8 dobraxes de serie que merecen un xuízo sumarísimo e ser fusiladas ao amencer

Até hai ben pouco era difícil ver series en versión orixinal, e as que preferiamos velas así eramos repunantes ou simplemente queriamos fardar do noso coñecemento de idiomas. Eramos como aquel que, na sala de cine en versión orixinal, escacha a rir medio segundo antes de que poñan o subtítulo, para que todo o mundo saiba que entende o que están a dicir. Veña ho, todos sabedes do que falo, porque ou ben vivistes iso algunha vez, ou sodes dos que o fan.

Pero os das series eramos peores, porque esixiamos versión orixinal sen motivo aparente, porque as series non son tan importantes, as comedias son moi rápidas e non dá tempo a ler os chistes, ou o traballo dos dobradores españois é recoñecido internacionalmente. Sen ánimo de lles quitar mérito (xa entraremos despois en casos específicos), hai varios problemas polos que esta teoría non se sustenta: para comezar, a présa que teñen actualmente as cadeas de televisión como Fox España ou Canal + por estrear as series de éxito case ao mesmo tempo que se estrea por primeira vez no país de orixe. Todos lembramos o fiasco dos subtítulos do último episodio de Lost, non é necesario dicir que a produción de unha dobraxe é moito máis complexa e a calidade se resinte se acurtas os tempos. Pero é que ademais non podemos perder de vista o termo “actor de dobraxe”; os dobradores son iso, actores e actrices, e cando están mal dirixidos, trasladan os rexistros interpretativos propios da ficción española á ficción que están a dobrar, e o resultado é tan afastado do orixinal que cando o comparamos dá medo.

Velaquí algúns exemplos prácticos:

Community

Cústame moito traballo recomendar Community, que é unha das miñas comedias favoritas, porque sempre me queda a dúbida de se a persoa á que lla recomendo a verá en versión dobrada e pensará que son parva. Neste caso non é un problema de calidade, pero si que a dobraxe altera a personalidade dos personaxes e o carácter da serie. Penso que o director ou os actores de dobraxe de Community están habituados ao estándar das comedias americanas multicámara dos 90 e, cal votantes dos Emmy, son incapaces de recoñecer un formato distinto que tamén é comedia, por iso lle aplican a cada unha das personaxes voces estereotípicas de sitcom.

Abed, un dos protagonistas, é un fanático da ficción con serios problemas para relacionarse no mundo real, e a graza do seu personaxe reside na súa falta de expresividade e na súa interpretación ortopédica que raia no autismo. En español, Abed é un Chandler.  Imaxinade logo o que farán co Señor Chang:

The Wire

Ao meu colega Carlinhos dixéronlle que The Wire se dobraba nun estudio da Coruña, e desde aquela está empeñado en que escoitou a Omar Little dicir “neno, que movida!” máis dunha vez.  Eu non vin todos os capítulos dobrados porque non hai cristo que ature ese suplicio, pero gustaríame pensar que o Carlinhos ten moita imaxinación.

Con todo, sexan ou non sexan as torres de Baltimore Oeste rebautizadas como Penamoa na dobraxe, o problema neste caso é de calidade: mentres que a escolla de actores The Wire foi recoñecida en todo o mundo por preferir actores que soasen naturais e críbeis no papel a grandes nomes, os seus dobradores soltan as liñas sen rastro de emoción, xa non digamos naturalidade. Non axuda que o único termo que se lles ocorreu para traducir yo, fella, man, dude e nigger sexa “tío”, porque así parece que todos os personaxes falan no mesmo rexistro. No mesmo rechinante rexistro.

Breaking Bad

Este vai de terceiro, porque o caso de Breaking Bad é unha mestura do síndrome de Community co síndrome de The Wire.

Que temos unha serie nova que non sabemos moi ben de que vai pero o protagonista é o pai de Malcolm e o dentista de Seinfeld? Pois nada, a poñerlle unha voz de bonachón de comedia estilo Ned Flanders, aínda que os tons e matices da voz de Bryan Cranston non se parezan en nada á vociña aflautada do seu dobrador (teño calafríos cada vez que vexo unha promoción de Canal + na que se escoita a Walter White, na voz do seu dobrador español, dicir “yo soy el peligro, Skyler” con voz de Dalek).

Na parte de Jesse acontece algo semellante ao dos mozos das torres de Baltimore, todos os yo, bitch, dude, bro, etc... tradúcense a un “estándar yonki” en español e viran plano un personaxe que no orixinal está cheo de matices traxicómicos.

