saber perder

Agárrense los machos! Xa sei que me tocaba a segunda parte (as dez primeiras) das mortes televisivas máis choradas, e anda por aí, a piques de saír do forno. Mentres agardamos, e como homenaxe a Fermín Cacho e todos os xornalistas españois, deportivos e non, acabo de sacarme da manga unha lista dos quince personaxes de serie que peor levaron o de perder en calquera tipo de competición. Spoilers, claro.

15. Joey Tribiani (Friends, Tempada 2 Episodio 18)

Cando Joey interpretaba ao afamado doctor Drake Ramoray en Days of Our Lives, subíuselle un pouco á cabeza, e nunha entrevista chegou a insinuar que era el o que escribía os seus guións. Os guionistas, eses seres vingativos que habitan nas tenebrosas terras de Mordor, decidiron que era unha aldraxe que non podían consentir e para o seguinte guión escribiron a morte do seu personaxe, facéndoo caer polo oco do ascensor coma un paspán (ou coma Rosalind Shays en L.A. Law). Joey non só non o levou moi ben, senón que tentou por todos os medios ficar en terra ou, xa postos, que algún dos compañeiros de reparto o acompañase naquela viaxe.

14. Jay Pritchett (Modern Family, Tempada 1 Episodio 19)

A serie empéñase en deixarnos claro que, malia ser dun país terceiromundista onde o único que hai son drogas e corrupción, Gloria e Manny están americanizados e teñen gustos refinados. Unha das cousas que saben facer ben é xogar ao xadrez (xa sabedes, ese deporte que só os intelectuais brancos deberían dominar, así que... sorpréndete espectador! Poñemos o teu mundo patas arriba con este asunto tan controvertido, uuuh!). Jay non xoga tan ben coma eles, e como non ten moi bo perder Gloria empéñase en deixarlle gañar, pero Manny non pode coa súa superioridade e acaba demostrando o bo que é.

13. Bender Bending Rodríguez (Futurama, Tempada 3 Episodio 7)

Ao comezo dun dos meus episodios favoritos de Futurama, Bender usa a Zoidberg para competir nun concurso de mascotas por 500 dólares (para Bender) e comida para cans (para Zoidberg). O Hipnosapo gana o concurso tras hipnotizar a todos os xuíces para que lle dean un 10. Zoidberg fai unha chea de trucos, cada vez máis complexos, pero os xuíces outórganlle o segundo posto, e Bender bótalle as culpas: “Second place? That’s just a fancy word for loser!”

12. Joel Fleishman (Northern Exposure, Tempada 4 Episodio 16)

O ter mal perder vai moito co carácter repunante de Joel Fleishman. Neste capítulo está xogando ao Risk con Marilyn, Ruth Anne e Maggie, tentando demostrar os seus coñecementos de estratexia militar. Cando Maggie ignora os seus consellos e consegue conquistar as súas tropas, Joel érguese da mesa anoxado dicindo que abandona o xogo, e dálle a volta á situación culpando a Maggie. Ela non soporta os malos perdedores, así que Fleishman leva unha bourada.

11. Sidney (Parenthood, Tempada 3 Episodio 9)

Os pais de Parenthood son unha banda de petardos que se deprimen porque os seus fillos baixan lixeiramente a nota en matemáticas ou non gañan o concurso de soletrar, pero nun episodio titulado axeitadamente “Sore Loser”, Sidney, unha cativa de 7 anos, vira en Joe Mcenroe cando perde nun xogo de mesa contra o seu pai. Por suposto, para o final do episodio todo está resolto e a nena amosa máis deportividade do que calquera adulto, viva a tele educativa!

10. Drew (Wilfred, Tempada 1 Episodio 6)

Wilfred convence a Ryan de que Drew non é bo abondo para Jenna e Ryan quérese aproveitar da cousa que máis lle molesta a Jenna de Drew para que corte con el. Desafía  a Drew a unha partida de tenis de mesa, que deseguida se converte nun desastre porque Drew é moi competitivo e non soporta perder. En principio Jenna pica e anóxase con Drew, pero a conciencia de Ryan métese no medio e quere arranxalo todo, así que Wilfred tenta envelenalo coa substancia máis perigosa xamais coñecida... polos cans: chocolate.

