os meus Emmy (a comedia)

Penso que facer comedias de calidade é máis complicado que facer dramas, porque están moito máis limitadas polo formato. Os produtores españois atoparon a fórmula de chiste sexual/escatolóxico, falar a berros e personaxes estereotipados (o andaluz gracioso, o gay amanerado, o obreiro ignorante pero de bo corazón, o inmigrante co que todos se meten pero de buen rollo, oiga, que tó er mundo e güeno..) e de aí non se moven.  Na galega reinaron Os Tonechos durante nonseicantos anos, e eses si que non saían do estereotipo. Mesmo cando alguén tentou facer cousas distintas, como os Chévere (a idea orixinal de Pepe o Inglés era moi boa), o produto rematou en mans da TVG e virou en máis tonechismo e máis do mesmo.

Na televisión americana tamén é máis doado atopar calidade no drama. Se pos a tele á hora na que están botando Two And A Half Men ou 2 Broke Girls, poderías pensar que no único que evolucionou a sitcom americana desde Lucille Ball é que agora se pode dicir “clítoris” en horario protexido, pero no medio dese panorama tamén hai cousas boas e honestas. Se cadra por iso os Emmy de comedia me amolan máis aínda cós de drama. Que clase de persoa vota a Modern Family catro anos seguidos como mellor comedia, cando non pasou nada desde o episodio tres da primeira tempada (ollo, os datos son aproximados, puido ser no episodio catro)? Hai tempo, nunha das miñas reseñas semanais que tiven que deixar por falta de rego, escribín o argumento “base” de calquera episodio de Modern Family, e o triste é que a día de hoxe segue a ser válido para calquera episodio da serie:

“Houbo un conflito que se resolveu satisfactoriamente antes de que rematase o capítulo, Gloria berrou e fixo honor ás súas orixes humildes e temperamentais, Jay comportouse como un vello rosmón, Phil Dunphy fixo algo estúpido e a parella gay tivo unha discusión sobre sobrepeso e ter a razón. E ao final a voz en off de algún deles explicou que o importante é a familia e estar todos unidos.”

Contra este tedio, existen comedias que si nos sorprenden, e para elas van ir todas as miñas candidaturas...

Mellor comedia

Non podo con que Girls sexa candidata no apartado de comedia. En realidade non podo con nada desa serie, comezando pola súa protagonista, á que xa lle dera un disputado segundo posto no meu ranking de personaxes de series que deben morrer, pero en todo caso debería competir na categoría de drama. Lena Dunham, por se non o sabías, a túa comedia non é tal. Desta vez colaron a Louie nos seis finalistas porque a avalancha de louvanzas que recibe é demasiado grande para ser ignorada, mesmo polas mentes pequeniñas dos votantes dos Emmy. Este ano igual lle cae o premio a 30 Rock pola súa despedid... nah, que parvadas digo, vaino levar Modern Family, coma sempre.

En todo caso, velaquí as miñas candidatas:

Parks and Recreation

Louie

Wilfred

Go On

New Girl

Don't Trust The B**** in Apt. 23

Mellor actor principal na categoría de comedia

O mesmo que Girls, House of Lies non é unha comedia. Non falo de que non teña graza, é que non penso que se poida cualificar de comedia, por iso non sei que pinta Don Cheadle nesta categoría. Jim Parsons xa aburre, e a nova tempada de Arrested Development é case tan terríbel como a nova tempada de Community (aquí non hai sorpresas, Community non pasou o corte, o mesmo ten que sexa horríbel que xenial, todo o mundo odia a Dan Harmon).  Gracias ao ceo Jon Cryer non é candidato esta vez.

Os meus candidatos:

Louis C.K. (Louie)

Matthew Perry (Go On)

Jake Johnson (New Girl)

Elijah Wood (Wilfred)

Matt LeBlanc (Episodes)

Adam Scott (Parks and Recreation)

Mellor actriz principal na categoría de comedia

Noooon! Lena Dunham non! Despois disto non podo dicir máis nada. Ou si, con Tina Fey pásame como con Jim Parsons, non é que non o mereza, só que me aburre vela sempre aí. Contra as outras escollidas non teño nada, pero eu creo que hai quen o merece máis que Julia Louis- Dreyfus e Eddie Falco.

As miñas candidatas:

Amy Poehler (Parks and Recreation)

Laura Dern (Enlightened)

Martha Plimpton (Raising Hope)

Zooey Deschanel (New Girl)

Krysten Ritter (Don’t Trust the B**** in Apt. 23)

Melissa McCarthy (Mike and Molly)*

*Mike & Molly é meh, pero Melissa McCarthy é absolutamente adorábel en todo o que fai.

Mellor actor de reparto na categoría de comedia

Ugh. Modern Family.

Os meus candidatos:

Nick FUCKING AWESOME Offerman (Parks and Recreation)

John Cho (Go On)

Jason Gann (Wilfred)

Bill Hader (Saturday Night Live)

Danny Pudi (Community)

Donald Glover (Community)

Sei o que acabo de dicir. Community foi horríbel este ano, pero Troy e Abed deberían ser SEMPRE candidatos dos Emmy. De feito, nova norma dos Seriologgy™:  Troy e Abed sempre serán candidatos a mellor actor de reparto.

Mellor actriz de reparto na categoría de comedia

Pensar que lle van volver dar un premio a Julie Bowen fíxome vomitar na boca un pouquiño. Polo demais, é como se esta xente non vise as mesmas comedias que vexo eu.

As miñas candidatas:

Carly Chaikin (Suburgatory)

Aubrey Plaza (Parks and Recreation)

Dorian Brown (Wilfred)

Cheryl Hines (Suburgatory)

Cobie Smulders (How I Met Your Mother)

Julie White (Go On)

Como sempre, o mellor para o final. Este ano houbo comedias moi boas e cousas pasables, pero non esquezamos que este tamén foi o ano no que se estrearon as peores comedias da historia, e aínda que por sorte a maioría non han volver en outubro, paga a pena celebralas como se merecen, cos Seriologgy™ á peor comedia da televisión. Pero estas non foron as únicas: tamén hai comedias que volveron este curso e que nunca tiñan que ter volto...