The Big Bang Theory

Sheldon e Penny son os máis claros exemplos de “abedización” en TBBT, malia que todos os outros personaxes a sufren dunha forma ou outra. No caso de Sheldon, o problema evidente é común a moitas das novas comedias: en canto hai un personaxe melindroso, sabichón ou repugnante, os dobradores españois recorren a “Serioloxía Española 1” e, entre os 9 arquetipos dos que dispoñen, escollen o “mariquita”, botando por terra o traballo do actor orixinal e deixando todo o potencial cómico en mans de quen traduce o diálogo, e iso é xogarse moito. Con Penny volvemos tirar de estereotipo, vemos unha loira crédula no piloto e poñémoslle voz de tal, sen atender para nada ao ton da actriz; por iso, mentres a súa personaxe evoluciona ao longo das sete tempadas que leva en antena, a Penny española ficará para sempre conxelada no piloto, cal Han Solo atrapado en carbonita.

E por favor non me fagades falar da autopromoción de Antena 3 ao dobrar a coletilla de Sheldon, “bazinga”, como “zas, en toda la boca”, unha frase coa que Family Guy, que se emitía na mesma filial de Antena 3 que TBBT, homenaxea na súa particular maneira a Jackie Gleason e o seu personaxe en The Honeymooners. Outra entrada á parte sería cómo e por qué os dobradores deciden que hai termos e personaxes da cultura americana que non coñecemos ou para os que non estamos preparados e no canto de traducilos inventan outros novos... Fresh Prince of Bel-Air, anyone?

Frasier

Alguén escoitou a voz de David Hyde Pierce en orixinal? Pois, por se non vos quedaba claro, non fai de amanerado, nin John Mahoney (Martin Crane) de vello rosmón. Os dous son actores con voces profundas como a do propio Kelsey Grammer, o cal ten sentido no casting da serie, porque se supón que son familia. En español volvemos ao caso do estereotipo: que Niles é repunantiño, snob e feble fisicamente? Daquela poñémoslle voz afectada, porque un home así non o pode interpretar un actor con proxección de voz... Non, en España non pode. O exemplo máis flagrante vémolo no episodio 6 da 4ª tempada, onde Daphne coñece un home nun bar de citas ao que vai con Roz e, cando llo presenta á familia, decátanse de que é un clon de Niles. Só que ao público custaralle un pouco decatarse, porque alén do traxe de dobre lapela e os xestos, o que Daphne leva a casa na versión española é a Fernando Esteso facendo de mariquita, tan tan tan esaxerado e tan fóra de personaxe que nin sequera se parece ao seu referente no reparto principal.

NOTA: gustaríame outorgarlle algúns puntos, se fose posíbel, aos directores de dobraxe de The Simpsons, que tendo ao dobrador de Kelsey Grammer para dobrar tamén o seu personaxe Side Show Bob, molestáronse en contar co dobrador de David Hyde Pierce en Frasier cando este apareceu facendo de irmán de Bob no episodio “Brother from Another Series” da oitava tempada.

Lost

O amigo Julio lémbrame o de Lost, que eu a verdade xa a tiña medio esquecida. Que eu saiba, non había nada especialmente ofensivo coas voces dos personaxes principais, pero que pasaba cos acentos? É que Sayid, Rousseau e todos os outros personaxes estranxeiros eran parte do reparto orixinal de Top Secret?

Castle

Sei que Castle non é necesariamente un drama e que está a medio camiño entre a serie policial e a comedia de situación, pero Nathan Fillion é un dos meus actores preferidos desde que interpretou ao malvado reverendo Caleb en Buffy the Vampire Slayer e pasando por Firefly, e escoitalo resolvendo crimes coa voz de Fry de Futurama...  non. Non.

The Bridge

Por último, The Bridge resume a esquizofrenia que poboa os estudos de dobraxe no estado español:

Resulta que temos unha serie ambientada na fronteira entre Texas (EUA) e Chihuahua (México), na que a metade dos personaxes son mexicanos e falan no seu idioma (con subtítulos en inglés na emisión orixinal). E non falan nalgún escuro dialecto de Ciudad Juárez imposíbel de entender para os hispanofalantes de outros lugares, falan español mexicano tan claro que o Instituto Cervantes podería usar as súas escenas como probas de audición para o exame DELE. No entanto, por razóns dignas de analizar por Iker Jiménez, os cerebros pensantes de FOX España decidiron que os actores que dobran os personaxes mexicanos cando interactúan en inglés, os dobrasen tamén cando falan entre eles en mexicano, co que temos unha serie  policíaca de ton escuro e ambiente enrarecido subitamente animada pola voz dun dobrador español tentando imitar a Speedy González. Cuates, aquí hai tomate.

Estas son algunhas das máis terroríficas, pero hai máis, moitas máis... Alguén que se anime a seguir a lista?

vinte e pico mortes televisivas que chorei (primeira parte)

Aviso para navegantes.