9. Leslie Knope (Parks and Recreation, Tempada 4 Episodio 17)

Na cuarta tempada de Parks and Rec Leslie preséntase a concelleira de Pawnee, e o seu rival político é Bobby Newport (Paul Rudd), un neno rico a quen lle importa un pito a vila. Cando Leslie comeza a gañarlle terreo xogando limpo, o pai de Bobby contrata como directora de campaña a Jennifer Barkley (Kathryn Hahn), que representa a podremia do sistema electoral estadounidense. Jennifer rouba a idea principal de Leslie para gañar o voto dos vellos, ridiculízaa en televisión, e despois dille que se a acusa de roubarlle a idea vai quedar ela mal, porque a ninguén lle gusta a xente que non sabe perder. Leslie, que efectivamente non sabe perder, cae na trampa de Hahn e tenta cambiar de tema nun debate en directo para que non a acusen de mala perdedora, e as consecuencias son aínda peores. Sempre lle quedará o consolo dunha tonelada de gofres con nata montada.

8. Dallas Royce (Suburgatory, Tempada 2 Episodio 14)

A guerra librada entre Dallas e Noah (a parte máis graciosa é cando Noah lle rouba o perruqueiro a Dallas e parece Mufasa, e ela ten que andar por aí con cinco gafas de sol na cabeza para tapar as raíces) escala até que Dallas se propón entrear un equipo de béisbol infantil para competir con Noah. Como non ten nin idea de cómo facelo, viste os cativos como unicornios que viven no arco da vella comendo nubes de golosina, pero ao final a rivalidade é máis forte ca ela e acábase convertendo nunha bruxa á que so lle importa que os seus nenos ganen, malia que sexa lesionando os outros.

7. Cliff Clavin (Cheers, Tempada 8 Episodio 14)

Cando o concurso Jeopardy se emite desde Boston, Cliff por fin ten a oportunidade de demostrar que todos eses datos triviais cos que ralla todo o día serven para algo. Por sorte para el, todas as categorías teñen que ver coas súas especialidades (incluídas “selos do mundo”, “curiosidades dos bares” e “celibato”). A estas alturas da lista xa imaxinaredes o que vai pasar,non si? Norm tamén o sabe, por moito que Cliff leve unha clara vantaxe no marcador, vai rematar facendo algo estúpido e perdendo, como finalmente acontece. E cando acontece acaba montándoa en directo.

6. O neno burbulla (Seinfeld, Tempada 4 Episodio 7)

Non sei cómo era nas vosas casas, pero na miña o que puña a tarxeta do Trivial ía á misa e era unha decisión inapelábel, xa contasen en billóns americanos ou tivesen grallas. O neno da burbulla non o toma tan ben cando George lle pregunta quén conquistou España no século VIII e por unha gralla na tarxeta a resposta non é “the Moors” senón “the Moops”, que non significa nada. Burbulla e todo, o neno tenta esganar a George, e no medio da liorta o seu medio estéril se despresuriza, co que remata no hospital por non saber recoñecer unha derrota.

5. Jeff Winger (Community, Tempada 1 Episodio 19)

O tema de non saber perder é moi recorrente con algúns personaxes de Community. En toda a segunda tempada Pierce non soporta que o grupo o exclúa das súas actividades, e elabora distintos plans para devolvérllela (“Advanced Dungeons and Dragons”, “Intermediate Documentary Filmmaking”) e na terceira é Chang o que segue ese camiño até rematar flanderizándose como tirano de Greendale. Pero se hai un mal perdedor no campus, ese é Jeff, e segundo el mesmo recoñece, débese a que a súa nai abusou un pouco do reforzo positivo e nunca lle fixo unha soa crítica (ola ke asen, madres neojipis!). En “Begginer Pottery”, Jeff matricúlase nunha clase de olería para obter créditos sen esforzo, pero acábase encirrando tanto porque hai un alumno máis guapo, máis listo e mellor ca el en todo (Greg Cromer) que rompe a única norma sobre a que o profesor de olería ten tolerancia cero: nada de imitar a escena de Ghost co torno, e moito menos cantar “Unchained Melody”.