Velaquí as candidatas a peor comedia

The New Normal - prometía controversia e diversidade e desde o minuto 1 foi un festival de estereotipos digno de Telecinco (a parella gay –un serio, limpo e ordenado e o outro unha loca, como non-, a vella facha, a nena rarita, a pailana de bo corazón...)

Guys With Kids - Si, amigos, ía exactamente diso, de tíos que exercen de pais, o que seica algún executivo da NBC considera unha premisa hilarante para unha comedia no século XXI, en fin...

The Neighbors - unha familia nada graciosa que vive nun barrio onde todos os veciños son extraterrestres con nomes de deportistas famosos... por que?

1600 Penn - Bill Pullman é o presidente dos Estados Unidos e a súa familia non é nada graciosa, e o menos gracioso de todos é o seu fillo “o gracioso”, ao que dan ganas de hostiar desde a primeira até a última escena.

Whitney – A Whitney Cummings, que tamén é responsábel do seguinte truño desta lista, parécenlle graciosos os mesmos equívocos propios dunha sociedade sexista que eran a base do humor das comedias dos anos 50. Non vin nada tan rancio desde Friends.

2 Broke Girls – Kat Dennings mira á cámara de esgueira, berra algún chiste que rima con “vaxina” e despois espera a que o montador insira as risas enlatadas. Fundido a negro. Kat Dennings mira á cámara de esgueira, berra algún chiste vagamente racista e despois espera a que o montador insira as risas enlatadas. And so on.

Two And A Half Men – O ano pasado os guionistas fixéronnos un favor e mataron o personaxe de Charlie Sheen (ou máis ben Charlie Sheen suicidouse). Podemos seguir nesta boa racha e matar, por favor nesta orde e antes de que comece a tempada que ven, a Jon Cryer, Ashton Kutcher, o puto neno, a nai, a criada, e todos os guionistas?

Até aquí os candidatos aos Seriologgy™. Se sodes bos e votades, en setembro faremos a gala de entrega de premios, canda os Emmy.

os meus Emmy (hoxe, o drama)

Por algunha razón, a prensa toda tolea cando saen as candidaturas dos Emmy e os medios falan de tontadas como “os Oscar da tele” ou asumen que o sistema de candidaturas e votacións representa a alguén máis que á propia industria. De aquí ao verán que ven, as televisións van anunciar os seus produtos coa cantilena “candidata ao / gañadora de un porrón premios Emmy”. Pero, malia ás veces coincidir, os Emmy están moi lonxe de premiar a calidade como o facían cando en 1973 La Cabina gañou un por mellor curtametraxe de ficción.

Agora mesmo, os Emmy non son máis ca unha cerimonia soporífera na que uns velloucos executivos de cadeas de televisión que hai 30 anos que non se enteran de cómo funciona a tele xogan a darse palmadiñas no lombo e premiarse entre eles porque... son familia? se meten tiros xuntos nos baños da HBO? Non sei exactamente porque se premian, nin qué criterio estraño seguen para seleccionar candidatos, pero o caso é que se xuntan, póñense elegantes e danlle todos os premios a Modern Family, que de modern xa vai tendo máis ben pouco.

E como non podo cambiar isto, nin influír nos medios de comunicación para explicarlles que o proceso de candidatura e votación dos premios está viciado (pero viciado de MDMA e farlopa, eh? Que se non, non se entende o de propoñer a Kerry Washington como mellor actriz por Scandal...) decidín que vai ser mellor facer as miñas propias candidaturas, cando menos as das categorías principais. Molaría moito que entrásedes a votar, e así a primavera que ven alugamos un dos corenta auditorios baleiros de Caixa Galicia, contratamos a Neil Patrick Harris ou algún equivalente galego (admítense suxestións), e dámonos palmadiñas no lombo coma os executivos da HBO. Eu poño o batido de vainilla.

Tachán, tachaaaaaannn!! Señoras e señores, presentámoslles as candidaturas dos premios máis molóns do blogomillo. Xa están aquí...

Mellor serie dramática

Os señores dos Emmy aceptaron Breaking Bad e Game of Thrones porque se non probabelmente habería unha revolta popular con fachos ardendo e galletas (das de pinchar, non das de comer) dirixíndose cara a Los Angeles agora mesmo. Total, non lles teñen que dar o premio, que vai ser para as favoritas Mad Men (eu penso que os executivos de LA queren ser Don Draper), Homeland ou House of Cards. O de Downton Abbey, que é unha telenovela entretida, supoño que é porque, a pesar de todo, os americanos aínda son uns acomplexadiños que pensan que calquera cousa con acento británico é boa. A maioría son escollas que non entendo, sobre todo tendo en conta que ese ano se estrearon as mellores series que vin nos últimos tempos, e ningunha delas pasou a criba.

As miñas series candidatas (e paréceme unha competición moi difícil) son:

Breaking Bad

Game of Thrones*  

The Americans

Orphan Black

Homeland

Hannibal

* todo o mundo sabe que non vexo Xogo de Trolls, pero si que leo as críticas. Ademais, teño medo de que dous dos lectores deste blog aparezan na miña casa cun facho ardendo e unha galleta na man.

Mellor actor principal na categoría de drama

Non me fagades falar. Hugh Bonneville só está aquí porque Downton Abbey é candidata a mellor serie- E Jeff Daniels? Por que, por ser capaz de repetir os discursos histriónicos de Aaron Sorkin sen tatexar?

