malvados terroristas que queren acabar coa torta de mazá e os Chevrolet non teñen turbante, senón que son da casa, e para colmo rapazas loiras de ollos claros (non hai moito misterio aí, métenos en Guantánamo, como a calquera outro). O mellor, aparte da súa morte planeada (da que xa falei polo miúdo aquí), foron as dúas conversas que tivo con Saul: a primeira, cando el a detivo e tentou “evanxelizala” nunha viaxe por estrada, e ela deixoulle claro que as súas conviccións, fosen as que fosen, eran dela, e que non se trataba dunha meniña influenciábel á que islamizara o mozo a pirolazos. A segunda conversa, para min a mellor, cando el a foi visitar a á prisión de máxima seguridade na que a metera, e malia mandar xente alí todos os días, o axente da CIA non tiña nin idea das condicións nun lugar así.

16. Gregory (The Americans, Tempada 1 Episodio 10)

Estou convencida de que The Americans vai ser considerada unha serie de culto no futuro, así que non teño problema para meter a Gregory nesta lista, malia aparecer só nunha presada de episodios. Gregory é un personaxe polo que todos nos inclinamos desde o primeiro minuto (un Black Panther que axuda a unha axente do KGB coa que tamén está liado nunha relación aberta? eu digo que é un partidazo!), un tipo duro onde os haxa, e cando Claudia (outra das favoritas) lle fixo unha visita no seu piso franco e puidemos palpar o seu medo, todos o pasamos tan mal coma el. Despois, o seu conmovedor discurso pedíndolle a Elizabeth unha saída digna como combatente que era, e o final apoteósico do episodio, contrastaron coas mortes menos cerimoniosas de outros personaxes aparentemente máis heroicos como o estúpido axente Amador ou o coitado Vlad.

15. Salvatore “Big Pussy” Bonpensiero (The Sopranos, Tempada 2 Episodio 13)

Nas seis tempadas de The Sopranos hai unha chea de mortes impactantes, final aberto incluído. Moita xente dirá que a máis tráxica foi a de Adriana por ser familia directa de Tony e porque o capítulo da súa morte foi moi sentimental, sobre todo por estar tan centrado nas decisións de Chris coma nas da propia Adriana. Para min a máis graciosa foi a de Jimmy Altieri por ser o perfecto equilibrio entre traxedia e comedia (“you smell like Paco Rabanne crawled up your ass and died”) que se deixaba ver nos mellores momentos da serie. Pero sen dúbida a que supuxo un punto sen retorno para Tony foi ter que matar o seu amigo e man dereita “Pussy” Bonpensiero, o que fai que o seu recordo siga perseguindo a todos en moitos episodios trala súa morte.

14. Unhas cantas mortes en Urxencias (E.R.)

Como bo culebrón, E.R. foi responsábel de centos de mortes televisivas nas súas quince tempadas en antena, algunhas delas moi curiosas.

Lembro a de Lucy Knight porque a forma en que decidiron matala foi máis creativa do normal: un psicópata é admitido en urxencias o 14 de febreiro, e como Lucy lle fai dano ao lle facer unha punción lumbar, el decide devolverlla... co coitelo da torta de San Valentín. (Tempada 6 Episodios 13 e 14)

Tamén está o capítulo de moralidade ambigua, na que un home tirotea unha casa de acollida porque perdeu a custodia do seu cativo. Despois de que mate a varios nenos e adultos, a policía fíreo. Cando está só no ascensor co doutor Greene, camiño do quirófano, entra en parada, e o bo doutor acende o desfibrilador pero descarga as pás no ar, a uns centímetros do peito do tío, mirando con cara de anxo vingador mentres o home morre lentamente. (Tempada 7 Episodio 22)

Pero como os dramas dos 90 tiñan un sentido hamurábico da xustiza, os deuses da tele non tardaron en darlle un cancro terminal ao doutor Greene, e a súa morte en Hawai en brazos da súa muller a doutora Cordey, e a carta que posteriormente ela mandou á equipa de Urxencias para comunicarlles o pasamento, foron dúas das escenas que si me fixeron chorar. (Tempada 8 Episodios 20 e 21)