4. Michael Scott (The Office, NBC, Tempada 6 Episodio 13)

Se non fose porque nos primeiros postos desta lista deixei a personaxes que causaron danos irreparábeis polo seu comportamento, o gañador sería Michael, así que supoño que é un paradoxo que tamén perda esta competición caseira. Todo o que fai, en case todos os capítulos, ten que ver con ser aceptado (que, no seu caso, pasa por ser o centro de atención) e cando algunha outra persoa recibe esa atención, colle unha perrencha e non hai quen o ature. Un dos mellores exemplos é cando Phyllis se pide facer de Pai Natal na festa da oficina, e el tenta negarse porque todos os anos o facía el. Como os compañeiros lle dan a razón a Phyllis, Michael péchase no despacho, customiza o traxe de Pai Natal, e volve convertido en Xesucristo, porque se Santa Claus é unha figura importante do Nadal, Xesucristo éo máis aínda.

3. Will Schuester e todo o Glee Club (Glee, Tempada 4 Episodio 9)

Practicamente todos os personaxes de Glee son mesquiños e ególatras, especialmente cando se trata de perseguir os seus soños, e como a maioría deles son adolescentes, vou dicir que o seu comportamento é culpa do seu modelo, o hiper-mesquiño e hiper-ególatra profesor Schuester, que lles ensina o mesmo ca un libro de auto-axuda: antepón as túas necesidades ás de calquera ser humano e así triunfarás na vida. Por iso non é sorprendente a súa reacción tras perder as ¿rexionais? ¿seccionais? ¿transversais?, whatever, unha desas competicións de canto que hai nos institutos americanos cada quince minutos, se temos que crer a Glee. O que pasou foi que Marley se desmaiou no escenario porque tiña problemas de bulimia (inducida por outra das alumnas do señor Schue, como non) e seica abandonar a competición, malia que sexa porque unha alumna se desmaia e hai que levala á enfermaría, supón a descualificación inmediata dos concursos escolares ianquis. Que foi o primeiro que fixo o señor Schue? Demostrar o gran pedagogo que é, máis preocupado porque os rapaces volvesen ao escenario para non perder que por Marley, e ao día seguinte deixar que os seus compañeiros lle montasen un cristo por desmaiarse e arruinar as súas posibilidades de gañar un concurso de merda (estaba diante e non abriu a boca). Por certo, por se a alguén lle interesa, a bulimia desapareceu maxicamente e non se volveu tratar o tema nos seguintes capítulos. Bonita lección, Glee.

2. Sir Gregor Clegane (Game of Thrones, Tempada 1 Episodio 5)

Polo que eu sei, Xogo de Trolls está chea de tolos sanguinarios que violan e asasinan por deporte.Un deles é Sir Gregor Clegane, e tampouco leva moi ben o da deportividade. Cando un coitado cabaleiro (cabaleiro abofé, que anda por aí regalándolle rosas ás rapazas) o derrota nunha xusta, o tipo agarra tal perrencha que comeza a machetadas (espadadas?) con todo o mundo, comezando polo seu propio cabalo, meu pobre, até que outro tipo grande lle para os pés. Como vedes fixen os deberes.

1. Doutor Horrible (Doctor Horrible’s Sing-Along Blog)

Alto aí. Se nunca vistes Doctor Horrible’s Sing-Along Blog, antes de seguir lendo facede o seguinte: ide á cociña, collede a tixola máis grande que teñades e golpeádevos na cabeza con ela repetidas veces, porque iso é o que merecedes. Despois mirade Doctor Horrible’s Sing-Along Blog, e despois xa podedes ler isto, que ten un spoiler importante, o mesmo que o vídeo que o acompaña. Aquí o que ten mal perder é o protagonista, o entrañábel mestre do crime que non é quen de matar unha mosca. Por desgraza, encírrase tanto coa idea de vencer por unha vez e para sempre o seu arqui-inimigo, o petardo Captain Mal Reynolds Hammer, que no proceso acaba matando o amor da súa vida. Un musical con final triste, ese é o meu Josh Weddon!

vinte e pico mortes televisivas que chorei (primeira parte)

Aviso para navegantes.