En fin, os meus candidatos:

Bryan Cranston (Breaking Bad)

Matthew Rhys (The Americans)

Aden Young (Rectify)

Andre Braugher (Last Resort)

Timothy Olyphant (Justified)

Hugh Dancy (Hannibal)

Mellor actriz principal na categoría de drama

Daquela o único que tes que facer para optar a este premio é abrir moito os ollos coma un debuxo manga, facer tremer o beizo inferior, e aparentar que estás a piques de botarte a chorar como Kerry Washington en todas e cada unha das escenas de Scandal... En cambio se interpretas a sete personaxes totalmente diferentes de forma críbel e honesta, non tes sitio nos Emmys? Ugh, Emmys, matádesme!

As miñas candidatas aos (moito máis molóns) Seriologgy™ son:

Tatiana “podo nominala sete veces?” Maslany (Orphan Black)

Keri Russell (The Americans)

Elisabeth Moss (Mad Men)

Juliana Margulies (The Good Wife)

Anna Torv (Fringe)

Katey Sagal (Sons of Anarchy)

Mellor actor de reparto na categoría de drama

Semella que aquí os académicos decidiron achegarse un pouco máis á realidade, malia que hai ausencias notábeis que eu vou corrixir xa mesmo (e que conste que sinto na alma non poder meter aquí o meu moi chorado Mike - Jonathan Banks - pero penso que os outros dous secundarios de Breaking Bad son indiscutíbeis, e tres xa me parecía abusar... ).

Os meus candidatos son:

Noah Emmerich (The Americans)

John Noble (Fringe)

Aaron Paul (Breaking Bad)

Dean Norris (Breaking Bad)
Vincent Kartheiser (Mad Men)

Jordan Gavaris (Orphan Black)

Mellor actriz de reparto na categoría de drama

Como #browncoat orgullosa, con gran dor do meu corazón, teño que protestar pola nominación de Morena Baccarin para calquera categoría en calquera serie porque seguramente sexa unha gran persoa pero é unha pésima actriz. O resto sen novidade, é a categoría que menos cambiou nos últimos tres anos.

As miñas candidatas, se servise de algo, son:

Margo Martindale (The Americans)*

Christina Hendricks (Mad Men)

Christine Baranski (The Good Wife)

Annet Mahendru (The Americans)

Kristin Bauer van Straten (a única razón pola que sigo vendo True Blood)

Lana Parrilla (Once Upon a Time)

*sei que nas candidaturas dos Emmy foi como actriz invitada, pero supoño que iso foi porque na categoría de secundaria non tiña ningunha posibilidade. Como nos Seriologgy™ ten todas as posibilidades do mundo porque é simplemente xenial, decidín ascendela a esta categoría, onde debera estar por dereito propio.

E como xa falei dos peores intérpretes de drama, vou inaugurar unha nova categoría para facer as delicias de cativos e adultos. Con todos vostedes, o que estabamos a agardar todas as rosmonas cheas de odio que habitan nestes blogs de dios:

Peor serie dramática (que, o mesmo que a mellor, este ano está incribelmente reñida)

Revolution

TheFollowing

Zero Hour

666 ParkAvenue

The MobDoctor

FallingSkies

Scandal

Quen é o personaxe máis parvo da televisión? Charlie tropezando e tomando decisións estúpidas en cada episodio de Revolution ou Kevin Bacon deixando escapar asasinos en serie en cada capítulo de The Following? Alguén me pode explicar a lóxica interna de Zero Hour? Por que ninguén denunciou 666 Park Avenue por plaxio ou simple mal gusto? Quen elixiu o suxerente título de The Mob Doctor? Por que segue existindo Falling Skies despois de Jimmy (RIP Jimmy)? Cando imos descubrir que o Presidente dos Estados Unidos organizou o 11S e a morte de Manolete para poder tirarse a Olivia Pope? So viele Berichte. So viele Fragen.

7 razóns para ver The Americans

1. É un drama que medra con cada capítulo

É difícil atopar series que equilibren o desenvolvemento da trama coa caracterización dos personaxes e que saiban manter a tensión un capítulo tras doutro. Algunhas combinan capítulos expositivos, nos que a historia avanza, con capítulos “de personaxes” nos que realmente non acontece nada pero nos dan unha chea de información sobre a historia e as motivacións dos protagonistas (Lost, Mad Men). Outras confían en grandes xiros e sorpresas para manter os espectadores en tensión dun capítulo a outro, pero ás veces se esquecen de xustificar esas sorpresas (Homeland). The Americans constrúe en cada capítulo unha trama de espías no que as relacións dos personaxes son reflexo das relacións diplomáticas e de espías dos dous bandos. Os conflitos entre a URSS e os Estados Unidos resoan nos conflitos persoais do matrimonio Jennings, espías soviéticos que se fan pasar por unha modélica familia de clase media americana, do seu veciño axente do FBI, dos superiores de ambos e dos axentes aos que utilizan para conseguir os seus medios. Cada un dos 13 episodios da primeira tempada engade unha capa máis ao conflito e afonda un pouco nas miserias dos personaxes sen descoidar a acción, e o equilibrio resultante é (desculpen a comparación forzada) como ver a Nadia Comǎneci executar un mortal sobre barra fixa.

2. Os personaxes teñen múltiples arestas, que se van perfilando máis con cada capítulo

Peter e Elizabeth Jennings son, nós xa o sabemos desde o comezo, dous membros de elite da KGB adestrados desde a súa mocidade para se facer pasar por unha parella americana media. Viven nun barrio residencial, teñen dous fillos, traballan xuntos nunha axencia de viaxes, e no seu tempo libre reclutan axentes, matan contra-espías e montan dispositivos de vixilancia. Pero despois dun piloto cunha caracterización algo forzada (o cal non é nada raro para un piloto) resulta evidente que esas dúas son só as capas máis superficiais dos Jennings, e comezamos a ver a unha Elizabeth que se tenta achegar aos seus fillos sen o conseguir, un Phillip namorado da súa muller falsa, mais tamén namorado do seu antigo amor ruso, un axente Beeman (o veciño do FBI) que sacrifica o amor da súa familia pola súa lealdade ao país pero tamén pon en perigo esa lealdade polo seu amor por unha das axentes que recluta, Nina, quen a súa vez vai gañando profundidade e protagonismo en cada capítulo... Mesmo os personaxes secundarios e os máis irrelevantes teñen contradicións, dúbidas e tantas sombras que a historia podería desenvolverse durante tempadas sen perder nada do seu interese inicial.