Acabo de volver das vacacións e xa ando con outra lista na cabeza. Porque a tempada de verán viu cargada de mortes televisivas, desde todas as ridículas de Under the Dome, até as dolorosas de ver, como o brûlé de Eric a les fines neiges en True Blood (máis vos vale que iso só sexa un puteo e non pasase realmente, guionistas de True Blood!) ou as tráxicas mortes de Ray Seward e de Bullet, a mellor personaxe de The Killing con diferenza (e que se parece moitísimo a unha rapaza que me ven polo bar, co cal desde que vin o capítulo da súa morte conmóvome estrañamente cada vez que me pide unha caña, e danme ganas de pregarlle que nunca, baixo ningunha circunstancia, se suba a ningún taxi). No medio de todas esas, a metamorte de James Gandolfini, que encaixa tanto dentro do seu personaxe de Tony Soprano que case dá medo (teño pendente un post sobre como a canción “Don’t Stop Believing” de Journey está máis maldita ca Rosemary’s Baby, xa van dous actores principais de series onde ese tema tivo un gran protagonismo que morren en estrañas circunstancias).

O caso é que con este andazo de pasamentos  viume á cabeza aquela lista de personaxes que merecían ser atropelados por un trailer (por que, no nome de Zeus, esquecín a Betty Draper daquela?) e pensei en facer unha diferente, coas mortes televisivas que lamentei (esta última é máis longa, para demostrar que non son un monstro sen corazón). Chanquetes aparte, é certo que a morte dun personaxe de ficción ao que sigo todas as semanas me pode impactar máis cá da unha persoa real que non coñezo de nada. Se cadra non é bonito, pero coido que é xustificable, porque os sentimentos que espertan en nós eses personaxes si que son moi humanos. Lembro cómo chorei cando souben da morte de Joey Ramone, ou cómo aínda se me escapa unha bágoa cando vexo o video-clip homenaxe a Joe Strummer, pero non sentín nada diso cando me dixeron que morrera o primo terceiro do meu avó, que seguramente sería unha gran persoa, pero non aportou nada á miña existencia.

Sexa como for, houbo personaxes aos que eu chorei amargamente cando nos deixaron para sempre uns centos de minutos antes cós seus co-protagonistas, o mesmo que chorei os seus desenganos amorosos, despedimentos e tamén as súas vodas. Velaquí a miña lista:

20. Nicole Chapman (Fame, Tempada 6 Episodio 11)

Malia non estar na serie desde o principio, Nicole era unha das miñas personaxes preferidas de Fame, supoño que porque como nena me identificaba máis facilmente con ela que co resto de mulleres máis seguras e fortes da serie. O coñazo de episodio no que todos choran a súa morte nun accidente de tráfico estaba pensado como unha desas películas educativas da escola: se bebes non conduzas. A min, as circunstancias exactas do seu pasamento resultáronme determinantes á hora de lembrar poñer sempre o cinto de seguridade.

19. Maggie Gioverti (Falcon Crest, Tempada 9 Episodio 1)

Unha das máis antigas desta lista, e que me causou moita impresión de cativa. Despois de ser un personaxe aburridísimo durante anos, Maggie Gioverti, agora señora de Richard Channing, disfruta dun baño na piscina da súa mansión cando o pedrusco do seu anel de diamantes se engancha no filtro do fondo, e non é quen de quitalo. Mentres, Richard sae da prisión, encamíñase a casa sen sospeitar nada, recibe as duras novas na porta, e por algunha estraña razón un paxaro morre en Biafra e un neno corre cara el, na que pode ser a montaxe máis terríbel da historia da televisión.

18. Bleeding Gums Murphy (The Simpsons, Tempada 6 Episodio 22)

Nin Maude Flanders nin Snowball I, II e III. A morte máis chorada dos Simpson foi a do músico de jazz Bleeding Gums Murphy, que lle aprendeu a Lisa a sentir o saxo e que despois de morrer aparecéuselle no ceo (xunto con algúns outros personaxes doblados por Constantino Romero) para darlle sorte no seu recital.

17. Aileen Morgan (Homeland, Tempada 2 Episodio 7)

Mira que hai listas coma esta en internet e en ningunha delas fun capaz de atopar a Aileen, a terrorista autóctona de Homeland que decidiu suicidarse antes de pasar a vida nunha cela de illamento. O seu personaxe espertou dúbidas interesantes, como por exemplo qué fan os Estados Unidos cando os malvados terroristas que queren acabar coa torta de mazá e os Chevrolet non teñen turbante, senón que son da casa, e para colmo rapazas loiras de ollos claros (non hai moito misterio aí, métenos en Guantánamo, como a calquera outro). O mellor, aparte da súa morte planeada (da que xa falei polo miúdo aquí), foron as dúas conversas que tivo con Saul: a primeira, cando el a detivo e tentou “evanxelizala” nunha viaxe por estrada, e ela deixoulle claro que as súas conviccións, fosen as que fosen, eran dela, e que non se trataba dunha meniña influenciábel á que islamizara o mozo a pirolazos. A segunda conversa, para min a mellor, cando el a foi visitar a á prisión de máxima seguridade na que a metera, e malia mandar xente alí todos os días, o axente da CIA non tiña nin idea das condicións nun lugar así.