Acabo de volver das vacacións e xa ando con outra lista na cabeza. Porque a tempada de verán viu cargada de mortes televisivas, desde todas as ridículas de Under the Dome, até as dolorosas de ver, como o brûlé de Eric a les fines neiges en True Blood (máis vos vale que iso só sexa un puteo e non pasase realmente, guionistas de True Blood!) ou as tráxicas mortes de Ray Seward e de Bullet, a mellor personaxe de The Killing con diferenza (e que se parece moitísimo a unha rapaza que me ven polo bar, co cal desde que vin o capítulo da súa morte conmóvome estrañamente cada vez que me pide unha caña, e danme ganas de pregarlle que nunca, baixo ningunha circunstancia, se suba a ningún taxi). No medio de todas esas, a metamorte de James Gandolfini, que encaixa tanto dentro do seu personaxe de Tony Soprano que case dá medo (teño pendente un post sobre como a canción “Don’t Stop Believing” de Journey está máis maldita ca Rosemary’s Baby, xa van dous actores principais de series onde ese tema tivo un gran protagonismo que morren en estrañas circunstancias).

O caso é que con este andazo de pasamentos  viume á cabeza aquela lista de personaxes que merecían ser atropelados por un trailer (por que, no nome de Zeus, esquecín a Betty Draper daquela?) e pensei en facer unha diferente, coas mortes televisivas que lamentei (esta última é máis longa, para demostrar que non son un monstro sen corazón). Chanquetes aparte, é certo que a morte dun personaxe de ficción ao que sigo todas as semanas me pode impactar máis cá da unha persoa real que non coñezo de nada. Se cadra non é bonito, pero coido que é xustificable, porque os sentimentos que espertan en nós eses personaxes si que son moi humanos. Lembro cómo chorei cando souben da morte de Joey Ramone, ou cómo aínda se me escapa unha bágoa cando vexo o video-clip homenaxe a Joe Strummer, pero non sentín nada diso cando me dixeron que morrera o primo terceiro do meu avó, que seguramente sería unha gran persoa, pero non aportou nada á miña existencia.

Sexa como for, houbo personaxes aos que eu chorei amargamente cando nos deixaron para sempre uns centos de minutos antes cós seus co-protagonistas, o mesmo que chorei os seus desenganos amorosos, despedimentos e tamén as súas vodas. Velaquí a miña lista:

20. Nicole Chapman (Fame, Tempada 6 Episodio 11)

Malia non estar na serie desde o principio, Nicole era unha das miñas personaxes preferidas de Fame, supoño que porque como nena me identificaba máis facilmente con ela que co resto de mulleres máis seguras e fortes da serie. O coñazo de episodio no que todos choran a súa morte nun accidente de tráfico estaba pensado como unha desas películas educativas da escola: se bebes non conduzas. A min, as circunstancias exactas do seu pasamento resultáronme determinantes á hora de lembrar poñer sempre o cinto de seguridade.

19. Maggie Gioverti (Falcon Crest, Tempada 9 Episodio 1)

Unha das máis antigas desta lista, e que me causou moita impresión de cativa. Despois de ser un personaxe aburridísimo durante anos, Maggie Gioverti, agora señora de Richard Channing, disfruta dun baño na piscina da súa mansión cando o pedrusco do seu anel de diamantes se engancha no filtro do fondo, e non é quen de quitalo. Mentres, Richard sae da prisión, encamíñase a casa sen sospeitar nada, recibe as duras novas na porta, e por algunha estraña razón un paxaro morre en Biafra e un neno corre cara el, na que pode ser a montaxe máis terríbel da historia da televisión.

18. Bleeding Gums Murphy (The Simpsons, Tempada 6 Episodio 22)

Nin Maude Flanders nin Snowball I, II e III. A morte máis chorada dos Simpson foi a do músico de jazz Bleeding Gums Murphy, que lle aprendeu a Lisa a sentir o saxo e que despois de morrer aparecéuselle no ceo (xunto con algúns outros personaxes doblados por Constantino Romero) para darlle sorte no seu recital.

