7 razóns para ver The Americans

1. É un drama que medra con cada capítulo

É difícil atopar series que equilibren o desenvolvemento da trama coa caracterización dos personaxes e que saiban manter a tensión un capítulo tras doutro. Algunhas combinan capítulos expositivos, nos que a historia avanza, con capítulos “de personaxes” nos que realmente non acontece nada pero nos dan unha chea de información sobre a historia e as motivacións dos protagonistas (Lost, Mad Men). Outras confían en grandes xiros e sorpresas para manter os espectadores en tensión dun capítulo a outro, pero ás veces se esquecen de xustificar esas sorpresas (Homeland). The Americans constrúe en cada capítulo unha trama de espías no que as relacións dos personaxes son reflexo das relacións diplomáticas e de espías dos dous bandos. Os conflitos entre a URSS e os Estados Unidos resoan nos conflitos persoais do matrimonio Jennings, espías soviéticos que se fan pasar por unha modélica familia de clase media americana, do seu veciño axente do FBI, dos superiores de ambos e dos axentes aos que utilizan para conseguir os seus medios. Cada un dos 13 episodios da primeira tempada engade unha capa máis ao conflito e afonda un pouco nas miserias dos personaxes sen descoidar a acción, e o equilibrio resultante é (desculpen a comparación forzada) como ver a Nadia Comǎneci executar un mortal sobre barra fixa.

2. Os personaxes teñen múltiples arestas, que se van perfilando máis con cada capítulo

Peter e Elizabeth Jennings son, nós xa o sabemos desde o comezo, dous membros de elite da KGB adestrados desde a súa mocidade para se facer pasar por unha parella americana media. Viven nun barrio residencial, teñen dous fillos, traballan xuntos nunha axencia de viaxes, e no seu tempo libre reclutan axentes, matan contra-espías e montan dispositivos de vixilancia. Pero despois dun piloto cunha caracterización algo forzada (o cal non é nada raro para un piloto) resulta evidente que esas dúas son só as capas máis superficiais dos Jennings, e comezamos a ver a unha Elizabeth que se tenta achegar aos seus fillos sen o conseguir, un Phillip namorado da súa muller falsa, mais tamén namorado do seu antigo amor ruso, un axente Beeman (o veciño do FBI) que sacrifica o amor da súa familia pola súa lealdade ao país pero tamén pon en perigo esa lealdade polo seu amor por unha das axentes que recluta, Nina, quen a súa vez vai gañando profundidade e protagonismo en cada capítulo... Mesmo os personaxes secundarios e os máis irrelevantes teñen contradicións, dúbidas e tantas sombras que a historia podería desenvolverse durante tempadas sen perder nada do seu interese inicial.

3. Os actores

Nunca pensei que ía loubar o traballo da chorona de Felicity e dun dos irmáns petardos de Brothers & Sisters, pero estes dous souberon superar as súas orixes e darlles credibilidade a dous personaxes moi difíciles de interpretar. Mención á parte merecen Noah Emmerich, que fai que de inmediato sintamos simpatía polo axente Beeman malia as nosas máis fondas conviccións anti-imperialistas; Annet Mahendru, unha relativa descoñecida que borda o papel de espía (dobre? triple?) de Nina sen revelar demasiado sobre as súas verdadeiras lealdades;  e sobre todo Margo Martindale, que está soberbia como Claudia, unha axente soviética que pasa desapercibida como avoíña encantadora e matou nazis na fronte de Stalingrado (e ten moitos, pero que moitos ases na manga até o derradeiro capítulo #ClaudiaFTW).

4. O feito de situar a trama nos 80 dálle credibilidade

Para empezar, porque fixo que a acción da serie sexa realmente entretida, con disfraces, persecucións e artimañas que semellan reais e procuran a complicidade do espectador, en contraposición ás actuais tramas de espionaxe nas que alguén hackea un número de serie dun marcapasos e provoca un ataque ao corazón grazas a un virus informático (si, Homeland, estoute mirando a ti); pero tamén porque podemos observar a evolución do xogo de espías con certa distancia, coñecendo o escenario global no que se desenvolveu e as consecuencias que tivo no mundo, e como para os americanos esa guerra xa rematou, os escritores non senten a necesidade de meternos propaganda pola gorxa e concéntranse en nos entreter.

5. Por primeira vez na ficción sobre a guerra fría, os americanos son lixeiramente máis parvos cós rusos

Isto non quere dicir que ningún dos dous sexa especialmente parvo. De feito o xogo de espías que se desenvolve durante a primeira tempada é exquisito, ben planificado e demostra que a “intelixencia” de ambos bandos se chamaba así por algo. Pero, sendo sinceros, nos sempre nos imos pór do lado dos irmáns soviéticos e contra o bloque capitalista, por iso dá gusto ver que neste caso Hollywood abandonou a súa tendencia de caricaturizar os axentes do outro lado e canonizar os propios, e neste caso pon a KGB un (pequeno) paso por diante dos americanos. É certo que a ficción estadounidense sempre respectou moito máis á malvada KGB que a calquera dos supervillanos estereotipados que viñeron despois (nomeadamente, o ditador bananero con barba branca ou boina vermella, e os terroristas con turbante que “odian o noso modo de vida”). O primeiro capítulo de The Americans acusou un pouco a pilotitis e tiña algo de caricatura, con momentos nos que Phillip e Elizabeth Jennings se parecían bastante a Boris Malinoff e a Natasha, por non falar da crise de fe de Phillip, que se planteou cambiar de bando porque “a comida de aquí é moito mellor”, pero iso non se repetiu nos episodios seguintes.

6. O derradeiro episodio pechou unha tempada brillante, e xa estamos desexando que volva

Como dicía ao comezo do post, The Americans equilibra perfectamente todas as súas historias sen necesidade de golpes de efecto. Por iso o derradeiro capítulo fuxiu dos recursos forzados e confiou na forza da historia e dos personaxes para facernos volver na segunda tempada. Quen pense que isto quere dicir aburrimento está moi equivocado. Á última hora de The Americans non lle faltaron persecucións, situacións de perigo nin escenas de infarto (persoalmente, pasei a metade do episodio á beira do asento e a outra metade vitoreando como unha tola, #ClaudiaFTW outra vez), pero en vez de rematar nunha nota alta, cos personaxes nalgunha situación de perigo inverosímil ou sen saber se alguén está vivo ou morto, os escritores decidiron deixar algúns elementos da trama abertos e pechar outros discretamente, e confiar máis na evolución dos personaxes que en crear expectativas falsas nos espectadores, e ao final iso é o que distingue a boa televisión dos produtos prefabricados (alguén lembra os helicópteros de Monroe sobrevoando os protagonistas nun campo aberto na final de inverno de Revolution e como se resolveu ese fiasco?)

Paige, a Dana Brody do cruel universo paralelo (isto é, lista), comeza a facerse preguntas.

7. A careta

Normalmente non lle presto demasiada atención a iso, salvo os casos nos que a careta é moito máis creativa có resto da serie (ola ke ase, True Blood?). En The Americans a presentación suma puntos ao total da serie.  Se cadra a C convertida en fouce e martelo é innecesaria, porque o resto do grafismo fai ese mesmo traballo de forma moito máis sutil, pero a iuxtaposición de estereotipos ianquis e estereotipos soviéticos equilíbrase soa por exceso, e as fotos dos protagonistas pegadas sobre unha "auténtica" familia americana son o perfecto resumo da trama.

The Americans é probabelmente a miña serie preferida de 2013. E agora que acabo de gafala dicindo iso vou tocar madeira inmediatamente para evitar que corra a sorte de Awake e Last Resort.

doce personaxes de series que necesitan ser arrollados por un tráiler

Levaba un tempo querendo facer esta lista. Mentalmente fixéraa moitas veces, en moitas épocas televisivas, pero desde que escribo o blog levaba tempo pensando en facer unha lista coma esta cos tres primeiros postos reservados para a familia Grimes. Entón Lori morreu a mans do tarado do seu fillo, e dixen “aí vai a miña oportunidade perdida, coma unha folla da árbore caída que nunca máis ha volver á súa póla”. En realidade non dixen iso, dixen algo como “merda”. E fíxenme a firme promesa de non deixar que un fato de guionistas pouco imaxinativos se me adiantase outra vez.

A lista fala só de personaxes de series que están actualmente en antena, porque do contrario sería inabarcable. Hai spoilers por aí, navegade pola vosa conta e risco.

12. Skyler White (Breaking Bad)

Anna Gunn é unha excelente actriz, pero houbo un tempo no que Skyler estaría nos primeiros postos desta lista (tamén a moza de Jesse interpretada por Krysten Ritter, pero desa xa se encargaron Walt e a lei da gravidade). É insoportable, controladora e hipócrita: dicindo que quere afastar a Walter dos seus fillos porque é unha mala influencia, pero despois empeñada en  controlar as finanzas do negocio e sacarlle beneficio. Na primeira metade da quinta tempada, porén, cheguei a sentir mágoa por ela porque xa non quedaba nada de Walt, e Heisenberg pode chegar a dar bastante medo, sobre todo cando che respira na caluga mentres intentas durmir. Agora está por ver de que lado se posiciona no duelo Hank vs. Heisenberg, aínda que se alguén merece morrer nesta serie é ela, porque o resto dos personaxes son sinxelamente imprescindíbeis (boto tanto de menos a Mike...).

11. Sam Winchester (Supernatural)

Sei que isto vai ser unha decisión impopular, principalmente porque sen Sam non hai tensión con Dean e polo tanto non hai serie. Pero se cadra vai sendo hora de que remate a serie. E en serio, Sam: non é o mesmo que Dean se faga colega dun vampiro que o axudou a saír do Purgatorio e que ti te líes cunha tipa que non sabe quen es e pases de buscar ao teu irmán presuntamente morto do que nunca viches o cadáver. Non é o mesmo que ti rompas coa túa moza porque o seu marido volve de Iraq e que lle esixas a Dean que non teña amigos porque ti non os tes. Non é o mesmo estar resentido e canso de levar unha vida de cazador e ser un petardo chorón que ameaza con abandonar en cada capítulo. En serio, Sam, danos un descanso, non pasaría nada por ir parar debaixo das rodas dun tráiler, que total Dean si é un bo irmán e non ía deixar que unha aventura cunha veterinaria sosaina lle impedise resucitarte.