3. Os actores

Nunca pensei que ía loubar o traballo da chorona de Felicity e dun dos irmáns petardos de Brothers & Sisters, pero estes dous souberon superar as súas orixes e darlles credibilidade a dous personaxes moi difíciles de interpretar. Mención á parte merecen Noah Emmerich, que fai que de inmediato sintamos simpatía polo axente Beeman malia as nosas máis fondas conviccións anti-imperialistas; Annet Mahendru, unha relativa descoñecida que borda o papel de espía (dobre? triple?) de Nina sen revelar demasiado sobre as súas verdadeiras lealdades;  e sobre todo Margo Martindale, que está soberbia como Claudia, unha axente soviética que pasa desapercibida como avoíña encantadora e matou nazis na fronte de Stalingrado (e ten moitos, pero que moitos ases na manga até o derradeiro capítulo #ClaudiaFTW).

4. O feito de situar a trama nos 80 dálle credibilidade

Para empezar, porque fixo que a acción da serie sexa realmente entretida, con disfraces, persecucións e artimañas que semellan reais e procuran a complicidade do espectador, en contraposición ás actuais tramas de espionaxe nas que alguén hackea un número de serie dun marcapasos e provoca un ataque ao corazón grazas a un virus informático (si, Homeland, estoute mirando a ti); pero tamén porque podemos observar a evolución do xogo de espías con certa distancia, coñecendo o escenario global no que se desenvolveu e as consecuencias que tivo no mundo, e como para os americanos esa guerra xa rematou, os escritores non senten a necesidade de meternos propaganda pola gorxa e concéntranse en nos entreter.

5. Por primeira vez na ficción sobre a guerra fría, os americanos son lixeiramente máis parvos cós rusos

Isto non quere dicir que ningún dos dous sexa especialmente parvo. De feito o xogo de espías que se desenvolve durante a primeira tempada é exquisito, ben planificado e demostra que a “intelixencia” de ambos bandos se chamaba así por algo. Pero, sendo sinceros, nos sempre nos imos pór do lado dos irmáns soviéticos e contra o bloque capitalista, por iso dá gusto ver que neste caso Hollywood abandonou a súa tendencia de caricaturizar os axentes do outro lado e canonizar os propios, e neste caso pon a KGB un (pequeno) paso por diante dos americanos. É certo que a ficción estadounidense sempre respectou moito máis á malvada KGB que a calquera dos supervillanos estereotipados que viñeron despois (nomeadamente, o ditador bananero con barba branca ou boina vermella, e os terroristas con turbante que “odian o noso modo de vida”). O primeiro capítulo de The Americans acusou un pouco a pilotitis e tiña algo de caricatura, con momentos nos que Phillip e Elizabeth Jennings se parecían bastante a Boris Malinoff e a Natasha, por non falar da crise de fe de Phillip, que se planteou cambiar de bando porque “a comida de aquí é moito mellor”, pero iso non se repetiu nos episodios seguintes.

6. O derradeiro episodio pechou unha tempada brillante, e xa estamos desexando que volva

Como dicía ao comezo do post, The Americans equilibra perfectamente todas as súas historias sen necesidade de golpes de efecto. Por iso o derradeiro capítulo fuxiu dos recursos forzados e confiou na forza da historia e dos personaxes para facernos volver na segunda tempada. Quen pense que isto quere dicir aburrimento está moi equivocado. Á última hora de The Americans non lle faltaron persecucións, situacións de perigo nin escenas de infarto (persoalmente, pasei a metade do episodio á beira do asento e a outra metade vitoreando como unha tola, #ClaudiaFTW outra vez), pero en vez de rematar nunha nota alta, cos personaxes nalgunha situación de perigo inverosímil ou sen saber se alguén está vivo ou morto, os escritores decidiron deixar algúns elementos da trama abertos e pechar outros discretamente, e confiar máis na evolución dos personaxes que en crear expectativas falsas nos espectadores, e ao final iso é o que distingue a boa televisión dos produtos prefabricados (alguén lembra os helicópteros de Monroe sobrevoando os protagonistas nun campo aberto na final de inverno de Revolution e como se resolveu ese fiasco?)

Paige, a Dana Brody do cruel universo paralelo (isto é, lista), comeza a facerse preguntas.

7. A careta

Normalmente non lle presto demasiada atención a iso, salvo os casos nos que a careta é moito máis creativa có resto da serie (ola ke ase, True Blood?). En The Americans a presentación suma puntos ao total da serie.  Se cadra a C convertida en fouce e martelo é innecesaria, porque o resto do grafismo fai ese mesmo traballo de forma moito máis sutil, pero a iuxtaposición de estereotipos ianquis e estereotipos soviéticos equilíbrase soa por exceso, e as fotos dos protagonistas pegadas sobre unha "auténtica" familia americana son o perfecto resumo da trama.

The Americans é probabelmente a miña serie preferida de 2013. E agora que acabo de gafala dicindo iso vou tocar madeira inmediatamente para evitar que corra a sorte de Awake e Last Resort.

a miña nova mellor peor serie: Zero Hour

Se hai unha cousa que me molesta de Zero Hour, é que a ABC cancelou Last Resort para poñela. E agora que xa quitei iso do medio, teño que dicir que Zero Hour é unha digna sucesora de The Event e que todos deberíamos estar obrigados contratualmente a vela, para que non a cancelen nunca.