16. Gregory (The Americans, Tempada 1 Episodio 10)

Estou convencida de que The Americans vai ser considerada unha serie de culto no futuro, así que non teño problema para meter a Gregory nesta lista, malia aparecer só nunha presada de episodios. Gregory é un personaxe polo que todos nos inclinamos desde o primeiro minuto (un Black Panther que axuda a unha axente do KGB coa que tamén está liado nunha relación aberta? eu digo que é un partidazo!), un tipo duro onde os haxa, e cando Claudia (outra das favoritas) lle fixo unha visita no seu piso franco e puidemos palpar o seu medo, todos o pasamos tan mal coma el. Despois, o seu conmovedor discurso pedíndolle a Elizabeth unha saída digna como combatente que era, e o final apoteósico do episodio, contrastaron coas mortes menos cerimoniosas de outros personaxes aparentemente máis heroicos como o estúpido axente Amador ou o coitado Vlad.

15. Salvatore “Big Pussy” Bonpensiero (The Sopranos, Tempada 2 Episodio 13)

Nas seis tempadas de The Sopranos hai unha chea de mortes impactantes, final aberto incluído. Moita xente dirá que a máis tráxica foi a de Adriana por ser familia directa de Tony e porque o capítulo da súa morte foi moi sentimental, sobre todo por estar tan centrado nas decisións de Chris coma nas da propia Adriana. Para min a máis graciosa foi a de Jimmy Altieri por ser o perfecto equilibrio entre traxedia e comedia (“you smell like Paco Rabanne crawled up your ass and died”) que se deixaba ver nos mellores momentos da serie. Pero sen dúbida a que supuxo un punto sen retorno para Tony foi ter que matar o seu amigo e man dereita “Pussy” Bonpensiero, o que fai que o seu recordo siga perseguindo a todos en moitos episodios trala súa morte.

14. Unhas cantas mortes en Urxencias (E.R.)

Como bo culebrón, E.R. foi responsábel de centos de mortes televisivas nas súas quince tempadas en antena, algunhas delas moi curiosas.

Lembro a de Lucy Knight porque a forma en que decidiron matala foi máis creativa do normal: un psicópata é admitido en urxencias o 14 de febreiro, e como Lucy lle fai dano ao lle facer unha punción lumbar, el decide devolverlla... co coitelo da torta de San Valentín. (Tempada 6 Episodios 13 e 14)

Tamén está o capítulo de moralidade ambigua, na que un home tirotea unha casa de acollida porque perdeu a custodia do seu cativo. Despois de que mate a varios nenos e adultos, a policía fíreo. Cando está só no ascensor co doutor Greene, camiño do quirófano, entra en parada, e o bo doutor acende o desfibrilador pero descarga as pás no ar, a uns centímetros do peito do tío, mirando con cara de anxo vingador mentres o home morre lentamente. (Tempada 7 Episodio 22)

Pero como os dramas dos 90 tiñan un sentido hamurábico da xustiza, os deuses da tele non tardaron en darlle un cancro terminal ao doutor Greene, e a súa morte en Hawai en brazos da súa muller a doutora Cordey, e a carta que posteriormente ela mandou á equipa de Urxencias para comunicarlles o pasamento, foron dúas das escenas que si me fixeron chorar. (Tempada 8 Episodios 20 e 21)

O doutor Romano, o Cartman de E.R.,  era un dos meus personaxes preferidos, e a súa morte foi un pouco demasiado: primeiro, nunha evacuación de emerxencia, a aspa dun helicóptero rebanoulle un brazo, co que non puido volver operar; despois, nun xiro de (in)xustiza poética, noutra das moitas situacións de desastre que se vivían no County General, outro helicóptero rematouno ao lle caer enriba. E para culminar o agravio, a doutora Weaver, que decote era o obxecto das súas burlas homófobas, usou os cartos do seu seguro para fundar un programa médico para homosexuais. (Tempada 10 Episodio 8)

Malia ser bastante canónica, E.R. durou tanto que ás veces se podían permitir dedicar algúns capítulos a experimentar, con puntos de vista pouco habituais ou escollas visuais estrañas. Un deses episodios trataba dun ex-preso (Ray Liotta) que ía morrer ao servizo de Urxencias, e estaba narrado en tempo real. Dicir que foi un dos episodios que mellor lembro de 331 que houbo explica porqué está nesta lista. (Tempada 11 Episodio 6)