10. Emma (Once Upon a Time)

Emma é o peor. É a Britta Perry de Once Upon a Time. Vai por aí gabándose de que o seu super-poder é detectar a mentira, pero Regina leva meténdolla doblada desde o piloto. Mesmo o seu fillo de 10 anos lle minte e non se entera. E que pasa coas pintas que leva? Como pode unha sheriff resolver casos se non dá visto a través das pestanas postizas e os bucles infinitos? E como combina iso coa camiseta de asas e as botas sacadas de “Cárcere de Mulleres II: A Vinganza das Zorras”? O único motivo polo que aínda segue con vida é porque Snow coida dela, porque do contrario xa tería morto por esquecerse comer ou por electrocutarse mentres tentaba arranxar un tostador enchufado cando estaba borracha.

9. Matthew  (Downton Abbey)

Aquí non se trata tanto dunha cuestión de odio (que tamén) como de práctica: Matthew precisa morrer polo ben da trama, que se está a converter en zzzzzzzzzzzz. Perdón, apoieime nunha tecla. Que se está a converter en mortalmente aburrida, quería dicir. Eu non son da lexión de fans enfurecidos que tentaron incendiar a BBC tras a morte de Sybill, porque me pareceu unha decisión o suficientemente tola para animar a serie (e total, a trama irlandesa non ía a ningures, tristemente), pero si creo que tería máis consistencia matar un personaxe como Matthew para que Mary se puxese as pilas de herdeira, tivese que lidiar coa desfeita económica que lle legou o inútil do seu pai, e deixase de pasar a vida queixándose de que o seu mundo está a cambiar. E como valor engadido, deixaríamos ver a cara lánguida de Matthew choromicando polos –amplos- corredores de Downton: que se Lavinia isto, que se a miña disfunción eréctil o outro...

8. David Nolan / Prince Charming (Once Upon a Time)

David Nolan tiña escusa para ser un capullo na primeira tempada de OUaT  porque non lembraba quen era. Dentro do encantamento de Regina el espertou sendo un marido infiel, un amante manipulador e un covarde, que lle imos facer. Pero agora que recuperou a memoria segue a ser un monicreque que vai á zaga de Snow e de Emma, e que non sabe nin coidar do seu neto Henry cando o deixan só con el. A última foi cando tomou voluntariamente unha pócema do moi pouco fiable Mr. Gold para entrar nun coma posiblemente irreversible e aparecer nun limbo en lapas no que supostamente ía atopar a Snow (malia que iso só era unha posibilidade remota), e talvez conseguir sacala do mundo de fantasía, porque con iso quería evitar que  o fixese Henry (que de todas formas cada vez que quedaba durmido ía parar a aquel limbo). David Nolan nunca tiña que ter espertado, tería que seguir ardendo no limbo, e iso daríalle a Snow a oportunidade para meter baza na relación de Aurora e Mulan (en serio, que pasa con esas dúas? Estaban claramente liadas, non?).
Como exemplo do listo que é Prince Charming, vai un diálogo do capítulo "Manhattan" da segunda tempada, o último emitido:

Charming: Daquela Rumpelstinskin é o avó de Henry?
Snow: Si.
Charming: Pero... o seu avó son eu.
Snow: O certo é que podes ter dous avós.

Oh, Charming! Mátasme. Só che falta asinar os mails como O Príncipe EmPalmaDo...

7. Ezra Fitzgerald (Pretty Little Liars)

O nome só xa é abondo como para que se retorza no máis oculto dos círculos do Inferno. E se non chega co nome, temos a pose. Eu non comparto a crítica moralista de moitos fans da serie para os que é un problema que ande moceando coa súa ex-alumna adolescente. Para empezar, porque el mesmo aparenta ter 20 anos como moito e porque fai que sae cunha actriz que semella maior ca el e que nos tres últimos anos estivo interpretando a unha nena de instituto permanentemente atrapada nun limbo adolescente de idade difícil de determinar. Tamén hai algunhas teorías ao respecto da implicación de Ezra con A, malia que eu non o considero intelixente abondo para montar un plan de vixilancia omnisciente e ubicuo (pista: A é Deus). O que si, empurraríao con gusto debaixo das rodas do tráiler se me le un só dos seus poemas ou o cacho escribindo a máquina (!) no seu apartamento do Club de los Poetas Muertos.

6. Claire Dunphy (Modern Family)

Un dos misterios do mundo televisivo actual é Modern Family e a presada de premios que acumula. Para algúns expertos, está bastante claro que os señores gordos que conceden os Emmy e os corresponsais untados que conceden os Golden Globes non ven a televisión, porque os seus premios sempre se identifican máis co que as revistas modernas din que é tendencia, e non cos datos de audiencia e (isto por descontado) co gusto da crítica. Modern Family é o paradigma desa contradición. Non só acumula premios ano tras ano malia ter os personaxes máis planos da televisión e a súa trama non avanzar nunca, senón que os favoritos do público, Jay (Ed O’Neill) e Gloria (Sofía Vergara), son os eternos segundóns das nominacións e sempre ven os seus premios arrebatados pola parella gay (teño que comprobalo, pero estou case segura de que xa alternan os premios entre os dous a razón de un ano para cada un) e pola terrible Claire. O personaxe é odioso, pero iso case é o de menos: Julie Bowen nunca foi graciosa e nunca o vai ser. Como acontece con Lena Dunham, é un deses casos nos que non sei se meter nesta lista o personaxe ou directamente a actriz.

5. A familia enteira do Teniente Brody, Mike o destrozahogares incluído (Homeland)

Sei que a familia de Brody está aí como contrapunto necesario a Abu Nazir (RIP) e sei que sen pensar as cousas dúas veces por amor á súa familia, a serie tería rematado moito antes: Brody non recibiría a chamada de Dana ao final da primeira tempada e tería feito estoupar o chaleco na mellor escena pro-terrorista da historia da televisión. Pero son moi petardos. As olladas lánguidas entre Morena Baccarin e Mike son máis propias de Grey’s Anatomy ca de un thriller como Homeland, e Chris Brody é un personaxe totalmente prescindible (aínda que admiro o seu sangue frío para poñerse a durmir a perna solta xusto despois de enterarse de q o seu pai era o inimigo público número 1 e que presuntamente matara a duascentas persoas cunha bomba). E agora que está claro que o apoio incondicional de Brody para a terceira tempada vai ser Carrie (cunha pouca sorte a Carrie-ollos de tola-mural conspiranoico, de mono de litio e non a Carrie-adolescente namorada) igual era o momento de cargarse a toda a familia Brody e endilgarllo a el. Ou, cando menos, de facer unha subtrama na que Mike se lía con Dana, Morena Baccarin os descubre e os mata aos dous.

NOTA: Todo o meu respecto para Morena Baccarin desde que interpretou a Inara en Firefly, pero son incapaz de lembrar o nome do seu personaxe de Homeland. E tamén: en Firefly non tiña a cabeza tan pequena, algo que dicir, Iker Jiménez?

4. Andrea (The Walking Dead)

Nunca me gustou Andrea. Non entendo porqué Dale non a deixou morrer no final da primeira tempada, aínda que por min tamén podía ter ido el ao carallo, como finalmente pasou. Na segunda tempada, virou un pouco máis soportable, malia que só foi unha ilusión debido ao efecto paliativo de Lori (en comparación, todo ao seu redor era máis brillante):aprendeu a disparar, tomou parte activa na defensa do grupo, safou de Dale e montou en cólera cando Lori insinuou que estaba deixando de lado as tarefas do fogar para andar por aí matando zombis cos homes. Entón chegou a terceira tempada, e despois de que Michonne a rescatase e a mantivese con vida todo o inverno, decidiu agradecerllo negándolle o beneficio da dúbida cando aquela quixo marchar de Woodbury e ficou alí ao rabiño do Gobernador (non tiña a intención de que esta frase soase como soa, lojuro). E hai un par de episodios fixo un discurso a medio camiño entre “Película Deportiva Xenérica” e o día da Paz no meu colexio que non fixo nada por mellorar a súa imaxe perante os meus ollos.

3. O señor Schuester (Glee)

Certo que todos os personaxes de Glee deberían ser utilizados por Daryl de The Walking Dead como cebo para cazar donicelas /atraer zombis até a súa morte. Mesmo a favorita do público, Sue Sylvester, entrou na dinámica estereotipada da “malvada con bo corazón que axuda na sombra malia que garda as apariencias de odiar os protas” e agora é insoportable. Rachel Berry debería ter unha morte particularmente lenta, agónica e que involucrase as súas cordas vocais. Pero o señor Schuester é, desde o minuto 1, o personaxe máis egoísta, prescindible (como demostrou a primeira metade desta tempada) e anti-empático que un guionista puido concibir xamais. Só por repasar algúns dos seus momentos estelares ensinando a un fato de adolescentes marxinados-pero-estrañamente-atractivos-e-con-fortes-personalidades a ser peores persoas: puxo unha bolsa de marihuana na taquilla dun alumno para obligalo a formar parte dunha actividade extraescolar porque lle gustaba a súa voz; iniciou dita actividade extraescolar por motivos puramente egoístas e chorras (sentíase fracasado por facerse profesor despois de ser popular como membro do Glee Club nos seus anos de instituto); desatendeu as súas clases reais e o resto dos seus alumnos para centrarse no grupo de enchufados que se anotaron á súa actividade; non tomou ningunha medida cando, baixo a súa supervisión, unha das alumnas do Glee Club induciu a outra á bulimia e lle causou un problema de saúde, é máis, anoxouse porque o desmaio da bulímica descalificou o seu grupo para competir nas rexionais/seccionais/estatais/whatever; finalmente, convenceu o mesmo fato de rapaces presuntamente marxinados de que o importante na vida é axudarse e contar uns cos outros, e acto seguido abandonounos a eles, á súa prometida e ao resto dos seus alumnos aos que de todos modos xa non facía puto caso, para perseguir o seu soño de ser ¿secretario xeral do departamento de coros de instituto dos Estados Unidos? Will Shuester, es o peor profesor de instituto desde Gloria Lago.

2.       Hannah (Girls)

A morte da protagonista de Girls debería de ser tan lenta coma calquera dos seus capítulos de media hora. Como unha sesuda crítica explicou no seu momento, Hannah é tan superficial que se ten que autodefinir como “profunda” e “auténtica” cada dúas liñas de diálogo. É a peor amiga do mundo e permítese o luxo de andar sempre xulgando aos demais, e se o fixese en silencio polo menos non teriamos que aturala, se o fixese ás súas costas crearía conflitos na serie, pero simplemente abre a bocaza e empeza a dicir chorradas mentres o resto dos personaxes/actores miran con cara de circunstancias, supoño que preguntándose en qué momento quedaron atrapados no vórtice infernal de Lena Dunham e os seus premios de críticos que non ven a televisión. E de verdade que non necesito vela espida en todas e cada unha das escenas, malia que agora que o penso, tampouco preciso vela con roupa.