Como boa serie conceptual, é moi difícil explicar sen máis o seu argumento e moito menos o que pasa nun capítulo, por iso vou utilizar os meus superpoderes co Paint para tentar resumir o episodio piloto. Mmmm, diría que hai spoilers, pero non estou segura, porque despois de ver o episodio non teño nin idea do que pasou.

Zero Hour T01E01 “Strike”

Todo comeza en pleno ascenso do nazismo en Alemania, cando unha panda de mestres reloxeiros que traballan no soto dunha igrexa se preocupan porque hai moitas bandeiras con esvásticas nas rúas e comezan a citar profecías apocalípticas coma tolos. 

Mentres tanto, dous deses reloxeiros se disfrazan de médicos e van a un hospital nazi a mirar un bebé que presuntamente fora creado nunha probeta e por iso ten os ollos raros, como con cataratas. 

Os soldados os descobren e teñen que fuxir e agocharse no cuartel xeral da sociedade secreta dos reloxeiros, que resulta que eran os Rosacruz, e seguen dando a vara con iso da fin dos tempos. Por culpa da apocalipse inminente, os rosacrucianos deciden rescatar unha cousa misteriosa que permanecera asolagada no fondo dun sumidoiro durante xeracións, e que pode derrotar os nazis. Considerando a temática nazi-ocultista, pódese tratar de:

a) O Golem

b) A Arca Perdida

c) A Madonna Caída das Tetas Grandes

Todo isto, antes do primeiro intermedio. Entón aparecemos na época actual, onde o doutor Greene resucitou de ER e agora é o director da revista “Más Allá” edición de Nova York, e está paseando coa súa muller, que é mestra reloxeira, por un mercadiño de todo inocente. Entón vai a súa muller e solta esta frase:

loxicamente anunciando que vai morrer e/ou desaparecer nos próximos cinco minutos de capítulo.

Efectivamente, de aí a un cacho, alguén secuestra a muller de Hank (así se chama o Doutor Greene aquí) do seu taller de reloxos, mentres el está na redacción de “Mas Allá” falando cos seus dous únicos colaboradores, Santi Camacho e Carmen Porter un chaval e unha chavala.

A policía non fai nada, como era de esperar, pero ao pouco chega unha parella do FBI a casa de Hank, e lle explican que o home que secuestrou a súa muller é un terrorista moi perigoso, que (como o conto) empezou na Lexión estranxeira e acabou convertido nun novo Chacal.

Hank pasa do FBI e os bota da súa casa de forma máis ben maleducada, porque como bo director dunha revista conspiranoica non se fía do goberno. Entón atopa un reloxo que a súa muller mercara no mercadiño despois de que el marchase a traballar, e que por algunha estraña razón agora está na súa casa. Ao abrilo (porque está claro que é unha pista) Hank descubre un diamante que non lle impresiona demasiado.

Un dos seus axudantes, ao que imos chamar Santi porque non me lembro do nome, descubre que o diamante proxecta un mapa na parede, é que está escrito en lingua rara, así que se van todos a ver a un cura lingüista que tiñan de man, que lles explica que o mapa está escrito nun dialecto exipcio que se deixou de usar no século II pero que unha sociedade secreta dentro da igrexa católica, os Rosacruz, seguía usando na actualidade (como os lo cuento).

Hank, Santi, Carmen e o cura lingüista deciden que o mapa é a clave para atopar a muller de Hank, e que ten algo que ver cun sitio chamado New Bartholomew que está no Círculo Polar Ártico, pero antes de que collan todos roupa de abrigo e se vaian para alá, o secuestrador chama, falando así como se en clase de primeiro de interpretación lle dixesen "fai de desequilibrado", e dille a Hank que lle cambia a súa muller polo reloxo (entendemos que interesado no diamante-mapa, pero non, non o di). 

Entón Hank dálle o diamante ao cura para que o garde no seu pastillero, e vaille pedir axuda á señora do FBI para o intercambio de reféns, pero non lle conta a parte do reloxo porque... non sei porqué. 

O caso é que o FBI monta un dispositivo de seguimento do copón, con aparellos de alta tecnoloxía e un montón de técnicos monitorizando todo, e aquí ven a miña parte preferida do guión: o plan era rastrear a chamada do secuestrador cando volva chamar a Hank para darlle instrucións, o FBI ten todo preparado, a mellor tecnoloxía do mundo ao seu alcance, e entón, cando o secuestrador chama, os técnicos dinlle á súa xefa:

“Mira, é que está chamando por Skype, entón non podemos rastrear a chamada”.

Tíos, saltáronseme as bágoas.

Total, que con este movemento de xenio maquiavélico, o secuestrador despista ao FBI e tamén a Hank, e vai onde quería ir realmente: a xunta do cura lingüista ao que Hank lle dera o diamante antes de ir ao encontro do secuestrador. Cando Hank chega, o diamante xa non está e o cura está gravemente ferido, só que non tanto, porque marcha na ambulancia falando alegremente.

Ante este xiro dos acontecementos, Hank fai o único sensato que pode facer, e marcha a Canadá para comezar unha excursión ao Polo Norte na procura do New Bartholomew ese, pero no aeroporto o intercepta a muller do FBI, que lle confesa que lle importa un carallo o secuestro da súa muller, e que só vai detrás do secuestrador porque (atención): hai catro anos, ela era unha simple traballadora de servizos sociais, e o seu marido estaba viaxando por Rusia, cando uns separatistas chechenos puxeron unha bomba no avión no que ía o seu home, matando a todos os pasaxeiros, e o que fabricara esa bomba non era outro que o noso secuestrador. 

A Hank convéncelle o suficiente para deixar que vaia con ela, e alá marchan os dous para Alaska. Mentres tanto, Santi e Carmen descubren no reloxo o nome do mestre que o ensamblou, e como seica só hai un vello alemán no mundo con ese mesmo nome, pero por desgracia non sae na guía, deciden ir a Baviera a buscalo.