13. Lane Pryce (Mad Men, Tempada 5 Episodio 12)

Os fans de Mad Men gustan das teorías conspiranoicas. A deste ano, que non se realizou malia que eu aínda defendo que é plausíbel para a vindeira tempada, era que Megan Draper ía atopar unha morte moi semellante á de Sharon Tate a mans da familia Manson, e todo por unha escolla moi acertada de vestiario. A tempada pasada, todos os presaxios de morte apuntaban a Pete Campbell ou a Roger Sterling, pero finalmente foi Lane Pryce o que nos deixou dun xeito máis ben patético, iso si, despois de tentar unha saída tráxica e grandilocuente como el era: quíxose suicidar usando o tubo de escape do seu novo Jaguar, unha metáfora perfecta para culpar a conta publicitaria que o levara á ruína, pero no último minuto o motor do coche fallou, non foi quen de amañalo, e rematou aforcándose na súa oficina, convertendo así unha saída “digna” nun engorro para todos os seus compañeiros (unha serie de metáforas visuais que poderían ter sido moi torpes pero que Christopher Manley dirixiu con sutileza).

12. Os dinosaurios. TODOS os dinosaurios (Dinosaurs, Tempada 4 Episodio 7)

Moitas veces as series infantís tentan achegar a temática da morte aos cativos para preparalos para aceptar unha parte fundamental da condición humana. Isto faise con fins máis didácticos ca lúdicos, e normalmente os educadores detrás da serie escollen a morte dunha mascota ou dun personaxe secundario (que de seguro é moi ancián e viviu unha vida plena e feliz) para ilustrar o sentimento de perda dunha forma non demasiado traumática para os espectadores.

Despois están os xenios criminais detrás da serie infantil Dinosaurs, que decidiron matar dous paxaros dun tiro e resolver os contidos transversais da morte e o respecto polo medio ambiente nun só capítulo, e de paso aterrorizaron a toda unha xeración amosando non só a morte de todos os protagonistas da serie senón a extinción completa dunha especie. Coido que é a primeira vez que vemos a morte dun bebé (dinosaurio si, pero tamén antropomorfizado) en horario infantil.

11. Gale Boetticher (Breaking Bad, Tempada 3 Episodio 13)

De acordo que Gale tiña que morrer no excelente episodio “Full Measure” porque a outra opción sería que morrese Walt, e daquela aínda non estabamos preparados para iso (por non falar de que remataría a serie) pero Gale era un tipo tan entrañable que é difícil non botalo de menos: inventou un cachivache para facer o café perfecto, idolatraba a Walter White, lía a Stephen King e a Marx, e cantaba “Crapa Pelada” en (ehem) perfecto italiano. Como recordo ao seu (inmortal) xenio, e para pechar esta primeira parte nunha nota alegre, velaí o vídeo completo da súa sesión de karaoke:

agora que xa pasaron os especiais de Halloween

Agora que xa pasou Defuntos, podo dicir que non odio Halloween. É só que non é de aquí, é tan ridículo ver xente disfrazada de The Walking Dead cousas monstruosas nesa noite, primeiro porque aquí sempre foi o día de Defuntos, e a tradición tiña máis que ver con acompañar á túa avoa a limpar as tumbas da familia que con disfrazarse e andar de festa, e despois porque a xente que o celebra ao estilo americano reproduce unha parte moi pequena e moi deturpada do que ven na tele, o de ir vestido de monstro e mazarse como preas, e esquecen o que para min é a parte fundamental: os especiais televisivos.

Quen nunca vise It’s the Great Pumpkin, Charlie Brown non ten dereito a celebrar Halloween ao estilo ianqui. Eu non o celebro, pero como boa hipócrita podo dicir que me recreo nesta época mirando os especiais da televisión americana, porque, aínda que aquí teñamos outro tipo de tradicións, alí outubro é o mellor mes da televisión. E con tal desculpa, agora que xa pasou a romaría, podo facer outra lista:

OS TRECE MELLORES ESPECIAIS DE HALLOWEEN

Como imos de menos a máis, vou comezar pola mención honorífica: o capítulo de Halloween da segunda tempada de Castle é bastante normal, pero a aparición de Nathan Fillion ao comezo do capítulo vestido como Mal Reynolds é digna de figurar nesta humilde lista. Foi ao mesmo tempo un aceno aos fans leais de Firefly  (coma min) e un tirón de orellas aos fans frikis de Firefly (coma min), cando a súa filla lle di que xa hai cinco anos que leva o mesmo disfrace e que debería superalo.