1.       Lori (The Walking Dead)

Seino, a introdución deste post foi un pouco trampulleira porque falaba da morte de Lori, pero non era coa intención de despistar nin de crear tensión dramática. O certo é que Lori morreu, pero os guionistas de The Walking Dead odian tanto ao seu público que agora queren meternos pola gorxa a actuación estelar do fantasma de Lori vestida de branco sepulcral. Se a Lori real xa era unha dor de cabeza de ver, a Lori/Rapaza da Curva non se queda atrás: en dous capítulos que leva con nós xa se amañou para botar da prisión un grupo de personaxes interesantes sen que ninguén o sometese a votación, sacar o parvo de Rick da seguridade do perímetro para irse morrear co aire no medio do monte, poñer en perigo a todos os habitantes da prisión grazas a iso, e conseguir que matasen a Axel cando comezaba a ser interesante. Obrigada pola visita, Lori de Ultratumba. Podías volver como zombi para que alguén che rebentase a cabeza coa porta traseira dun monovolumen, pero sempre elixes a forma máis coñazo e nociva de implicarte na vida de todos os que te rodean. Comezo a pensar que se The Walking Dead se rodase aquí, o teu personaxe estaría interpretado por Rosa Díez. 

Si, amigos. Alguén tiña que facelo...

Aínda non rematei e xa se me están ocorrendo outros personaxes que mataría con gusto... Outro día, os que nunca deberon morrer (Mike, I miss you sooooooo bad!)

o que vin este Nadal

Este Nadal tiven deberes auto-impostos, destes que molan porque non hai que erguerse do sofá para facelos. Fixen maratón dalgunhas series xa rematadas e outras actuais para poder rajar delas a gusto, así que spoilers ahead.

Na sección de Noticias que me acabo de inventar, onte se entregaron os Golden Globes, e viuse confirmar que a Asociación de Prensa Estranxeira de Hollywood non ten tempo para ver a televisión pero si para ler as revistas de tendencias: gañaron Homeland (mellor drama, mellor actor e actriz, como se estivésemos en 2012), Girls (mellor comedia ou musical e mellor actriz, o que, pf), e unha chea de actores de cine que fixeron tele no último ano, como era de esperar. Aínda non vin a gala, así que non sei cómo foi, pero por moito que Amy Poehler estea ben en absolutamente todo o que fai, vou arriscar e dicir que foi aburrida, longa e previsíbel.

E imos cos spoilers.

Rubicon ou porqué as series boas son as primeiras en morrer

Rubicon é a típica serie que todos os puretas de series que se precen viron ou din que viron. É o desempate cando dous amigos hipsters discuten se é mellor Breaking Bad ou The Wire. É, porén, unha boa serie, que pasou case inadvertida para o grande público porque se emitiu na AMC en agosto e xa estaba cancelada antes de estrear o seu cuarto episodio (son 13 en total).

O máis pedante que ten Rubicon é o título, que despistou a moita xente facéndolles pensar que ían ver un drama de romanos (Nota: onde di "a moita xente" quere dicir "a min"). Salvado este erro, atopámonos cun drama sobre conspiracións ambientado na época actual que semella unha desas películas de conspiracións tan molonas dos anos setenta, cando Hollywood era minimamente crítico co seu goberno e  se podían facer concertos a favor da Revolución Sandinista en Central Park.

É evidente que ese aire dos setenta se transmite na textura e no ritmo pausado, pre-Jason Bourne, e tamén no xeito deliberado en que o protagonista, Will Travers, semella ignorar a tecnoloxía, buscando claves en obxectos aos que lle falta ben pouco para ser obsoletos: xornais, guías telefónicas, axendas..., obxectos que por inverosímiles nos reconfortan como nos reconforta o cheiro do papel, pero o máis setenteiro que ten Rubicon é a premisa de desconfiar de todo, comezando polo goberno.

Will traballa nunha axencia de intelixencia ficticia, na que os analistas fan o traballo aburrido para os axentes da CIA que despois van por aí asaltando casas en Paquistán. No piloto, atopa unha clave anticuada nun xornal e amósalla ao seu sogro, que tamén é o seu superior. Para o final do episodio, o sogro está morto, nun accidente de tren cunha chea de danos colaterais, e Will atopa unha serie de pistas que o levan a convencerse deseguida de que se trata dunha conspiración do goberno. Iso é o que nos gusta de Will, que nin por un momento dubida da súa familia e non perde un segundo en dubidar do seu goberno. Segundo sabemos despois, a súa muller e a súa filla morreron de incongruencia de guión (suponse que estaban no miradoiro das Torres Xemelgas o 11 de setembro de 2001 cando o dos avións, malia que dito miradoiro non abría até as 9:30 da mañá. NOTA: tamén son conspiróloga), o que debería ser relambido e patrioteiro, pero neste caso dálle dramatismo á elección de Will de non crer ao goberno. Will busca aliados e os espectadores tamén: aínda que temos claro quén son os malos, hai unha chea de personaxes claroscuros dos que non nos fiamos, e iso é abondo para crear a atmósfera de tensión das películas de espías sen recorrer ás persecucións en coche e os saltos de trens en marcha.

É certo que a posta en marcha da trama é un pouco lenta, pero paga a pena a espera cando imos vendo cómo se entretecen todas as redes da conspiración. Despois dos resultados dos primeiros episodios, a AMC non lle concedeu o beneficio da dúbida, e é unha pena, porque unha segunda tempada tería leado máis aínda a trama e poderíamos estar falando de Homeland, máis contida e sen Abu Nazir/Batman.

Sherlock: previsíbel, meu caro Watson

Non sei porqué xa me daba a min que o novo Sherlock da BBC non me ía gustar. Partía con desvantaxe porque xa me gustaba o Sherlock Holmes da serie dos 80, ambientado na mesma época cós relatos de Conan Doyle, e non lle vía a necesidade a “actualizar” o detective máis famoso sen darlle máis xiro ca un teléfono móbil. Se cadra ese é o problema principal: tanto Sherlock como Elementary, as dúas adaptacións modernas do personaxe, confían na tecnoloxía como peza fundamental da modernización do mito. Basicamente collen a Sherlock Holmes, quítanlle as drogas por iso da corrección política (a CBS faino ex-adicto estigmatizado e a BBC dálle parches de nicotina), e cámbianlle a pipa por un iPhone, e iso é todo. Non hai un cambio real na forma en que Sherlock Holmes se relaciona co mundo, malia que pasou máis dun século desde a súa creación e a sociedade cambiou moito máis ca o que pode atestar un teléfono con GPS. En Sherlock, Holmes e Watson seguen a ser dous solteróns (aos que a xente cuestiona máis abertamente ca en 1880, pero do mesmo xeito) que viven no piso de arriba dunha señora Hudson que non evolucionou nada nun século, Moriarty é un arquimalvado criminal máis perto de SPECTRA ca dun criminal do século XXI, e Irene Adler pasou de actriz de mala reputación a dominatrix de mala reputación, o que parece de risa.

Unha chea de interpretacións do detective que me gustaron máis ca Sherlock:
o dos 80, o chaval do Segredo da Pirámide, Greg House,
Sherlock Hound, o detective Conan e Basil, o rato superdetective.

Con todo, a verdadeira eiva de Sherlock é a relación cos espectadores. Na primeira media hora do piloto, a serie establece e reforza até a saciedade a idea de que Sherlock Holmes é un detective dunha sagacidade tal que semella superdotado, non se limitan ás mostras de poder dedutivo das historias de Conan Doyle, senón que o converten nun savant que pode calcular nun segundo todas as rutas de tráfico e as distintas probabilidades de que un taxi chegue a un punto determinado en X tempo. Isto require unha certa suspensión do noso escepticismo, porque este Holmes parécese máis a un Observador de Fringe do que a un detective que utiliza o método dedutivo, pero podemos ignorar isto polo ben do argumento. Entón é cando os guionistas deciden que o espectador medio non se vai sentir ben se non resolve o misterio antes de que Holmes o faga, e para iso teñen que lanzar pistas ao público con sinais luminosos e letreiros que din “son unha pista” e, ao mesmo tempo, converter a Holmes nun idiota durante o resto do episodio. Se cadra ten algún tipo de bipolaridade que lle fai alternar entre a intelixencia superior e a incompetencia máis absoluta. Neste primeiro episodio, tres persoas aparecían mortas no que semellaban suicidios illados (son eu ou é un pouco bluf que os dous primeiros episodios dunha serie que só ten tres por tempada partisen da mesma premisa?) e o que tiñan en común é que todas estaban a piques de coller un taxi cando acontecera (os espectadores vimos isto e Holmes non, pero en dous dos casos había testemuñas e no terceiro a muller acababa de chegar de viaxe e levaba unha maleta). Holmes deduciu de forma indedutíbel que os tres foran asasinados e que o asasino debía ser unha persoa que non levantase sospeitas entre a multitude e que todos estivesen afeitos a ver nunha rúa ateigada, despois tendeulle unha trampa mandándoo a un enderezo, e cando un taxi apareceu, Holmes supuxo que o asasino era... o pasaxeiro!! Despois dunha persecución/homenaxe a Mary Poppins por tellados de cartón pedra, Holmes concluíu que o taxi simplemente parara naquel enderezo de casualidade. Non contentos con iso, cando chegou á casa, a señora Hudson informoulle de que había un taxi que el non pedira agardando por el na porta, pero o detective máis sagaz do mundo, capaz de saber que unha muller tivo relacións sexuais só mirándolle os xeonllos, non suma 2+2 despois de pasar a escena anterior perseguindo un taxi. Entón ven o letreiro luminoso con sirena e rotativos: o asasino ten un teléfono móbil que Watson está localizando vía GPS, cando aparecen as coordenadas na pantalla son o 221B de Baker Street, Watson e Lestrade (marabillosamente interpretado por José Mourinho) comentan “debe de haber algún erro, o GPS indica que o asasino está aquí”, mentres a señora Hudson insiste en que hai un taxista agardando na porta, pero Holmes como quen oe chover. Só é despois de que aos espectadores lles dese ben tempo a berrarlle “é o taxista, imbécil!” ás súas pantallas que os engranaxes do cerebro de Holmes volven funcionar e case podemos escoitar o clic mentres encaixa as únicas pezas non difíciles de encaixar da investigación. A resolución do caso foi terríbel: o asesino non tiña máis motivación ca súa propia mesquindade, e a escena final con Holmes foi copiada da Princesa Prometida pero quitándolle toda a gracia. Nos seguintes episodios a cousa non foi mellor, malia que na segunda tempada a serie comeza a usar o sentido do humor e faise lixeiramente máis soportábel.