Noutra parte do mundo, o noso amigo o secuestrador, alias Chacal, alias Niño do Cuco, alias Rosemary’s Baby, quita as lentillas despois dun longo día de extorsión, secuestro e intento de asasinato, e descubrimos que: a) é o bebé diabólico que saía ao comezo do episodio, ou b) hai unha chea de bebés diabólicos como o do comezo do episodio e este é só un deles.

En Alaska, ou onde queira que estean agora, Hank e a axente do FBI alugan unha avioneta para chegar ao tal New Bartholomew, e descubren que o secuestrador está indo cara ao mesmo sitio, pero en jeep, naturalmente, porque o lobo sempre toma o camiño máis longo. O que atopan no punto sinalado polo mapa é isto:

Un submarino nazi medio enterrado na neve e que até o momento non saíra en Google Earth.

Mentres tanto , Santi e Carmen atopan o vello mestre reloxeiro, que non é outro que un rosacruciano retirado, e este cóntalles que a súa secta de tarados decidiu nomear outros 12 apóstolos en 1938, para que gardasen un segredo que só eles podían saber (así que é un misterio quen llelo transmitiu a eles) e que tiña algo que ver coa cousa que sacaran do sumidoiro ao comezo do episodio e que podía ser unha arma contra os Nazis. Cada un deses apóstolos levaba un reloxo, e un deses reloxos é o que mercou a muller de Hank no mercadiño. Porqué o secuestrador non o rastreou antes, cando estaba no posto do mercadiño, outro misterio.

Nunha montaxe digna do mesmo Eisenstein, o vello reloxeiro vailles explicando todo o tema dos novos apóstolos (New Bartholomew era un deses apóstolos e ao mesmo tempo un soldado nazi bo, non un sitio, coma eles pensaban), mentres Hank se mete de cabeza no submarino e descubre unha chea de corpos conxelados, entre os que destaca o famoso soldado nazi bo, que se converteu no Apóstolo New Bartholomew, e que non é outro que, tachaaaan!

Un tío coa mesma cara que Hank! (tiven que ver o episodio dúas veces para coller este detalle).

Entón Hank se marea do susto, o reloxeiro bota outra parrafada sobre a Apocalipse, e vemos como o noso secuestrador/neno demoníaco preferido se achega ao tanque no seu jeep.

E todo isto pasou só no primeiro capítulo. Como diría Stefon, esta serie ten de todo. Volvan para o seguinte capítulo, eu vouno ver xa mesmo.

doce personaxes de series que necesitan ser arrollados por un tráiler

Levaba un tempo querendo facer esta lista. Mentalmente fixéraa moitas veces, en moitas épocas televisivas, pero desde que escribo o blog levaba tempo pensando en facer unha lista coma esta cos tres primeiros postos reservados para a familia Grimes. Entón Lori morreu a mans do tarado do seu fillo, e dixen “aí vai a miña oportunidade perdida, coma unha folla da árbore caída que nunca máis ha volver á súa póla”. En realidade non dixen iso, dixen algo como “merda”. E fíxenme a firme promesa de non deixar que un fato de guionistas pouco imaxinativos se me adiantase outra vez.

A lista fala só de personaxes de series que están actualmente en antena, porque do contrario sería inabarcable. Hai spoilers por aí, navegade pola vosa conta e risco.

12. Skyler White (Breaking Bad)

Anna Gunn é unha excelente actriz, pero houbo un tempo no que Skyler estaría nos primeiros postos desta lista (tamén a moza de Jesse interpretada por Krysten Ritter, pero desa xa se encargaron Walt e a lei da gravidade). É insoportable, controladora e hipócrita: dicindo que quere afastar a Walter dos seus fillos porque é unha mala influencia, pero despois empeñada en  controlar as finanzas do negocio e sacarlle beneficio. Na primeira metade da quinta tempada, porén, cheguei a sentir mágoa por ela porque xa non quedaba nada de Walt, e Heisenberg pode chegar a dar bastante medo, sobre todo cando che respira na caluga mentres intentas durmir. Agora está por ver de que lado se posiciona no duelo Hank vs. Heisenberg, aínda que se alguén merece morrer nesta serie é ela, porque o resto dos personaxes son sinxelamente imprescindíbeis (boto tanto de menos a Mike...).

11. Sam Winchester (Supernatural)

Sei que isto vai ser unha decisión impopular, principalmente porque sen Sam non hai tensión con Dean e polo tanto non hai serie. Pero se cadra vai sendo hora de que remate a serie. E en serio, Sam: non é o mesmo que Dean se faga colega dun vampiro que o axudou a saír do Purgatorio e que ti te líes cunha tipa que non sabe quen es e pases de buscar ao teu irmán presuntamente morto do que nunca viches o cadáver. Non é o mesmo que ti rompas coa túa moza porque o seu marido volve de Iraq e que lle esixas a Dean que non teña amigos porque ti non os tes. Non é o mesmo estar resentido e canso de levar unha vida de cazador e ser un petardo chorón que ameaza con abandonar en cada capítulo. En serio, Sam, danos un descanso, non pasaría nada por ir parar debaixo das rodas dun tráiler, que total Dean si é un bo irmán e non ía deixar que unha aventura cunha veterinaria sosaina lle impedise resucitarte.

10. Emma (Once Upon a Time)

Emma é o peor. É a Britta Perry de Once Upon a Time. Vai por aí gabándose de que o seu super-poder é detectar a mentira, pero Regina leva meténdolla doblada desde o piloto. Mesmo o seu fillo de 10 anos lle minte e non se entera. E que pasa coas pintas que leva? Como pode unha sheriff resolver casos se non dá visto a través das pestanas postizas e os bucles infinitos? E como combina iso coa camiseta de asas e as botas sacadas de “Cárcere de Mulleres II: A Vinganza das Zorras”? O único motivo polo que aínda segue con vida é porque Snow coida dela, porque do contrario xa tería morto por esquecerse comer ou por electrocutarse mentres tentaba arranxar un tostador enchufado cando estaba borracha.