13. Louie: Halloween/ Ellie (Tempada 2 Episodio 10)

Os capítulos de Louie normalmente teñen dúas historias diferentes. Esta escolla é un pouco trampa porque me gustou máis a segunda historia, que non vai de Halloween, que a primeira, pero paga a pena ver a persecución dos dous tipos que realmente dan medo e a reacción nada cómica de Louie e as súas fillas.

12. Bottom: Terror (Tempada 3 Episodio 2)

Non é dos mellores capítulos de Bottom, demasiado caca-cu-peido-pis mesmo para eles, pero o peor capítulo de Bottom é mellor que a metade das comedias da televisión actual. Ademais, pensei que me ía mal coa cenoria de Halloween e o francés/galés.

11. The Simpsons. Treehouse of Horror

Non sei moi ben como facer con Treehouse of Horror, porque de case todos me gusta unha das historias moito máis que as outras, pero se teño que elixir, diría que o primeiro (o episodio 3 da segunda tempada) por ser o primeiro especial, e a primeira aparición de Kang e Kodos. E xa que son tres historias por especial, as miñas tres historias preferidas, malia que de tempadas diferentes son: “The Raven” (Treehouse of Horror I), a representación máis entretida posíbel dun poema que até o momento me parecera estúpido e carente de interés; “The Shinning” (Treehouse of Horror V)porque cravaron a película (No TV and no beer make Homer go crazy); “The Genesis Tub” , sempre me fixo graza o da civilización pequeniña, ademais é unha das moitas homenaxes á The Twilight Zone.

10. Phineas and Ferb: The Monster of Phineas-n-Ferbenstein (Tempada 1 Episodio 22)

En realidade só quería meter calquera capítulo de Phineas and Ferb. Este ademais fai o mellor uso que se pode facer dunha masa enfurecida, e a maldade de Doofenshmirtz/Hyde é digna de ver. “And that is why there are pumpkins”.

9. American Horror Story: Halloween I & II (Tempada 1 Episodios 4 e 5)

Para as series de terror ás veces é difícil facer un bo capítulo de Halloween, porque sempre se lles esixe que lle dean unha volta ao argumento. Pareceume unha boa idea que na primeira parte de American Horror Story a noite do 31 de outubro fose a única na que as pantasmas podían abandonar os lugares onde morreran e andar polo mundo, sobre todo porque algúns deles aproveitaron para facer “recados”, cousas normais que facían estando vivos e que xa non podían volver facer. Tamén foi a primeira vez que intuímos a verdadeira historia de Tate e vimos as vítimas do tiroteo no instituto, algo moi macabro para a cultura americana.

8. Medium: Bite Me (Tempada 6 Episodio 6)

Hai dúas razóns polas que sempre me gustou Medium. A primeira, que a contrapón a series cursis a dolor como Ghost Whisperer, é que a súa familia se comportaba como unha familia normal se comportaría se a nai puidese falar cos mortos. Alison e as súas fillas tiñan problemas domésticos derivados do seu don, e a vida non sempre era color chicle na casa dos Dubois (ademais, eran todos listísimos, eu querería un marido e unhas fillas así). A segunda,e isto creo que ningunha serie con tema sobrenatural o logrou tan ben, é a orixinalidade coa que presentaba os casos da semana: pesadelos en tecnicolor ou en branco e negro, espertar falando outro idioma ou sen poder oír máis ca unha canción todo o tempo, o xenial episodio no que Bridgette soñaba cuns debuxos animados de monos que lle revelaban uns crimes violentos de forma que ela os puidese entender... O normal é que as series que funcionan cun caso semanal independente acaben aburrindo, pero con Medium eu atopábame cada semana desexando saber cómo me ían presentar o caso desa vez.

Aínda que neste episodio a resolución do caso sexa previsíbel, é o exemplo perfecto de por que me gustaba Medium: Alison atrapada en Night of the Living Dead, o cameo dunha estrela do terror, unha araña morta comunicándose con Bridgette, e chistes metatelevisivos (encántame cando Bridgette comenta que están poñendo películas de zombis na tele e Joe Dubois –interpretado por Jake Weber- pregunta se van poñer esa na que están atrapados no centro comercial).

7. Buffy the Vampire Slayer: Fear Itself (Tempada 4 Episodio 4)

A cuarta tempada de Buffy the Vampire Slayer é a peor, para min, pero os capítulos bos que ten son moi bos, por exemplo este. Estou segura de que hai unha chea de series sobrenaturais que usaron o tema de enfrontarse literalmente aos propios medos antes e despois deste capítulo, a propia BtVS  xa o fixera no capítulo Nightmares da primeira tempada (é interesante ver cómo os medos dos personaxes se van facendo máis abstractos a medida que eles maduran), pero o xenial deste episodio é o humor que ten, e por suposto o xiro final, e iso non o podo contar aquí. E Giles con sombreiro mexicano.