O doutor Romano, o Cartman de E.R.,  era un dos meus personaxes preferidos, e a súa morte foi un pouco demasiado: primeiro, nunha evacuación de emerxencia, a aspa dun helicóptero rebanoulle un brazo, co que non puido volver operar; despois, nun xiro de (in)xustiza poética, noutra das moitas situacións de desastre que se vivían no County General, outro helicóptero rematouno ao lle caer enriba. E para culminar o agravio, a doutora Weaver, que decote era o obxecto das súas burlas homófobas, usou os cartos do seu seguro para fundar un programa médico para homosexuais. (Tempada 10 Episodio 8)

Malia ser bastante canónica, E.R. durou tanto que ás veces se podían permitir dedicar algúns capítulos a experimentar, con puntos de vista pouco habituais ou escollas visuais estrañas. Un deses episodios trataba dun ex-preso (Ray Liotta) que ía morrer ao servizo de Urxencias, e estaba narrado en tempo real. Dicir que foi un dos episodios que mellor lembro de 331 que houbo explica porqué está nesta lista. (Tempada 11 Episodio 6)

13. Lane Pryce (Mad Men, Tempada 5 Episodio 12)

Os fans de Mad Men gustan das teorías conspiranoicas. A deste ano, que non se realizou malia que eu aínda defendo que é plausíbel para a vindeira tempada, era que Megan Draper ía atopar unha morte moi semellante á de Sharon Tate a mans da familia Manson, e todo por unha escolla moi acertada de vestiario. A tempada pasada, todos os presaxios de morte apuntaban a Pete Campbell ou a Roger Sterling, pero finalmente foi Lane Pryce o que nos deixou dun xeito máis ben patético, iso si, despois de tentar unha saída tráxica e grandilocuente como el era: quíxose suicidar usando o tubo de escape do seu novo Jaguar, unha metáfora perfecta para culpar a conta publicitaria que o levara á ruína, pero no último minuto o motor do coche fallou, non foi quen de amañalo, e rematou aforcándose na súa oficina, convertendo así unha saída “digna” nun engorro para todos os seus compañeiros (unha serie de metáforas visuais que poderían ter sido moi torpes pero que Christopher Manley dirixiu con sutileza).

12. Os dinosaurios. TODOS os dinosaurios (Dinosaurs, Tempada 4 Episodio 7)

Moitas veces as series infantís tentan achegar a temática da morte aos cativos para preparalos para aceptar unha parte fundamental da condición humana. Isto faise con fins máis didácticos ca lúdicos, e normalmente os educadores detrás da serie escollen a morte dunha mascota ou dun personaxe secundario (que de seguro é moi ancián e viviu unha vida plena e feliz) para ilustrar o sentimento de perda dunha forma non demasiado traumática para os espectadores.

Despois están os xenios criminais detrás da serie infantil Dinosaurs, que decidiron matar dous paxaros dun tiro e resolver os contidos transversais da morte e o respecto polo medio ambiente nun só capítulo, e de paso aterrorizaron a toda unha xeración amosando non só a morte de todos os protagonistas da serie senón a extinción completa dunha especie. Coido que é a primeira vez que vemos a morte dun bebé (dinosaurio si, pero tamén antropomorfizado) en horario infantil.

11. Gale Boetticher (Breaking Bad, Tempada 3 Episodio 13)

De acordo que Gale tiña que morrer no excelente episodio “Full Measure” porque a outra opción sería que morrese Walt, e daquela aínda non estabamos preparados para iso (por non falar de que remataría a serie) pero Gale era un tipo tan entrañable que é difícil non botalo de menos: inventou un cachivache para facer o café perfecto, idolatraba a Walter White, lía a Stephen King e a Marx, e cantaba “Crapa Pelada” en (ehem) perfecto italiano. Como recordo ao seu (inmortal) xenio, e para pechar esta primeira parte nunha nota alegre, velaí o vídeo completo da súa sesión de karaoke:

os mellores bares da televisión

Hai uns días, mentres recollía o bar, ocorréuseme que con moito gusto iría tomar unha copa ao Bronze de Buffy the Vampire Slayer (probabelmente non saíse viva, así e todo penso que a experiencia pagaría a pena) pero que nunca se me ocorrería parar a tomar un café no Central Perk de Friends ou naquela especie de Starbucks de (deus me perdoe) Felicity. Así que aí vai a lista: os 9 mellores bares da televisión, porque por algunha razón non conseguín chegar a dez (NOTA: bares é un termo que uso libremente para referirme a calquera tipo de local onde os protagonistas se xuntan para comer ou beber).