Outra cousa da que a serie abusa é o recurso ao flashback inmediato. A cousa funciona así: Holmes fai unha dedución en voz alta sobre quén ou cómo é o asasino, menos de quince minutos despois cólleo, e así e todo a serie vése na necesidade de inserir un flashback de Sherlock describindo o asasino, por se acaso temos memoria de peixe. Estes recursos dan idea de que os creadores de Sherlock non teñen en moita consideración as capacidades dos seus espectadores, e nunha era televisiva dominada polo atrevemento é frustrante verse tratada coma unha lerda, especialmente cando detrás desta adaptación están mentes brillantes coma Steven Moffat, autor dos mellores capítulos do moderno Doctor Who. Para os produtores, tamén debería ser preocupante que mesmo un debuxo infantil coma o Detective Conan encarne mellor o espírito de Sherlock Holmes ca unha serie como Sherlock.

Girls: ás persoas horríbeis pásanlles cousas boas

Girls vai sobre a vida de Hanna, unha moza de vinte e poucos malcriada e egoísta que vive en Nova York. No primeiro episodio, os seus pais deciden pecharlle a billa porque desde que rematou a universidade estábanlle pagando o aluguer, a comida e todos os gastos para que ela se dedique a escribir unha novela ou algo así. A Hanna parécelle unha situación inxusta, porque son os seus pais e teñen a obriga moral de mantela por tempo indefinido mentres que ela se dedica a escribir e interpretar o seu rol estereotipado de neoiorquina neurótica. Iso só nos primeiros cinco minutos de serie. Despois coñecemos as súas amigas: a compañeira de piso sensata, a europea deshinibida e a xudía recatada.

As súas preocupacións son as características de un grupo de adolescentes de clase alta: atopar un bo mozo/marido e ter moitas experiencias interesantes para contalas en libros que tratan sobre elas propias. É curioso, porque durante os dez episodios da tempada, as catro protagonistas acúsanse mutuamente de ser egoístas e malas amigas, e a ningunha lle falta razón. Malia iso, ou se cadra por causa diso, ao final da tempada seguen a ser amigas, e a vida non lles vai demasiado mal. Hanna consigue un traballo ideal nun par de capítulos, pero decide deixalo porque despois dunha escena de acoso sexual/chantaxe que me custou entender, o seu xefe non a despide e a anima a seguir traballando con el porque, malia que sempre chega tarde e non sabe facer nada, ten personalidade. Na parte sentimental, pasa a primeira metade da serie tentando que o seu rollo informal se comprometa e sexa o seu mozo formal, e cando el se decide a facelo, agóbiase e non está segura do que quere. Nunha delirante discusión no derradeiro episodio da tempada, o mozo acúsaa de ser unha egoísta (mais unha vez) e ela responde que non é doado ser ela porque ten medo todo o tempo. Medo de que? O aluguer págao a súa mellor amiga, os seus pais ofrécenlle cartos a pesar de dicirlle que se debe valer por si propia, e debaixo da súa casa ha de haber un colector de roupa vintage, porque non repite modelo en toda a serie.

A personaxe de Hannah só fala con paixón cando considera que algo é “real”, “honesto” ou “auténtico”. Esta escolla de palabras é o que máis chirría, porque case sempre que fala diso estase a referir a estados de ánimo, e a min que me explique como un estado de ánimo pode ser outra cousa que real. Quéixase de vivir poucas experiencias e esa é a súa desculpa para non avanzar co seu libro, porque seica para ser auténticos e honestos só podemos escribir sobre experiencias propias e os nosos sentimentos, unha e outra vez. E os exemplos están claros, as experiencias pasan por liarse cun tío con síndrome de Diógenes ou masturbarse compulsivamente durante a adolescencia, nada de cousas pouco honestas como buscar traballo (ao que a serie dedica unha soa escena, recreando unha entrevista que ía moi ben até que Hannah comezou a dicir chorradas) ou pagar o aluguer. Nese sentido a serie é o Reality Bites dos 2010, e para os afortunados que non saben de qué estou falando, Reality Bites era unha película supostamente xeracional na que Winona Ryder fumaba e lía libros na cola do supermercado, vestía roupa grunge e falaba de ser profunda e real e auténtica e honesta mentres vivía de gorra na casa dunha amiga.

As amigas non son moito mellores: a compañeira de piso ten un mozo ao que decide deixar porque xa non está namorada, e á media hora ou así deprímese porque o rapaz segue adiante coa súa vida e non lle garda ausencias, pero de seguida atopa outro home arredor do cal construír a súa vida, porque está moi boa e é doado; a xudía é unha estudante (de pais ricos, supoñemos) cun apartamento pijo e moitas neuras, e está preocupada porque é virxe con 21 anos e as amigas trátana coma un becho raro, malia que para facerlle xustiza hai que dicir que leva moi ben o feito de ser unha caricatura; a inglesa é un espírito libre, recibe consellos gratuítos de xente á que trata mal, fai o que quere sen importarlle as consecuencias, malia que as consecuencias supoñan que alguén reciba unha malleira pola súa culpa, e por suposto parece unha supermodelo mesmo ao se erguer da cama. Ah! Por suposto, no derradeiro episodio todas toman decisións vitais: despois dunha bronca porque Hannah é egoísta e non paga o aluguer, a súa compañeira marcha (iso si, non só marcha ela en vez de botar á que non paga, senón que lle deixa un mes pagado por adiantado); a xudía por fin se desvirga, co cal supoñemos que para a tempada que ven casará, quedará embarazada e se mudará ao Upper East Side; e a inglesa alocada flirtea co seu xefe, despois arrepíntese, recibe unha visita da súa xefa (a muller do seu xefe) na que esta lle explica que ser superficial non trae a felicidade, e decide casar por sorpresa cun tipo ao que coñece de dúas semanas porque a verdadeira felicidade há de ser casar, ter fillos e mudarse ao Upper East Side.

Girls está considerada a comedia realista de moda da HBO, e Lena Dunham, a súa creadora e protagonista, a nena revelación do cine independente. O sorprendente é a controversia que suscitou esta serie baleira de contido real, o mesmo que é sorprendente ver a actores consagrados pasearse como extras polo set de Girls (que eu identificase, Kathryn Hahn, Bobby Moynihan ou Michael Imperioli, e seica a segunda tempada comeza con Donald Glover, glup). Na América da post-crise hipotecaria e Occupy Wall Street, o realista segue a ser preocuparse dun propio e do duro que é ser auténtico, mentres un deus ex machina paga as facturas.

Coma: coma a película...

Coma é unha película de 1978 baseada nun libro de Robin Cook, que bebe de todos eses filmes de conspiracións que, dicíamos, inspiraron Rubicon. É unha boa película de suspense, con escenas que a min me aterraron (Geneviève Bujold perdendo un zapato e case a vida ao baixar por unha escada interminábel, a visión dos non-mortos pendurados como pezas de matadoiro...). Entón a cadena A&E (nunha vaga que semella non rematar nunca) decidiu gravar unha “actualización” que ven sendo exactamente igual pero con teléfonos móbiles e sen suspense.

Vin algunhas cousas máis (maratonei a nova entrega de Doctor Who, pero só me deu tempo a chegar até a 4ª tempada, así que me ides excusar se aínda non falo diso) pero polo de agora só me dá a cabeza para comentar estas. Bicos a todas.

So long, Homeland! Fuches unha gran serie...

Estou bastante afeita a escoller unha serie como a sorpresa da tempada e que a cancelen case coma se os executivos das cadeas estadounidenses lesen este blog e buscasen formas crueis de burlarse de min (Awake, Last Resort). Tamén estou afeita a que series que comezaron sendo boas ou cando menos entretidas vaian entrando aos poucos nunha espiral de inwatchabilidade (perdón polo galinglish, non se me ocorre outro termo para dicir unwatchable sen que sexa invisíbel, que non é o que quero dicir, vaia tradutora) até que miralas cada semana se converte nun trámite aburrido (The Office, The Big Bang Theory, How I Met Your Mother). O que non me esperaba é que fixo Homeland hoxe. Iso si que non o esperaba, e estou cabreada.

En palabras de Saul:

Para explicar o meu cabreo vai ser mellor que empece por contar qué pasou no capítulo de hoxe de Homeland, pero para iso teño que remontarme aos capítulos anteriores, porque hai máis de quince días que non publico unha entrada nova (unha crítica por semana? a quen quería enganar?). Á luz da nova deriva do guión non estou segura de poder ser moi xusta resumindo os capítulos anteriores porque non deixo de pensar no estúpido que foi todo o que aconteceu esta semana, tan estúpido que case anula todas as xenialidades previas desta tempada, nun claro caso de Lostitis aguda, pero vou tentar compartimentar.

E iso, spoiler alert, blablabla.

Homeland (Tempada 2, Episodios 7, 8 e 9) ★★★★☆

Pasaron unha chea de cousas nestes tres episodios: Brody e Carrie liáronse outra vez! Saul e o resto da CIA escoitaron con cara de circunstancia cómo Brody e Carrie se liaban outra vez! Volveu Aileen! Morreu Aileen! O fillo de Brody tivo dúas frases no diálogo! Virgil! Adoro a Virgil.

Vou tentar ir por orde.

En The Clearing, o primeiro deses tres episodios, Roya Hammad díxolle a Brody que por culpa da operación nada secreta nin delicada de Gettysburg perderan algúns homes, e que precisaba que el estivese máis involucrado na célula terrorista. A el pareceu non facerlle moita graza, pero non se tiña por que preocupar, porque o seu labor consistía en ir pasar a fin de semana á mansión dun millonario con festas na piscina, paseos polas cortes e demais, e de paso “estar perto do vicepresidente”, o cal a min pareceume unha misión un pouco chorras, pero que saberei eu, nunca dirixín unha célula terrorista. Dana seguiu dando a barrila con que había que contarlle aos maiores que atropelaran unha vella, e Finn non quería nin de coña, pero comezaron a discutir por iso e finalmente as mamás descubriron todo. Entón Morena Baccarin primeiro e Brody despois comportáronse como auténticos necios, querendo ir á policía a explicar que o fillo do Vicepresidente dos EUA e a filla do futuro Vicepresidente dos EUA atropelaran unha muller, déranse á fuga e deixárana morrer na rúa. Que clase de carreira política pretendían ter estes dous? Hai dous capítulos Morena Baccarin estaba toda tola coa idea de ser Segunda Dama? Viceprimeira Dama? pasase o que pasase e agora escandalízase porque a muller do Vicepresidente non quere oír falar de ir á policía coa historia do atropelo e fuga? Non hai quen a entenda.