17. Aileen Morgan (Homeland, Tempada 2 Episodio 7)

Mira que hai listas coma esta en internet e en ningunha delas fun capaz de atopar a Aileen, a terrorista autóctona de Homeland que decidiu suicidarse antes de pasar a vida nunha cela de illamento. O seu personaxe espertou dúbidas interesantes, como por exemplo qué fan os Estados Unidos cando os malvados terroristas que queren acabar coa torta de mazá e os Chevrolet non teñen turbante, senón que son da casa, e para colmo rapazas loiras de ollos claros (non hai moito misterio aí, métenos en Guantánamo, como a calquera outro). O mellor, aparte da súa morte planeada (da que xa falei polo miúdo aquí), foron as dúas conversas que tivo con Saul: a primeira, cando el a detivo e tentou “evanxelizala” nunha viaxe por estrada, e ela deixoulle claro que as súas conviccións, fosen as que fosen, eran dela, e que non se trataba dunha meniña influenciábel á que islamizara o mozo a pirolazos. A segunda conversa, para min a mellor, cando el a foi visitar a á prisión de máxima seguridade na que a metera, e malia mandar xente alí todos os días, o axente da CIA non tiña nin idea das condicións nun lugar así.

16. Gregory (The Americans, Tempada 1 Episodio 10)

Estou convencida de que The Americans vai ser considerada unha serie de culto no futuro, así que non teño problema para meter a Gregory nesta lista, malia aparecer só nunha presada de episodios. Gregory é un personaxe polo que todos nos inclinamos desde o primeiro minuto (un Black Panther que axuda a unha axente do KGB coa que tamén está liado nunha relación aberta? eu digo que é un partidazo!), un tipo duro onde os haxa, e cando Claudia (outra das favoritas) lle fixo unha visita no seu piso franco e puidemos palpar o seu medo, todos o pasamos tan mal coma el. Despois, o seu conmovedor discurso pedíndolle a Elizabeth unha saída digna como combatente que era, e o final apoteósico do episodio, contrastaron coas mortes menos cerimoniosas de outros personaxes aparentemente máis heroicos como o estúpido axente Amador ou o coitado Vlad.

15. Salvatore “Big Pussy” Bonpensiero (The Sopranos, Tempada 2 Episodio 13)

Nas seis tempadas de The Sopranos hai unha chea de mortes impactantes, final aberto incluído. Moita xente dirá que a máis tráxica foi a de Adriana por ser familia directa de Tony e porque o capítulo da súa morte foi moi sentimental, sobre todo por estar tan centrado nas decisións de Chris coma nas da propia Adriana. Para min a máis graciosa foi a de Jimmy Altieri por ser o perfecto equilibrio entre traxedia e comedia (“you smell like Paco Rabanne crawled up your ass and died”) que se deixaba ver nos mellores momentos da serie. Pero sen dúbida a que supuxo un punto sen retorno para Tony foi ter que matar o seu amigo e man dereita “Pussy” Bonpensiero, o que fai que o seu recordo siga perseguindo a todos en moitos episodios trala súa morte.

14. Unhas cantas mortes en Urxencias (E.R.)

Como bo culebrón, E.R. foi responsábel de centos de mortes televisivas nas súas quince tempadas en antena, algunhas delas moi curiosas.

Lembro a de Lucy Knight porque a forma en que decidiron matala foi máis creativa do normal: un psicópata é admitido en urxencias o 14 de febreiro, e como Lucy lle fai dano ao lle facer unha punción lumbar, el decide devolverlla... co coitelo da torta de San Valentín. (Tempada 6 Episodios 13 e 14)

Tamén está o capítulo de moralidade ambigua, na que un home tirotea unha casa de acollida porque perdeu a custodia do seu cativo. Despois de que mate a varios nenos e adultos, a policía fíreo. Cando está só no ascensor co doutor Greene, camiño do quirófano, entra en parada, e o bo doutor acende o desfibrilador pero descarga as pás no ar, a uns centímetros do peito do tío, mirando con cara de anxo vingador mentres o home morre lentamente. (Tempada 7 Episodio 22)

Pero como os dramas dos 90 tiñan un sentido hamurábico da xustiza, os deuses da tele non tardaron en darlle un cancro terminal ao doutor Greene, e a súa morte en Hawai en brazos da súa muller a doutora Cordey, e a carta que posteriormente ela mandou á equipa de Urxencias para comunicarlles o pasamento, foron dúas das escenas que si me fixeron chorar. (Tempada 8 Episodios 20 e 21)