OS NOVE MELLORES BARES DA TELEVISIÓN

9. Crab Shack (My name is Earl)

Aínda que só sexa polo episodio de no que están todos aburridos no bar un domingo até que poñen a reposición de Cops na que saen eles, o Crab Shack tiña que estar nesta lista. Ademáis, cantos bares teñen o propietario orixinal enterrado en cemento no baño?

8. Pollos Hermanos (Breaking Bad)

Ademáis de ser o mellor malo da historia (hala! aí teño para outra lista!), Gus Fring sabía como publicitar a súa compañía tapadeira. As good as meth!

7. Moe's Tavern (The Simpsons)

Non sei se me atrevería a beber algo que non viñese embotellado en Moe's (claro que a opción lóxica sería Duff), pero sempre quixen compartir unha cervexa con Lenny e Carl.

6. A cafetería do campus de Greendale (Community)

Non é estrictamente un bar (sendo parte dun campus universitario americano, dubido que se poida vender alcool), pero só polo capítulo das aliñas de polo paga a pena. Por non falar de todo o que pasou entre esas catro paredes: batallas de paintball a morte, Subway mercando a identidade dun cidadán, Pillows and Blankets, o funeral de Starburns, tooooodos os disfraces do decano Pelton...

5. El Chiripa (Qué vida más triste)

Sospeito que en todas as vilas do mundo hai varios bares tipo Chiripa, pero eu quero ir ao orixinal. Ademáis, a metade dos fíos narrativos de Qué vida más triste pasan por ese bar, malia que na pantalla non o vexamos, e calquera historia que teña as palabras Chiripa, toma toma, flipa flipa, sirocazo e Josebas é unha historia que paga a pena ser contada.

4. René's Café (Alló Alló)

Se vivise na Francia ocupada, podería compartir mesa cos soldados nazis máis entrañables do mundo.

3. Mc Laren's (How I Met Your Mother)

O que sempre me gustou de How I Met Your Mother é que non é Friends. Pasan a vida no McLaren's bebendo cervexa e/ou bourbon, o cal é moito máis lóxico e crible que pasar a vida nunha cafetería con sofás bebendo tazas de café enormes e falando de sentimentos.

2. Bronze (Buffy the Vampire Slayer)

Sempre me preguntei qué clase de licencia tería o Bronze se fose un bar de verdade. É o suficientemente grande para que dean concertos pero sempre parece pequeno e escuro. Está cheo de xente bailando pero fan os deberes alí. Semellaba ser a verdadeira Boca do Inferno, porque todos os personaxes malvados, desde Darla até a Willow do cruel universo paralelo establecían alí o seu centro de operacións, e volvía estar misteriosamente aberto e reparado despois de cada apocalipse. Sempre agradecín que os grupos que tocaban non fosen excesivamente coñecidos, tendo en conta que se trataba dun clube de Sunnydale e non de L.A., aínda que non me importaría estar alí os días especiais, como cando os Royal Crown Revue fixeron unha versión sublime de Serenade in Blue ou o (glorioso) día no que Sweet secuestrou a Dawn e bailou para ela.

1. Cheers (Cheers)

O número un tiña que ser Cheers, loxicamente, porque é o único bar que é protagonista absoluto dunha serie, e ademáis creo que é a secuencia de créditos máis coñecida da historia (así sen pensar véñenme á cabeza The Simpsons, How I Met Your Mother e Friends, pero seguro que na Wikipedia hai unha lista interminable de series que parodiaron dalgunha forma os créditos de Cheers). Unha vez contáronme que existía un bar Cheers en Boston, unha réplica exacta do bar de Sam Malone, aínda que debía ser decepcionante entrar para descubrir que o único que vendían eran produtos oficiais da serie e que non servían nin cervexa. Anoxaríame moito ir facer turismo a Boston e atoparme con esa decepción. A única cousa que me anoxaría aínda máis sería entrar en Cheers e atoparme con Kirstie Alley.

Creo que non me deixo nada. Xa estou pensando na seguinte lista.Se cadra con qué personaxes iría a estes bares. A saber.