Vouvos aforrar o suplicio desta liña argumental: Brody acompañou a Dana á policía a contalo todo; Carrie interceptouno e explicoulle que nin de coña podía xogar ao pai honrado cando a seguridade nacional estaba en xogo e blablabla; Dana chinouse con el por non deixarlle contalo e porque foi Carrie, a amante tarada, a que llo impediu; Dana marchou a casa de Mike, nun movemento que eu diría que foi do máis intelixente que fixo esta rapaza desde que comezou a serie, porque se es unha adolescente cabreada e de verdade queres ferir ao teu pai, escapa del e vai pasar uns días á casa do seu ex-mellor amigo/ex-amante da túa nai; Mike levouna a ver a filla da señora morta, moito máis realista e espabilada que Dana, quen lle dixo que tivese a boca calada porque a oficina do Vicepresidente estaba a pagarlle un pasturcio para que non lle contase a ninguén o do atropelo; fin da horríbel historia do atropelo e fuga. Para o único que serviu todo isto, aparte de para ver suspirar a Dana aínda máis, foi para estresar a Brody até o punto de dicirlle a Roya que mandaba todo á merda e que pasaba de Abu Nazir, o que á súa vez levou a Carrie a “secuestrar” a Brody para reprogramalo, e ao sexo escoitado por toda a CIA e parte de outras axencias, e a que Abu Nazir secuestrase a Brody para re-reprogramalo. Pero a iso xa chego agora.

As decisións estúpidas ás veces comezan cunha aperta.

E agora, un exemplo de trama secundaria que tampouco leva a ningures pero que, ao contrario cá de Dana, susténtase por si propia e é entretida e conmovedora como para non decepcionarnos cando vemos que non ten relación coa trama xeral: Saul e Aileen. Resulta que grazas a seguir a Roya Hammad, a CIA tiña fotos dun novo terrorista con cara de terrorista pero non sabían quen era, e a falta dunha pista mellor Saul decidiu ir á Prisión de Máxima Seguridade do Carallo 29 para tentar sacarlle información a Aileen, a terrorista americana que detiveran na anterior tempada. Esta premisa é un pouco frouxa porque dubido que entre a CIA e os carcereiros Aileen non estivese xa sen uñas, moas e dignidade para que revelase toda a información pertinente sobre toda Al Qaeda, pero o que viu a continuación foi bonito. Saul atopou a Aileen nun rocho de 2x2 no soto da prisión, e cando ela lle dixo que só ía falar con el fóra da cela, el preguntou, estrañado “e logo que ten isto de malo?”. MecagonaCIA, o primeiro golpe no estómago. Foron a unha sala cunha fiestra, desde a que se vía unha paisaxe moito máis aceptábel da que (segundo a miña pouca experiencia) se ve desde algunhas prisións españolas, o cal foi unha sorte para Aileen, porque non tiña pensado voltar á cela. O que seguiu foi un xogo de poder entre Aileen, unha prisioneira totalmente rota, e Saul, un veterano da CIA con centos de horas de traballo de campo ao lombo, e a min pareceume poético. El tentou que Aileen confiase nel, ela non o fixo, malia que había deportividade na súa contenda, e finalmente foi Saul o que confiou nela, que o enganou, e aproveitou a súa debilidade para quedar pechada a soas cuns lentes e cortar as veas co cristal. E Saul pareceu xenuinamente triste por perdela, o que contrasta máis coa súa actitude ao comezo do episodio, cando lle pareceu que un rocho sen luz no soto dun edificio de cemento era un sitio máis que aceptábel para pasar 23 horas ao día. Esta foi unha historia coa que non me pareceu que estivese perdendo o tempo, ben espaciada ao longo do episodio e executada, o mellor que dá Homeland cando non lle dá por mandalo todo á merda e converterse en 24... En fin, sigamos.

O que tamén pasou neses tres episodios foi que Quinn se recuperou coma se nada do tiroteo de Gettysburg, e que Quinn é claramente malo. Saul andaba coa mosca detrás da orella, así que mandou a Virgil e a Robin (non sei como se chama o compañeiro de Virgil, pero en serio, desde agora Virgil e Robin e o Virgilmóbil) a osmar ao seu piso, e fixeron un traballo de primeira, coma sempre que se lles encarga algo a eses dous XENIOS: descubriron que Quinn non é quen di ser, é un paranoico da seguridade e ten reunións secretas moi pouco discretas cun tipo da CIA que se dedica a operacións especiais, así que sabemos que Quinn máis que analista é un asasino. Resulta que Estes o puxo ao mando da operación de Saul e Carrie non só para botarlles un ollo, senón para eliminar a Brody cando este xa non fose necesario. No último destes tres fantásticos episodios, mentres a CIA desenvolve a operación contra a Abu Nazir, Quinn faise pasar polo chófer de Brody para matalo en canto lle dean a confirmación, pero por sorte Abu Nazir escapa e Estes anula a orde no último minuto.

O que nos leva a Brody e Abu Nazir, Brody e Carrie. Gústame como a serie explotou esas dúas relacións até agora: na primeira tempada explicáronnos que Abu Nazir rompera a Brody durante o seu cativerio até que non quedaba nada del e despois recompuxérao e déralle amor e un sentimento de pertenza, e para min foi críbel a maneira en que todo iso se foi revelando, como cando Brody lle explicou a Carrie na cabana do bosque que el realmente amaba a Abu Nazir. A segunda tempada tratábase de volver atraer a Brody cara ao lado americano da guerra, e por moito que o ameazasen e Quinn lle atravesase a man cun coitelo, a que estaba a facer o delicado traballo equivalente ao de Abu Nazir era Carrie, querendo ou sen querer, e houbo un paralelismo evidente nas dúas historias: Carrie capturou ao Brody soldado de Abu Nazir en New Car Smell, Carrie rompeuno facéndolle cuestionarse a súa relación con Abu Nazir, con Isah e coa súa propia familia nos capítulos seguintes, e finalmente Carrie tendeulle a man e amouno (máis literalmente que Nazir) en I’ll Fly Away, mentres Peter Quinn se regodeaba e Saul parecía un pai preocupado e asqueado. E, do mesmo xeito que fixera Nazir cando lle deu a Brody unha palmadiña no lombo e lle dixo “hala, a atacar o teu país”, ao día seguinte da súa noite de amor Carrie deulle unha palmadiña no cu e díxolle “hala, a infiltrarte na rede de Nazir”.

Despois diso Nazir fixo unha viaxe aos EUA aparentemente só co obxecto de secuestrar a Brody, o cal é un pouco ida de olla, porque o alter ego de Osama Bin Laden non se vai pasear polas pataqueiras de Idaho coma se nada para convencer a un axente dobre que o está traizoando de que volva ao rego, pero como até o de agora Homeland sempre nos recompensara con historias que ían a algures, deixámolo pasar cun pouquiño de “suspension of disbelief” (outra cousa que non sei como se di en galego). Total, que Nazir secuestrou a Brody, que debe de tomar Nervocalm de almorzo, porque non fan mais que levalo e traelo, soltouno, e nun dos momentos que fixeron a Homeland unha serie maxistral, vimos por medio dun flashback o que Brody lle contaba a Carrie que pasara, pero nunca o que pasara realmente, co cal seguiamos sen ter claro se estabamos perante un axente dobre, triplo ou elevado a infinito. A CIA coordinou unha operación para deter a todos os malos do mundo, na que caeron Roya Hammad e unha chea de extras que estaban cargando explosivos nunha furgoneta das noticias de forma moi pouco discreta, o cal me fixo pensar que toda a historia dos explosivos fora un cebo, e, como xa dixen, Nazir non estaba alí así que Estes e Quinn abortaron a Operación Rick Astley (que é o nome que lle darían ao plan para matar a Brody se os que poñen os nomes das operacións na CIA fosen os mesmos que os que poñen os nomes das da Guardia Civil Española).

Alén diso, a familia de Brody está nun piso franco da CIA mentres dura a operación (non sei se o termo “chabolo franco” está aceptado, pero pedazo chabolo);  Morena Baccarin volveuse liar con Mike, o peor mellor amigo do mundo, o cal espero que lles fixese aliviar tensión sexual e deixar de ser tan lánguidos e insoportábeis; e o fillo de Brody dixo algo sobre que auga da piscina estaba boa e que as pantallas planas molan. Por dios, dádelle algo que facer a ese rapaz!

O que por fin nos leva a:

Homeland (Tempada 2, Episodio 10) ★☆☆☆☆

NOTA: doulle unha estrela porque pasaron cousas, e supoño que a iluminación non estivo mal.

O episodio chámase Broken Hearts, o cal é revelador, porque así me sentín eu.

Daquela, nalgún punto entre o capítulo anterior e este, Homeland, aquela serie chea de matices e caras escuras, converteuse en 24, os putos Estados Unidos do Ben contra as Forzas do Mal con Turbante (non esaxero, acabo de miralo e o seguinte capítulo chámase The Motherfucker with a Turban).

Neste episodio Brody volve ao piso franco e atópase con Morena Baccarin e Mike, o peor mellor amigo do mundo, todos postcoitais e incapaces de disimular. Pasa deles e tenta pasar algún tempiño cos fillos, para compensar por poñer as súas vidas en perigo e iso. Chama Carrie, Morena Baccarin enfádase pero a quen lle importa, porque Brody está feliz como unha perdiz falando en plan adolescente con Carrie, a lo “colga ti primeiro”, e Carrie está a piques de chegar á CIA e poñerse a garabatear “Señora de Nick Brody” e corazonciños en todos os informes clasificados. Pero de súpeto un recurso argumental manido lánzase contra o seu coche, e adeus Carrie, secuestrada polo terrorista máis buscado desde Bin Laden a plena luz do día no medio de Washington (si, o mesmo Washington onde vive o Presidente dos Estados Unidos e onde están o Pentágono e o Congreso e moi perto de onde está a CIA).