O doutor Romano, o Cartman de E.R.,  era un dos meus personaxes preferidos, e a súa morte foi un pouco demasiado: primeiro, nunha evacuación de emerxencia, a aspa dun helicóptero rebanoulle un brazo, co que non puido volver operar; despois, nun xiro de (in)xustiza poética, noutra das moitas situacións de desastre que se vivían no County General, outro helicóptero rematouno ao lle caer enriba. E para culminar o agravio, a doutora Weaver, que decote era o obxecto das súas burlas homófobas, usou os cartos do seu seguro para fundar un programa médico para homosexuais. (Tempada 10 Episodio 8)

Malia ser bastante canónica, E.R. durou tanto que ás veces se podían permitir dedicar algúns capítulos a experimentar, con puntos de vista pouco habituais ou escollas visuais estrañas. Un deses episodios trataba dun ex-preso (Ray Liotta) que ía morrer ao servizo de Urxencias, e estaba narrado en tempo real. Dicir que foi un dos episodios que mellor lembro de 331 que houbo explica porqué está nesta lista. (Tempada 11 Episodio 6)

13. Lane Pryce (Mad Men, Tempada 5 Episodio 12)

Os fans de Mad Men gustan das teorías conspiranoicas. A deste ano, que non se realizou malia que eu aínda defendo que é plausíbel para a vindeira tempada, era que Megan Draper ía atopar unha morte moi semellante á de Sharon Tate a mans da familia Manson, e todo por unha escolla moi acertada de vestiario. A tempada pasada, todos os presaxios de morte apuntaban a Pete Campbell ou a Roger Sterling, pero finalmente foi Lane Pryce o que nos deixou dun xeito máis ben patético, iso si, despois de tentar unha saída tráxica e grandilocuente como el era: quíxose suicidar usando o tubo de escape do seu novo Jaguar, unha metáfora perfecta para culpar a conta publicitaria que o levara á ruína, pero no último minuto o motor do coche fallou, non foi quen de amañalo, e rematou aforcándose na súa oficina, convertendo así unha saída “digna” nun engorro para todos os seus compañeiros (unha serie de metáforas visuais que poderían ter sido moi torpes pero que Christopher Manley dirixiu con sutileza).

12. Os dinosaurios. TODOS os dinosaurios (Dinosaurs, Tempada 4 Episodio 7)

Moitas veces as series infantís tentan achegar a temática da morte aos cativos para preparalos para aceptar unha parte fundamental da condición humana. Isto faise con fins máis didácticos ca lúdicos, e normalmente os educadores detrás da serie escollen a morte dunha mascota ou dun personaxe secundario (que de seguro é moi ancián e viviu unha vida plena e feliz) para ilustrar o sentimento de perda dunha forma non demasiado traumática para os espectadores.

Despois están os xenios criminais detrás da serie infantil Dinosaurs, que decidiron matar dous paxaros dun tiro e resolver os contidos transversais da morte e o respecto polo medio ambiente nun só capítulo, e de paso aterrorizaron a toda unha xeración amosando non só a morte de todos os protagonistas da serie senón a extinción completa dunha especie. Coido que é a primeira vez que vemos a morte dun bebé (dinosaurio si, pero tamén antropomorfizado) en horario infantil.

11. Gale Boetticher (Breaking Bad, Tempada 3 Episodio 13)

De acordo que Gale tiña que morrer no excelente episodio “Full Measure” porque a outra opción sería que morrese Walt, e daquela aínda non estabamos preparados para iso (por non falar de que remataría a serie) pero Gale era un tipo tan entrañable que é difícil non botalo de menos: inventou un cachivache para facer o café perfecto, idolatraba a Walter White, lía a Stephen King e a Marx, e cantaba “Crapa Pelada” en (ehem) perfecto italiano. Como recordo ao seu (inmortal) xenio, e para pechar esta primeira parte nunha nota alegre, velaí o vídeo completo da súa sesión de karaoke:

os meus Emmy (a comedia)

Penso que facer comedias de calidade é máis complicado que facer dramas, porque están moito máis limitadas polo formato. Os produtores españois atoparon a fórmula de chiste sexual/escatolóxico, falar a berros e personaxes estereotipados (o andaluz gracioso, o gay amanerado, o obreiro ignorante pero de bo corazón, o inmigrante co que todos se meten pero de buen rollo, oiga, que tó er mundo e güeno..) e de aí non se moven.  Na galega reinaron Os Tonechos durante nonseicantos anos, e eses si que non saían do estereotipo. Mesmo cando alguén tentou facer cousas distintas, como os Chévere (a idea orixinal de Pepe o Inglés era moi boa), o produto rematou en mans da TVG e virou en máis tonechismo e máis do mesmo.