9. Matthew  (Downton Abbey)

Aquí non se trata tanto dunha cuestión de odio (que tamén) como de práctica: Matthew precisa morrer polo ben da trama, que se está a converter en zzzzzzzzzzzz. Perdón, apoieime nunha tecla. Que se está a converter en mortalmente aburrida, quería dicir. Eu non son da lexión de fans enfurecidos que tentaron incendiar a BBC tras a morte de Sybill, porque me pareceu unha decisión o suficientemente tola para animar a serie (e total, a trama irlandesa non ía a ningures, tristemente), pero si creo que tería máis consistencia matar un personaxe como Matthew para que Mary se puxese as pilas de herdeira, tivese que lidiar coa desfeita económica que lle legou o inútil do seu pai, e deixase de pasar a vida queixándose de que o seu mundo está a cambiar. E como valor engadido, deixaríamos ver a cara lánguida de Matthew choromicando polos –amplos- corredores de Downton: que se Lavinia isto, que se a miña disfunción eréctil o outro...

8. David Nolan / Prince Charming (Once Upon a Time)

David Nolan tiña escusa para ser un capullo na primeira tempada de OUaT  porque non lembraba quen era. Dentro do encantamento de Regina el espertou sendo un marido infiel, un amante manipulador e un covarde, que lle imos facer. Pero agora que recuperou a memoria segue a ser un monicreque que vai á zaga de Snow e de Emma, e que non sabe nin coidar do seu neto Henry cando o deixan só con el. A última foi cando tomou voluntariamente unha pócema do moi pouco fiable Mr. Gold para entrar nun coma posiblemente irreversible e aparecer nun limbo en lapas no que supostamente ía atopar a Snow (malia que iso só era unha posibilidade remota), e talvez conseguir sacala do mundo de fantasía, porque con iso quería evitar que  o fixese Henry (que de todas formas cada vez que quedaba durmido ía parar a aquel limbo). David Nolan nunca tiña que ter espertado, tería que seguir ardendo no limbo, e iso daríalle a Snow a oportunidade para meter baza na relación de Aurora e Mulan (en serio, que pasa con esas dúas? Estaban claramente liadas, non?).
Como exemplo do listo que é Prince Charming, vai un diálogo do capítulo "Manhattan" da segunda tempada, o último emitido:

Charming: Daquela Rumpelstinskin é o avó de Henry?
Snow: Si.
Charming: Pero... o seu avó son eu.
Snow: O certo é que podes ter dous avós.

Oh, Charming! Mátasme. Só che falta asinar os mails como O Príncipe EmPalmaDo...

7. Ezra Fitzgerald (Pretty Little Liars)

O nome só xa é abondo como para que se retorza no máis oculto dos círculos do Inferno. E se non chega co nome, temos a pose. Eu non comparto a crítica moralista de moitos fans da serie para os que é un problema que ande moceando coa súa ex-alumna adolescente. Para empezar, porque el mesmo aparenta ter 20 anos como moito e porque fai que sae cunha actriz que semella maior ca el e que nos tres últimos anos estivo interpretando a unha nena de instituto permanentemente atrapada nun limbo adolescente de idade difícil de determinar. Tamén hai algunhas teorías ao respecto da implicación de Ezra con A, malia que eu non o considero intelixente abondo para montar un plan de vixilancia omnisciente e ubicuo (pista: A é Deus). O que si, empurraríao con gusto debaixo das rodas do tráiler se me le un só dos seus poemas ou o cacho escribindo a máquina (!) no seu apartamento do Club de los Poetas Muertos.

6. Claire Dunphy (Modern Family)

Un dos misterios do mundo televisivo actual é Modern Family e a presada de premios que acumula. Para algúns expertos, está bastante claro que os señores gordos que conceden os Emmy e os corresponsais untados que conceden os Golden Globes non ven a televisión, porque os seus premios sempre se identifican máis co que as revistas modernas din que é tendencia, e non cos datos de audiencia e (isto por descontado) co gusto da crítica. Modern Family é o paradigma desa contradición. Non só acumula premios ano tras ano malia ter os personaxes máis planos da televisión e a súa trama non avanzar nunca, senón que os favoritos do público, Jay (Ed O’Neill) e Gloria (Sofía Vergara), son os eternos segundóns das nominacións e sempre ven os seus premios arrebatados pola parella gay (teño que comprobalo, pero estou case segura de que xa alternan os premios entre os dous a razón de un ano para cada un) e pola terrible Claire. O personaxe é odioso, pero iso case é o de menos: Julie Bowen nunca foi graciosa e nunca o vai ser. Como acontece con Lena Dunham, é un deses casos nos que non sei se meter nesta lista o personaxe ou directamente a actriz.

5. A familia enteira do Teniente Brody, Mike o destrozahogares incluído (Homeland)

Sei que a familia de Brody está aí como contrapunto necesario a Abu Nazir (RIP) e sei que sen pensar as cousas dúas veces por amor á súa familia, a serie tería rematado moito antes: Brody non recibiría a chamada de Dana ao final da primeira tempada e tería feito estoupar o chaleco na mellor escena pro-terrorista da historia da televisión. Pero son moi petardos. As olladas lánguidas entre Morena Baccarin e Mike son máis propias de Grey’s Anatomy ca de un thriller como Homeland, e Chris Brody é un personaxe totalmente prescindible (aínda que admiro o seu sangue frío para poñerse a durmir a perna solta xusto despois de enterarse de q o seu pai era o inimigo público número 1 e que presuntamente matara a duascentas persoas cunha bomba). E agora que está claro que o apoio incondicional de Brody para a terceira tempada vai ser Carrie (cunha pouca sorte a Carrie-ollos de tola-mural conspiranoico, de mono de litio e non a Carrie-adolescente namorada) igual era o momento de cargarse a toda a familia Brody e endilgarllo a el. Ou, cando menos, de facer unha subtrama na que Mike se lía con Dana, Morena Baccarin os descubre e os mata aos dous.