Así comeza a demencia. Despois Abu Nazir chama a Brody, amósalle a Carrie atada a unha tubería, e dille que (atención ao plan digno de supervillano de Revolution) a vai matar a menos que Brody se cole no despacho do Vicepresidente Walden, averigüe o número de serie do seu marcapasos e llo pase para que poIda provocarlle un ataque ao corazón a distancia. How fucking brilliant! Para que narices Abu Nazir se pasou 8 anos entrenando a Brody e a Walker e montou todo ese dispositivo con Aileen, o mozo de Aileen, o agregado da embaixada do Líbano e deus sabe quen máis para matar a Walden no bunker, cando era tan doado como roubar o número de serie do seu marcapasos e facelo fibrilar a distancia ou o que sexa? Estiven tentando lembrar se nalgún capítulo anterior se mencionara algo de que o Vicepresidente tiña un marcapasos, porque así e todo négome a crer que os guionistas de Homeland sexan tan chambóns de sacarse da manga un elemento coma ese, pero de verdade que non me lembro. Se estou trabucada, por favor que alguén me corrixa.

Deixando iso á parte, todo o que seguiu esixiume un exercicio de fe que, de facelo, podería ter crido que Brody ía viaxar a Kripton no seu gadgetocóptero e volver cun condensador de fluzo que destruíse a Abu Nazir para sempre. En vez diso, non me cansei de facerlle pedorretas á pantalla do ordenador. Creo que Damian Lewis pensou o mesmo ca min, porque até agora a súa actuación parecérame impecábel mesmo nos momentos máis histriónicos (como matando ao xastre de Gettysburg, por exemplo) e neste capítulo actuou simplemente mal. E non me estraña. Brody correu coma un tolo á residencia do Vicepresidente, onde os axentes do servizo secreto máis incompetentes da historia vixiárono concienzudamente mentres agardaba na entrada e despois, cando preguntou polo baño, deixárono andar só pola casa do Vicepresidente adiante e non se volveron preocupar malia que tardou moito, moitísimo en volver. Brody entrou no despacho, atopou de seguida o maletín do marcapasos, e o único que lle custou un pouco en toda esa fazaña foi ler os números de serie porque eran moi pequenos e, xa se sabe, a presbicia. Menos mal que alguén deixara unha lupa convenientemente apoiada nun andel. Toda esa escena estaba gravada a un ritmo frenético que (penso) quería imitar o do primeiro capítulo da tempada, cando tivera que entrar no despacho de Estes para coller a lista duns posíbeis obxectivos de Al Qaeda. Daquela, eu estivera sentada na beira do asento, dando chimpos de emoción e berrándolle a Brody que se apurase. A escena desta semana foi tan grotesca que non puiden manter os ollos na pantalla todo o tempo. Por fin Brody chamou a Nazir, díxolle que soltase a Carrie primeiro, e este soltouna sen plan B ningún... Seica Abu Nazir secuestrara a Carrie, unha axente de campo da CIA, el só, e non tiña ninguén máis con el no edificio abandonado no que se atopaba (supoño que a implicación era que na operación da semana pasada a CIA detivera a todos os contactos de Abu Nazir e el escapara polos pelos, só e acurralado, pero mesmo eu sei que non é así como se organizan as células de Al Qaeda). Brody leulle os números a Nazir, e Nazir mandoulle un whatsapp ao seu hacker de garda en Beirut, e este activou a secuencia de autodestrución do marcapasos, ou o que fose, aí xa deixei de prestar atención.

Total que o Vicepresidente rematou a súa reunión e entrou no despacho sen escolta, onde non lle sorprendeu para nada atopar a Brody fedellando nas súas cousas, e díxolle unha cousa súper malvada sobre matar nenos árabes ou así, e Brody alegrouse de ter colaborado con Nazir e despois volveu outra escena vergoñenta na que o Vicepresidente sufría un ataque ao corazón mentres Brody o zarandeaba e lle dicía que se alegraba de que morrese por querer matar nenos. Nin rastro do servizo secreto. Nin cando Brody saíu correndo do despacho e comezou a berrar que precisaba un médico, non había ninguén en toda a planta. En serio, en que gasta a Casa Branca os cartos dos contribuíntes?

Mentres, en Langley, Saul enfrontouse con Estes e díxolle que descubrira quen era Quinn e a Operación Rick Astley, e Estes chinouse tanto que ao final do episodio mandouno reter e levar ao calabozo da CIA. Gálvez, o actor secundario que todos os telespectadores esperan que sexa o topo da CIA, volveu misteriosamente do seu leito de morte para axudar porque “soubo que secuestraran a Carrie” e a ningún dos seus colegas espías lle pareceu súper sospeitoso, onde está Virgil cando o precisas? 

E polo medio de todos estes despropósitos, Carrie e Abu Nazir tiveron unha conversa que debía ter sido un duelo de titáns polo amor de Brody e a lexitimidade das súas respectivas guerras santas, e en troques diso foi unha redacción de sexto do meu cole polo día da Paz:

Até aquí a intriga toda, as teorías de se Brody era un axente dobre ou triplo, a doble moral dos dous bandos e a boa televisión. A partir de agora God Save America, témome.

E este foi, para min, o final de Homeland. Moito teñen que amañar os dous capítulos que quedan para que recupere a alegría de vivir.

spoiler alert: o que vin esta semana na tele (do 5 ao 11 de novembro). primeira parte

Espero que isto sexa unha cousa semanal, e estamos aí negociando colaboracións para o blog, así que cunha pouca sorte non tedes que ler soamente o meu punto de vista sesgado e caprichoso, senón que o poderedes contrastar con outros puntos de vista sesgados e caprichosos. Mentres tanto, ídesvos ter que conformar con isto.

Ah! Para fardar un pouco máis, decidín engadir un sistema de puntuación con estrelas, de cero a cinco, por isto de catalogar e medir que nos gusta aos humanos (“a min mídeme...”).

Imos aló: os spoilers, grandes, pequenos e medianos, a partir de aquí.

Revolution (Tempada 1 Episodio 6: The Children’s Crusade) ★☆☆☆☆

Estou un pouco decepcionada con este capítulo de Revolution porque non foi tan divertido coma o anterior. Agárrense los machos, por suposto que foi tan malo coma o anterior e que os personaxes seguiron tomando decisións estúpidas, pero por algunha razón para min non funcionou tan ben coma un narcotraficante psicópata argallando un duelo a morte entre dous dos protagonistas porque se aburría.

Esta semana os nosos heroes seguían o seu camiño interminábel cara a base de operacións de Monroe (comezo a ter claro que o camiño é o obxectivo e que non van chegar alí até o final da tempada), cando se atoparon cunha banda de nenos desamparados mais ao estilo de Peter Pan ca d'O señor das moscas, como cabería esperar dunha situación extrema coma esa. Antes de saber que pasaba con eles, Charlie xa se quería embarcar noutra misión suicida para axudalos, malia que agora vexo claro porque Charlie nunca ten medo de ir facer o idiota por aí adiante: sabe que, pase o que pase, o tío Miles sempre a vai rescatar no último minuto. Claro que os espectadores tamén o sabemos.

A historia dos nenos era que formaban todos parte dun campamento de superviventes até que un día a milicia de Monroe matou os seus pais, asumo que porque iso é o que fan as malvadas milicias post-apocalípticas, porque tampouco o explicaron.  Os nenos sobreviviron agochados, e agora a milicia chegou para levar a Peter Pan ao seu líder non se sabe ónde. A cousa foi como segue: Charlie quería ir rescatar o chaval a onde fose e como fose, porque a súa personaxe ten esa consistencia, que nun momento dado está rosmando porque van moi lentos e non se dan achegado ao seu irmán e no seguinte estase metendo de cabeza en calquera plan estúpido e perigoso para axudar a alguén que non llo pediu. 

Semellaba que Miles ía ser a voz da razón, pero de súpeto remordeulle a conciencia que todos eses asasinatos  ocorresen mentres el estaba ao cargo da milicia de Monroe e co seu beneplácito (o que, estrañamente, nin Nora nin a súa sobriña nin sequera o petardo de Aaron semellan terlle en conta nunca), e decidiu que tamén era a súa responsabilidade rescatar o rapaz. Aaron, como bo covarde que é, protestou un pouco, pero non lle fixeron nin caso. E alá se foron a un misterioso barco ancorado na costa onde a milicia entrenaba reclutas forzosos para os converter en asasinos sanguinarios.

Chegados a este punto teño que facer un inciso para comentar que me desconcerta bastante qué clase de entrenamento militar tivo o tío Miles, porque para ser un soldado do exército dos E.U.A. que despois fundou o seu propio para-exército, non é quen de decatarse cando alguén o sigue monte a través. Xa lle pasara dúas veces co fillo de Giancarlo Esposito, o que pode ter un pase porque o chaval estaba entrenado, pero é que agora o seguiu o club dos cinco ao completo, incluído o neno gordo e tímido, a nena negra e resabiada e un par de estereotipos máis, e non se decatou de nada. O caso é que chegaron todos ao sitio onde estaba o barco e repetiron punto por punto o argumento da semana pasada, que total xa o tiñan ensaiado. Véxase:

Paso 1 – Charlie disfrázase para meterse ela soa na boca do lobo porque (os guionistas insisten en que) esa é a única forma de levar a cabo o seu plan.

Paso 2 – Charlie mete a pata facendo algo perigoso e/ou estúpido.

Paso 3 – O tío Miles dá un par de saltos e cabriolas e chega até onde está Charlie sen correr ningún perigo.

Paso 4 – O tío Miles desfaise dos gardas, rescata a Charlie e finaliza o plan con éxito e sen baixas.

Por que, no nome de Deus, aínda non se lles ocorreu que vaia sempre Miles desde o principio é algo que descoñezo.

Mentres todo isto acontecía, Aaron quedou ao cargo dos cativos –o que a min persoalmente quitaríame o sono- nun faro aparentemente abandonado que despois de 15 anos sen electricidade estaba en perfectas condicións, porque xusto cando Miles e os seus ían perdendo a pelexa no barco e precisaban unha distracción, o USB acendeuse outra vez e o xerador do faro comezou a funcionar e a dar luz coma se nada, cegando momentaneamente aos malos do barco (e, de verdade, só aos malos, o cal na miña opinión está moi perto da xenialidade desta escena) e Miles puido escapar. Ah! No faro había algúns malos máis agochados, pero Aaron desfíxose deles porque seica é o novo Miles.