6. Roseanne: Boo! (Tempada 2 Episodio 7)

Os capítulos de Halloween de Roseanne sempre foron famosos, supoño que porque, como xa comentei algunha outra vez, parecían reais. As decoracións eran propias dunha familia á que lle gustaba moito esa festa e se mataban a decorar a casa co que tiñan, non de inverter medio millón de dólares e contratar ao equipo de decorados de Disneyworld. “Boo” é o primeiro deses especiais de Halloween, pero podería ser calquera deles. Elixín este porque é o máis fresco, e o disfraz de Becky de azafata morta en accidente aéreo é do máis macabro que vin na vida, qué podo dicir...

5. South Park: Spookyfish (Tempada 2 Episodio 15)

É o segundo capítulo de South Park que vin na miña vida, nunha cinta VHS que foi unha pena perder, porque contiña: este capítulo, o de Babura/MegaPoitier/Robert Smith, e o especial de Terrance e Philip “Not Without My Anus”. O único que se emitiu como especial de Halloween é este, pero eu recomendaría ver os tres seguidos. O Cartman malo do cruel universo paralelo, a tenda de animais que se chama “Antigo Cemiterio Indio” , a cara de Barbara Streisand nas esquinas da pantalla para crear efecto “spooky-vision” son algunhas das cousas que sempre vou lembrar desta serie.

Stan: So you just- built your store on top of an Indian burial ground?
Clerk: Oh, hell no! First I dug up all the bodies, pissed on 'em, then buried them again upside down.

4. Community: Introduction to Statistics (Tempada 1 Episodio 6)

Deberían deportarme por recoñecer isto, pero a primeira vez que vin Community deixoume máis ben como estaba. Tiven que ler un par de reseñas de Tim Surette (o meu seriólogo de confianza) para volverme interesar pola serie, e menos mal que me fiei del. O primeiro capítulo que me enganchou foi este, pero xa non o puiden deixar, e creo que a calquera persoa que o vexa lle vai pasar o mesmo, se a ve en orixinal (algún día falarei dos dobladores ao español desta serie e de como os deberían colgar polos dedos gordos dos pés e arrincarlles a pel a tiras mentres unha rata esfameada lles roe os xenitais).

“Wherever a party needs to be saved, I’m there. Wherever there are masks, or there’s tomfoolery and joy, I’m there. But sometimes I’m not, ’cause I’m out in the night, staying vigilant, watching, lurking, running, jumping, hurtling, sleeping. No, I can’t sleep. I don’t sleep. You sleep. I’m awake. I don’t sleep. I don’t blink. Am I a bird? No. I’m a bat. I am Batman … or am I? Yes, I am Batman."

3. Parks and Recreation: Greg Pikitis (Tempada 2 Episodio 7)

Greg Pikitis é un dos capítulos máis xeniais de Parks and Recreation. A historia da festa de Anne é aburrida, como case todas as historias de Anne (por que a xente adora a Rashida Jones? É tan normal que non pode ser cómica), pero a persecución entre Leslie e Greg Pikitis chega de sobra para compensar o capítulo. Ademáis, Louis CK facendo de Louie Dave, o policía máis riquiño da historia. E a primeira aparición do axente Burt Macklin, do fucking FBI.

2. Buffy the Vampire Slayer: Halloween (Tempada 2 Episodio 6)

A ver, é obvio que teño unha certa debilidade por esta serie e que me sei os guións de memoria e considero a Joss Whedon un semidios, pero agora máis ca nunca, vendo a cantidade de vampiros lánguidos e rapaciñas indefensas que poboan as pantallas de cine e televisión, dá gusto ver unha moza pija de instituto mallando nos malos e rescatando rapaces, en vez de suspirar e facer promesas de abstinencia.

Por iso mesmo neste capítulo é interesante ver cómo sería Buffy se fose unha princesiña indefensa, e en xeral a idea de que os habitantes de Sunnydale se transformen nos seus disfraces está moi ben, eses nenos convertidos en monstros pequeniños son espeluznantes.

1. Community: Epidemiology (Tempada 2 Episodio 6)

Non sei quen me comentou unha vez que non lle gustara este capítulo de Community. Non todos os demais, este en concreto. Supoño que será porque é un capítulo de Halloween e sae do estándar do posíbel, pero nesta serie todo sae do estándar do posíbel. Eu choro da risa con este capítulo, moi especialmente cos detalles: o feito de que a apocalipse zombi se desate a ritmo dunha lista de reprodución de ABBA, ou a escena dos gatos do sótano e a pregunta obvia de Troy son as cousas que me van seguir facendo rir as seguintes cincuenta veces que o vexa.