NOTA: Todo o meu respecto para Morena Baccarin desde que interpretou a Inara en Firefly, pero son incapaz de lembrar o nome do seu personaxe de Homeland. E tamén: en Firefly non tiña a cabeza tan pequena, algo que dicir, Iker Jiménez?

4. Andrea (The Walking Dead)

Nunca me gustou Andrea. Non entendo porqué Dale non a deixou morrer no final da primeira tempada, aínda que por min tamén podía ter ido el ao carallo, como finalmente pasou. Na segunda tempada, virou un pouco máis soportable, malia que só foi unha ilusión debido ao efecto paliativo de Lori (en comparación, todo ao seu redor era máis brillante):aprendeu a disparar, tomou parte activa na defensa do grupo, safou de Dale e montou en cólera cando Lori insinuou que estaba deixando de lado as tarefas do fogar para andar por aí matando zombis cos homes. Entón chegou a terceira tempada, e despois de que Michonne a rescatase e a mantivese con vida todo o inverno, decidiu agradecerllo negándolle o beneficio da dúbida cando aquela quixo marchar de Woodbury e ficou alí ao rabiño do Gobernador (non tiña a intención de que esta frase soase como soa, lojuro). E hai un par de episodios fixo un discurso a medio camiño entre “Película Deportiva Xenérica” e o día da Paz no meu colexio que non fixo nada por mellorar a súa imaxe perante os meus ollos.

3. O señor Schuester (Glee)

Certo que todos os personaxes de Glee deberían ser utilizados por Daryl de The Walking Dead como cebo para cazar donicelas /atraer zombis até a súa morte. Mesmo a favorita do público, Sue Sylvester, entrou na dinámica estereotipada da “malvada con bo corazón que axuda na sombra malia que garda as apariencias de odiar os protas” e agora é insoportable. Rachel Berry debería ter unha morte particularmente lenta, agónica e que involucrase as súas cordas vocais. Pero o señor Schuester é, desde o minuto 1, o personaxe máis egoísta, prescindible (como demostrou a primeira metade desta tempada) e anti-empático que un guionista puido concibir xamais. Só por repasar algúns dos seus momentos estelares ensinando a un fato de adolescentes marxinados-pero-estrañamente-atractivos-e-con-fortes-personalidades a ser peores persoas: puxo unha bolsa de marihuana na taquilla dun alumno para obligalo a formar parte dunha actividade extraescolar porque lle gustaba a súa voz; iniciou dita actividade extraescolar por motivos puramente egoístas e chorras (sentíase fracasado por facerse profesor despois de ser popular como membro do Glee Club nos seus anos de instituto); desatendeu as súas clases reais e o resto dos seus alumnos para centrarse no grupo de enchufados que se anotaron á súa actividade; non tomou ningunha medida cando, baixo a súa supervisión, unha das alumnas do Glee Club induciu a outra á bulimia e lle causou un problema de saúde, é máis, anoxouse porque o desmaio da bulímica descalificou o seu grupo para competir nas rexionais/seccionais/estatais/whatever; finalmente, convenceu o mesmo fato de rapaces presuntamente marxinados de que o importante na vida é axudarse e contar uns cos outros, e acto seguido abandonounos a eles, á súa prometida e ao resto dos seus alumnos aos que de todos modos xa non facía puto caso, para perseguir o seu soño de ser ¿secretario xeral do departamento de coros de instituto dos Estados Unidos? Will Shuester, es o peor profesor de instituto desde Gloria Lago.

2.       Hannah (Girls)

A morte da protagonista de Girls debería de ser tan lenta coma calquera dos seus capítulos de media hora. Como unha sesuda crítica explicou no seu momento, Hannah é tan superficial que se ten que autodefinir como “profunda” e “auténtica” cada dúas liñas de diálogo. É a peor amiga do mundo e permítese o luxo de andar sempre xulgando aos demais, e se o fixese en silencio polo menos non teriamos que aturala, se o fixese ás súas costas crearía conflitos na serie, pero simplemente abre a bocaza e empeza a dicir chorradas mentres o resto dos personaxes/actores miran con cara de circunstancias, supoño que preguntándose en qué momento quedaron atrapados no vórtice infernal de Lena Dunham e os seus premios de críticos que non ven a televisión. E de verdade que non necesito vela espida en todas e cada unha das escenas, malia que agora que o penso, tampouco preciso vela con roupa.

1.       Lori (The Walking Dead)

Seino, a introdución deste post foi un pouco trampulleira porque falaba da morte de Lori, pero non era coa intención de despistar nin de crear tensión dramática. O certo é que Lori morreu, pero os guionistas de The Walking Dead odian tanto ao seu público que agora queren meternos pola gorxa a actuación estelar do fantasma de Lori vestida de branco sepulcral. Se a Lori real xa era unha dor de cabeza de ver, a Lori/Rapaza da Curva non se queda atrás: en dous capítulos que leva con nós xa se amañou para botar da prisión un grupo de personaxes interesantes sen que ninguén o sometese a votación, sacar o parvo de Rick da seguridade do perímetro para irse morrear co aire no medio do monte, poñer en perigo a todos os habitantes da prisión grazas a iso, e conseguir que matasen a Axel cando comezaba a ser interesante. Obrigada pola visita, Lori de Ultratumba. Podías volver como zombi para que alguén che rebentase a cabeza coa porta traseira dun monovolumen, pero sempre elixes a forma máis coñazo e nociva de implicarte na vida de todos os que te rodean. Comezo a pensar que se The Walking Dead se rodase aquí, o teu personaxe estaría interpretado por Rosa Díez. 

Si, amigos. Alguén tiña que facelo...

Aínda non rematei e xa se me están ocorrendo outros personaxes que mataría con gusto... Outro día, os que nunca deberon morrer (Mike, I miss you sooooooo bad!)