Pola súa banda, a peor nai do mundo, Rachel, axudou a Monroe a torturar e sonsacar a un antigo compañeiro de traballo para saber ónde estaban agochados os outros USBs, e grazas a iso soubemos que, ademais de ser a peor nai e a peor compañeira de traballo do mundo, Rachel tamén formaba parte do peor equipo de científicos do mundo, porque tratando de desenvolver unha fonte de enerxía inesgotable o que fixeron foi exactamente o contrario, dar cunha forma de esgotar toooooda a enerxía, e o contan tan contentos, coma se fosen os inventores do post-it. O home de Rachel, que só saíu no piloto e do cal non lembro nin o nome, quería vender esta perigosa arma aos militares, para o cal lle fixo unha demostración desternillante a un malvado axente do goberno: por algunha razón, en lugar de amosarlle como todo deixaba de funcionar dentro dun entorno convenientemente illado e observando a través dun cristal como estaba a facer el, obrigou ao axente do goberno a meterse dentro dese entorno illado e comunicarse con el por medio dun teléfono móbil que, claro, tamén deixou de funcionar. Non podo evitar imaxinar os científicos da CIA dicíndolle aos seus superiores “estamos desenvolvendo unha droga experimental, achéguese e remangue a camisa, señor director de operacións”. 

En principio Rachel negábase a venderlle a patente da cousa-que-servía-xustamente-para-o-contrario-do-que-querían aos militares, porque daquela estaba embarazada de Danny e xa se sabe, mulleres e hormonas! póñense todas sentimentais e non se lles pode deixar tratar con asuntos de estado... pero convenientemente tiña unha condición médica que lle ía facer perder o bebé e o único que podía axudala era o malvado axente gubernamental, co cal asumimos que aceptou vender porque Danny está vivo. Ah! E ao final descubrimos que o malvado axente do goberno tamén está vivo e ten secuestrada a aquela señora negra que saíu só no primeiro capítulo e que tamén tiña un USB e non volvemos saber dela.

En resumo: os Nenos Perdidos están salvados e agora xa non desconfían de todos os adultos grazas a Charlie e tío Miles, que seguirán por aí perseguindo aventuras co mesmo patrón en vez de ir dereitiños a rescatar a Danny; Rachel non coñece límites éticos á hora de protexer ao seu fillo, pero non parece preocuparse moito por saber qué vai ser da súa filla agora que o seu home morreu; hai unha conspiración do goberno detrás dos USB máxicos que volven a luz nos momentos máis oportunos do mundo; e a milicia segue coas súas tolas aventuras... quen sabe? se cadra no próximo episodio afogan unha camada de michiños, ou finxen axudar a unha vella a cruzar a estrada e despois lánzana desapiadadamente diante dun camión. O que si, do malvado torturador da semana pasada que ía saír na procura de Charlie e os seus para matalos, non volvemos saber. Quen dixo continuidade?

Supernatural (Tempada 8 Episodio 6: Southern Comfort) ★★★☆☆

A anterior tempada de Supernatural foi a peor até o de agora, para min, para os fans e para a crítica de verdade, por iso a oitava tempada tenta volver ás súas orixes, presentando un caso diferente cada semana, afondando na relación entre os irmáns e sen preocuparse moito, polo de agora, da mitoloxía xeral da serie. Ademais de ter uns antagonistas horríbeis e pouco claros, a anterior tempada tivo a dubidosa honra de contar co peor capítulo da serie, Season 7, Time for a Wedding!, onde os recorrentes chistes metatelevisivos de Supernatural desta vez non funcionaron. Tería borrado ese capítulo da miña mente por completo se non fose porque houbo unha cousa que si me gustou: Garth, o substituto temporal que Dean escolleu para Sam, e que durante todo aquel capítulo foi tratado como un substituto temporal, tiña algo especial para min. O seguinte capítulo no que apareceu, Party On, Garth seguiume dando esperanzas. Non sei porqué, sempre pensei que detrás da caricatura do cazador torpe e friki sen amigos había potencial para un personaxe secundario interesante, se cadra pola interpretación de DJ Qualls ou porque os guionistas xa contaban con introducilo na serie, pero o caso é que a miña fe viuse recompensada no capítulo desta semana.

O caso non tiña nada de particular. Ao xeito dos casos da primeira tempada, foi máis un vehículo para que os irmáns Winchester discutisen, mais unha vez, os seus sentimentos, que para outra cousa. Un penique da Guerra Civil posuía a quen o tocaba co espírito dun soldado confederado vingativo, e se esta persoa lle gardaba rancor a alguén por calquera motivo, convertíase nun asasino sádico e non paraba até matar o obxecto da súa ira. Obviamente, Dean tocou o penique e foise cargar a Sam por deixalo só no Purgatorio, pero Garth salvou o día e converteuse no novo Bobby, algo que levaba tentando desde o comezo do episodio pero Dean lle impedía (a verdade é que me fixo graza ver como Dean se indignaba porque Garth non dicía as coletillas de Bobby, “balls!” e “idjit” nos contextos axeitados).

Garth é un tipo encantador, pero podía ter lavado a gorra de Bobby antes de poñela.

O que non entendo moi ben é o rancor de Dean cara Sam por non buscalo cando estaba no Purgatorio, refacer a súa vida e deixar de ser cazador. Calquera que queira tanto ao seu irmán como estes dous, querería que fose feliz cando el xa non está, e Dean fixo exactamente o mesmo ao final da quinta tempada, cando pensou que Sam estaba morto. Ademais, as continuas referencias ao mal que o pasou no Purgatorio e que nada o pode describir non semellan corresponderse cos flashbacks que nos chegan de alí: a serie xa nos amosou os Winchester vivindo infernos nos que eran torturados día e noite para toda a eternidade; en comparación con iso, dar voltas por unha fraga matando monstros con axuda de alguén non parece moi distinto ao que Dean fai na súa vida real, e desde logo non tan doloroso como a súa tempada no Inferno.

Pola súa banda, Sam está a ter a peor liña argumental da súa vida, e falando de Sam iso é moito dicir. Non sei qué me supera máis, se ver a Jared Padalecki pararse no medio do set e mirar ao baleiro agardando a que na montaxe introduzan as escenas do flashback, ou a historia totalmente carente de emoción da veterinaria viúva de guerra que volveu abrir o seu corazón a un completo estraño. Ademais, se tanto a quería, como é posíbel que marchase a xunta do seu irmán no medio da noite sen deixar sequera unha nota? Cando Dean abandonou a Lisa para protexela, polo menos a chamaba de cando en vez para asegurarse de que estaba ben.

Outra cousa que boto de menos? A música. Non o podo dicir con seguridade, pero penso que desde a montaxe co resumo da tempada pasada no primeiro capítulo, na que soou Locomotive Breath de Jethro Tull, non houbo outra inclusión do rock clásico no que vai de tempada. Tiña entendido que a importancia da música na serie era unha aposta persoal do creador, Eric Kripke (que, incribelmente, tamén está detrás de Revolution aínda que ninguén o diría), pero Kripke deixou a serie despois da quinta tempada, e este cambio na “política musical” non se fixo aparente até agora, polo menos para min. Non sei se ten que ver con que a produtora Sera Gamble tamén deixase a serie ao final da pasada tempada, se cadra era ela quen mantiña viva a idea orixinal de Kripke, pero ese era un dos detalles que lle daban autenticidade á serie, coma os chistes de Dean, coma o Impala, e que facían que os espectadores se identificasen facilmente, sería unha mágoa perdelo. Sobre todo, espero que non se desfagan de Carry On Wayward Son como himno para o resumo da tempada, aínda que teremos que agardar até o último capítulo para sabelo.

Last Resort (Tempada 1 Episodio 6: Another Fine Navy Day) ★★★★☆

Xa comentei o moito que me gusta esta serie? Despois de ver o piloto tiña as miñas dúbidas de que Last Resort puidese seguir mantendo o interese cunha premisa que semellaba non dar máis de si, pero agora mesmo estou vendo todo o que os guionistas teñen na manga e dá para seis tempadas e unha peli. É certo que a serie comezou a sacrificar o pouco realismo que podía ter (toda a parte aburrida das operacións militares secretas e o código de conduta dos oficiais de submarinos) para afondar nas augas abisais que hai máis alá do xénero bélico (que ben me quedou a metáfora, que pouco forzada...) pero eu estou contenta de que fixesen iso, sobre todo con capítulos como o desta semana. Non quero mencionar a outra serie que se desenvolve nunha illa e mestura xéneros, porque penso que a Last Resort lle vai ir mellor sen esas comparacións, pero polo que vin até agora, os guionistas son capaces de meter calquera xénero na trama sen que pareza forzado, e iso sempre é bo.

O episodio desta semana está a ser polémico porque a maioría dos críticos o puxeron a parir. A min gustoume especialmente polo mesmo que lle critican: pola narración fragmentada. Tamén porque as escenas do submarino me lembraron moito a un dos meus episodios preferidos da televisión de todos os tempos (NOTA MENTAL: facer unha lista cos meus episodios preferidos da televisión de todos os tempos), Out of Gas, de Firefly, e a boa televisión que é capaz de evocar máis boa televisión convértese automaticamente en excelente televisión (non estou moi segura de que quere dicir isto).

O argumento non é moi complicado, pero foi a maneira de contalo (a decisión de saltar adiante e atrás no tempo e os movementos erráticos da cámara para acompañar a angustia dos personaxes) a que o converteu nunha historia case excelente, e despois chegarei a ese case. O que aconteceu, basicamente, foi que o inimigo (polo que sabemos o goberno dos E.U.A.) convenceu o cacique local para que introducise un axente tóxico na auga, unha droga que provoca alucinacións, comportamento agresivo (só se es francés e xa estás cabreado de antemán) e acaba causando perdas de consciencia. Os efectos podíanse combater con epinefrina, que había no dispensario local e tamén no submarino, así que o capitán Chaplin decidiu levar a parte da tripulación a bordo para tentar coller o antídoto e poñer o submarino a salvo dun posíbel ataque aproveitando a intoxicación, e Sam ficou en terra para manter a orde. Como era de esperar, algún traidor (ou traidora, a xulgar polo avance do próximo episodio) roubara toda a epinefrina do submarino e o dispensario, así que os nosos heroes tiveron que pasar por todas as fases da intoxicación.