"Holy crap! Leonard's a zombie!"

os mellores bares da televisión

Hai uns días, mentres recollía o bar, ocorréuseme que con moito gusto iría tomar unha copa ao Bronze de Buffy the Vampire Slayer (probabelmente non saíse viva, así e todo penso que a experiencia pagaría a pena) pero que nunca se me ocorrería parar a tomar un café no Central Perk de Friends ou naquela especie de Starbucks de (deus me perdoe) Felicity. Así que aí vai a lista: os 9 mellores bares da televisión, porque por algunha razón non conseguín chegar a dez (NOTA: bares é un termo que uso libremente para referirme a calquera tipo de local onde os protagonistas se xuntan para comer ou beber).

OS NOVE MELLORES BARES DA TELEVISIÓN

9. Crab Shack (My name is Earl)

Aínda que só sexa polo episodio de no que están todos aburridos no bar un domingo até que poñen a reposición de Cops na que saen eles, o Crab Shack tiña que estar nesta lista. Ademáis, cantos bares teñen o propietario orixinal enterrado en cemento no baño?

8. Pollos Hermanos (Breaking Bad)

Ademáis de ser o mellor malo da historia (hala! aí teño para outra lista!), Gus Fring sabía como publicitar a súa compañía tapadeira. As good as meth!

7. Moe's Tavern (The Simpsons)

Non sei se me atrevería a beber algo que non viñese embotellado en Moe's (claro que a opción lóxica sería Duff), pero sempre quixen compartir unha cervexa con Lenny e Carl.

6. A cafetería do campus de Greendale (Community)

Non é estrictamente un bar (sendo parte dun campus universitario americano, dubido que se poida vender alcool), pero só polo capítulo das aliñas de polo paga a pena. Por non falar de todo o que pasou entre esas catro paredes: batallas de paintball a morte, Subway mercando a identidade dun cidadán, Pillows and Blankets, o funeral de Starburns, tooooodos os disfraces do decano Pelton...

5. El Chiripa (Qué vida más triste)

Sospeito que en todas as vilas do mundo hai varios bares tipo Chiripa, pero eu quero ir ao orixinal. Ademáis, a metade dos fíos narrativos de Qué vida más triste pasan por ese bar, malia que na pantalla non o vexamos, e calquera historia que teña as palabras Chiripa, toma toma, flipa flipa, sirocazo e Josebas é unha historia que paga a pena ser contada.

4. René's Café (Alló Alló)

Se vivise na Francia ocupada, podería compartir mesa cos soldados nazis máis entrañables do mundo.

3. Mc Laren's (How I Met Your Mother)

O que sempre me gustou de How I Met Your Mother é que non é Friends. Pasan a vida no McLaren's bebendo cervexa e/ou bourbon, o cal é moito máis lóxico e crible que pasar a vida nunha cafetería con sofás bebendo tazas de café enormes e falando de sentimentos.

2. Bronze (Buffy the Vampire Slayer)

Sempre me preguntei qué clase de licencia tería o Bronze se fose un bar de verdade. É o suficientemente grande para que dean concertos pero sempre parece pequeno e escuro. Está cheo de xente bailando pero fan os deberes alí. Semellaba ser a verdadeira Boca do Inferno, porque todos os personaxes malvados, desde Darla até a Willow do cruel universo paralelo establecían alí o seu centro de operacións, e volvía estar misteriosamente aberto e reparado despois de cada apocalipse. Sempre agradecín que os grupos que tocaban non fosen excesivamente coñecidos, tendo en conta que se trataba dun clube de Sunnydale e non de L.A., aínda que non me importaría estar alí os días especiais, como cando os Royal Crown Revue fixeron unha versión sublime de Serenade in Blue ou o (glorioso) día no que Sweet secuestrou a Dawn e bailou para ela.

1. Cheers (Cheers)

O número un tiña que ser Cheers, loxicamente, porque é o único bar que é protagonista absoluto dunha serie, e ademáis creo que é a secuencia de créditos máis coñecida da historia (así sen pensar véñenme á cabeza The Simpsons, How I Met Your Mother e Friends, pero seguro que na Wikipedia hai unha lista interminable de series que parodiaron dalgunha forma os créditos de Cheers). Unha vez contáronme que existía un bar Cheers en Boston, unha réplica exacta do bar de Sam Malone, aínda que debía ser decepcionante entrar para descubrir que o único que vendían eran produtos oficiais da serie e que non servían nin cervexa. Anoxaríame moito ir facer turismo a Boston e atoparme con esa decepción. A única cousa que me anoxaría aínda máis sería entrar en Cheers e atoparme con Kirstie Alley.

Creo que non me deixo nada. Xa estou pensando na seguinte lista.Se cadra con qué personaxes iría a estes bares. A saber.