Alén diso, o xefe dos Navy Seals que sobreviviu no piloto recuperou a conciencia no hospital, malia que por pouco tempo, e negouse a revelar a misión que levaran a cabo en Paquistán, e que Chaplin pensa que é a razón de que os queiran ver mortos. King púxose da súa parte e mandou tomar vento a Chaplin e a Sam, aínda que non estaba moi seguro de querer volver a casa, pero isto só durou até que un novo grupo de Seals (ou supoño que serán Seals, tamén) atracou na illa aproveitando o brote de loucura transitoria/inconsciencia, matou algunha xente e torturou ao xefe de King para que lle dese unha información clave sobre o que acontecera en Paquistán. Despois reanimaron á francesa para que lles axudase a establecer comunicación cos seus superiores, e ameazaron con matala porque vira demasiado. Nese momento Sam e King, que se atoparan vagando pola illa mentres tentaban saber que pasara, irromperon para acabar cos Seals malos e salvar a chica, e deixaron vivir ao cacique traidor porque estaba namorado da chica, esa parte non a entendín moi ben.

Mentres tanto, no submarino, a tripulación foi quedando aos poucos inconsciente polo efecto da droga, e Chaplin, que ten máis corpo e vou asumir que por iso tardou máis en asimilala, pairou polo submarino como Mal Reynolds pairou por Serenity no capítulo de Firefly que mencionei antes, tentando apagar un incendio que se declarara nunha sala de máquinas e loitando contras as alucinacións e a falta de osíxeno. O que non me cadra, pero supoño que se resolverá en próximos episodios, é quen lle axudou e porqué esa persoa non o deixou morrer, porque Chaplin se desmaiou soñando co seu fillo antes de conseguir apagar o incendio, pero cando acordou, tiña un chute de epinefrina no peito e o incendio estaba controlado. Pouco despois descubriu que o misterioso samaritano tamén lle roubara a chave que activa o protocolo nuclear que levaba colgada no peito, así que agora non poden ameazar a Washington cos seus mísiles. Supoño que a razón pola que o traidor non os deixou morrer a todos aló abaixo era porque el tamén estaba atrapado no submarino e precisaría de tripulación para levalo outra vez á superficie.

Sam, pola súa parte, tivo unha alucinación un pouco parva, na que a súa muller/conciencia se despedía del porque cruzara a liña do eticamente aceptábel cando (sempre segundo a alucinación) lle deu unha malleira de morte ao Seal malo. O malo é que esa imaxe perdeu cando volvemos ver o Seal malo, unha hora despois da brutal malleira, cun par de tiritas na cella e como unha rosa. Tampouco sei cándo volveu o francés cabreado á illa, non se supón que hai uns capítulos marchara e deixara colgada a moza alá? É o único que pode atravesar o bloqueo? Perdín algo?

Estas últimas dúbidas son suficientes para quitar unha estrela da miña puntuación, porque non quero que me acusen de parcial (aínda que realmente son parcial, que mais ten?), pero polo demais diría que, malia que este estilo errático non se poida repetir todas as semanas porque deixaría de funcionar, este foi un gran capítulo de Last Resort.

Parks and Recreation (Tempada 5 Episodio 6: Ben’s Parents) ★★★★☆

Malia que se supón que as series teñen que ter tensión sexual entre os seus protagonistas e as parellas estábeis non funcionan (é curioso, porque esta premisa só se aplica ás parellas non casadas... dás unha patada a unha pedra e aparece un americano moralista), Parks and Recreation está no seu apoxeo cando Leslie e Ben traballan en equipo, coma esta semana. Desta vez a ocasión era a súa festa de compromiso, e para Leslie tamén coñecer os horríbeis pais de Ben e, como non, poñerse como reto que se levasen ben aínda que só fose durante a festa. Resulta que a nai de Ben non superou o seu divorcio de hai mil anos (o que lle fixo á colcha de Leslie non ten nome, bruxa egoísta!). Máis importante, resulta que o pai de Ben é Mike de Breaking Bad!! (team Mike forever, bitches!), o cal non só é alucinante senón que tamén é alucinante. Iso si, visto BB e visto este capítulo, teño que dicir que Mike é moito mellor avó e asasino a soldo que pai, ademais de estar casado cun ser humano horríbel.

Aparte diso, volveu Jean Ralphio, yupi!, malia que non sabemos se será por moito tempo, porque Tom semellou madurar algo desde o seu fracaso estrepitoso con Entertainment 720 e xa non o quere ter de socio; descubrimos que Ron Swanson ten unha cantidade aceptábel de ouro agochada nalgures; e Chris  (que cando se uniu a esta serie me fixo replantearme os meus sentimentos cara a Rob Lowe porque é unha mina para a comedia) comeza a aburrir un pouco, segue deprimido e sen atoparlle sentido á vida, co cal sospeitamos que dentro de pouco tocará fondo volvendo a saír coa aburrida Anne Perkins, que non ten unha liña argumental decente desde a primeira tempada.

O mellor do episodio:

-A colcha da unidade familiar de Leslie (sobre todo o recadro de Joe Biden, o segundo político máis sexy despois de Ben).

-Andy e April tentando animar a Chris cunha terapia de choque consistente en recitar unha batería de cousas alegres (Andy) e deprimentes (April) intercaladas.

-O duelo de titáns entre o pai de Ben (para min sempre será Mike #suspiro#) e Ron Swanson para ver quen colle a última gamba Orly do buffet.

Haven (Tempada 3 Episodio 8: Magic Hour part 2) ★★★☆☆

NOTA: Os fans de Haven estamos de noraboa porque SyFy acaba de renovala por unha cuarta tempada de 13 capítulos, que se van emitir nalgún momento de 2013, se 2013 existe. Esta tempada, Haven está tendo unha audiencia media nos E.U.A. de 2.4 millóns de telespectadores cada semana, o cal está moi ben para unha serie de xénero nunha cadea de televisión por cable. (fonte: tv.com)

Esta foto só vai aquí porque me fai graza Duke co ukelele... Dukelele!

Despois do excelente episodio da semana pasada, era difícil que Haven puidese manter o listón igual de alto, sobre todo porque o final do anterior capítulo, malia que sorprendente, non daba moito lugar a especulación: todos sabíamos que Nathan non ía morrer porque é un dos protagonistas da serie, e a única serie na que os protagonistas morren alegremente é The Walking Dead, que eu saiba. Iso supuña que Audrey e Crocker ían atopar á moza que resucita mortos a tempo, ou que ían conseguir que, unha vez morta, o seu don/problema se transmitise a súa irmá, o que finalmente pasou.

Como era de esperar, tamén descubriron que Tommy era o asasino da pistola de perno, e entre Crocker e a amiga de Nathan que electrocuta co tacto tíñano acurralado, se non fose porque ela ¿tropezou?, electrocutou a Crocker, e Tommy aproveitou para escapar. Tommy foi a unha cabana de pesca propiedade dos editores do xornal, Vince e David Teagues, non sei se para agocharse ou para agardar a que eles se decatasen de que lles faltaba a chave da cabana e fosen até alí a mirar quén a roubara sen pensar en avisar ao sheriff, porque cando chegaron Tommy reduciunos a pesar de estar os dous armados, atounos a unhas cadeiras, e someteunos a un interrogatorio que a min persoalmente non me pareceu tan duro.

Case me esquezo! Tamén descubrimos que Dwight, outro dos bos, ten unha tatuaxe nada discreta do símbolo dos problemáticos en todo o lombo, o que para min non quere dicir demasiado porque agora xa sabemos qué significa e porqué o levan, só que o plano do seu lombo coa tatuaxe quedou un bo cacho suspendido, polo que supoño que nos queren dicir algo con iso, chamádeo intuición.

Ao final todo rematou ben, salvo que Tommy fuxiu nun barco de manufactura americana, porque foi dispararlle un par de veces e estoupou coma unha pirotecnia, o mesmo cós coches nas películas de persecucións, e a idea é que pensemos que está morto aínda que nunca atoparon o cadáver. Tamén volveu aparecer o pendello que só Audrey pode ver na illa que está fronte a costa de Haven, malia que desta vez Vince tamén o viu, así que non entendo nada. O próximo capítulo non promete aclarar o misterio do pendello nin o de Tommy, pero ten pinta de resolver moitas dúbidas sobre Audrey/Sarah, porque Crocker vai viaxar no tempo a 1950, e os episodios de viaxes no tempo sempre molan, salvo naquela serie na que o protagonista viaxaba no tempo en todos os capítulos.

Saturday Night Live (Tempada 38 Episodio 7: Anne Hathaway/Rihanna) ★★★☆☆

Vaia por diante que odio a Anne Hathaway. Non sei se son todas esas películas do sábado de lerda-convertida-en-princesa ou a súa risa forzada, pero odio a esa actriz. Íame saltar Saturday Night Live esta semana, pero despois pensei que se fun capaz de aturar o terríbel episodio de Bruno Mars, ben podía co meu deber blogomíllico? blogomillista? de comentar tamén este episodio. E menos mal, porque teño que recoñecer que a tipa o fixo moi ben, e mesmo deixou algúns momentos estelares, a destacar:

-Girlfriends Talk Show. Non me canso de ver a Cecily Strong facendo de adolescente superficial, non sei se ten máis rexistros pero ese gústame. Tamén foi unha oportunidade para darlle algo de tempo en pantalla a outra das novas actrices, Aidy Bryant, e non o fixo nada mal.

-A parodia de Homeland. A través da ollada de Estes, que neste caso facía de espectador medio, cravaron a todos os personaxes, especialmente a Carrie (Anne Hathaway) e a Brody (Taran Killam, quen de súpeto semella ter talento para a comedia.. por fin). Case caio do asento cando a filla de Brody (Nasim Pedrad) apareceu no medio da CIA cos pelos diante da cara e as mangas do xersei estiradas.

-Weekend Update. Por Seth Meyers, por suposto, e tamén porque volveu o tío borracho, un dos mellores personaxes recurrentes de SNL. O da parella gay de Maine pareceume un pouco topicazo homófobo, máis propio de Aída que de SNL.

-Non vexo Ellen pero a parodia fíxome graza, e polo que lembro do personaxe, estivo bastante acertada. Sigo dicindo que Kate McKinnon é o mellor que lle pasou a SNL nas últimas tempadas, case non me deu tempo de botar de menos a Kristen Wiig, e eu adoraba a Kristen Wiig.

Até aquí a primeira parte das reseñas desta semana. Despois da folga máis. Secundade a folga: a televisión só é unha vía de escape, a realidade é brutal.