Na televisión americana tamén é máis doado atopar calidade no drama. Se pos a tele á hora na que están botando Two And A Half Men ou 2 Broke Girls, poderías pensar que no único que evolucionou a sitcom americana desde Lucille Ball é que agora se pode dicir “clítoris” en horario protexido, pero no medio dese panorama tamén hai cousas boas e honestas. Se cadra por iso os Emmy de comedia me amolan máis aínda cós de drama. Que clase de persoa vota a Modern Family catro anos seguidos como mellor comedia, cando non pasou nada desde o episodio tres da primeira tempada (ollo, os datos son aproximados, puido ser no episodio catro)? Hai tempo, nunha das miñas reseñas semanais que tiven que deixar por falta de rego, escribín o argumento “base” de calquera episodio de Modern Family, e o triste é que a día de hoxe segue a ser válido para calquera episodio da serie:

“Houbo un conflito que se resolveu satisfactoriamente antes de que rematase o capítulo, Gloria berrou e fixo honor ás súas orixes humildes e temperamentais, Jay comportouse como un vello rosmón, Phil Dunphy fixo algo estúpido e a parella gay tivo unha discusión sobre sobrepeso e ter a razón. E ao final a voz en off de algún deles explicou que o importante é a familia e estar todos unidos.”

Contra este tedio, existen comedias que si nos sorprenden, e para elas van ir todas as miñas candidaturas...

Mellor comedia

Non podo con que Girls sexa candidata no apartado de comedia. En realidade non podo con nada desa serie, comezando pola súa protagonista, á que xa lle dera un disputado segundo posto no meu ranking de personaxes de series que deben morrer, pero en todo caso debería competir na categoría de drama. Lena Dunham, por se non o sabías, a túa comedia non é tal. Desta vez colaron a Louie nos seis finalistas porque a avalancha de louvanzas que recibe é demasiado grande para ser ignorada, mesmo polas mentes pequeniñas dos votantes dos Emmy. Este ano igual lle cae o premio a 30 Rock pola súa despedid... nah, que parvadas digo, vaino levar Modern Family, coma sempre.

En todo caso, velaquí as miñas candidatas:

Parks and Recreation

Louie

Wilfred

Go On

New Girl

Don't Trust The B**** in Apt. 23

Mellor actor principal na categoría de comedia

O mesmo que Girls, House of Lies non é unha comedia. Non falo de que non teña graza, é que non penso que se poida cualificar de comedia, por iso non sei que pinta Don Cheadle nesta categoría. Jim Parsons xa aburre, e a nova tempada de Arrested Development é case tan terríbel como a nova tempada de Community (aquí non hai sorpresas, Community non pasou o corte, o mesmo ten que sexa horríbel que xenial, todo o mundo odia a Dan Harmon).  Gracias ao ceo Jon Cryer non é candidato esta vez.

Os meus candidatos:

Louis C.K. (Louie)

Matthew Perry (Go On)

Jake Johnson (New Girl)

Elijah Wood (Wilfred)

Matt LeBlanc (Episodes)

Adam Scott (Parks and Recreation)

Mellor actriz principal na categoría de comedia

Noooon! Lena Dunham non! Despois disto non podo dicir máis nada. Ou si, con Tina Fey pásame como con Jim Parsons, non é que non o mereza, só que me aburre vela sempre aí. Contra as outras escollidas non teño nada, pero eu creo que hai quen o merece máis que Julia Louis- Dreyfus e Eddie Falco.

As miñas candidatas:

Amy Poehler (Parks and Recreation)

Laura Dern (Enlightened)

Martha Plimpton (Raising Hope)

Zooey Deschanel (New Girl)

Krysten Ritter (Don’t Trust the B**** in Apt. 23)

Melissa McCarthy (Mike and Molly)*

*Mike & Molly é meh, pero Melissa McCarthy é absolutamente adorábel en todo o que fai.

Mellor actor de reparto na categoría de comedia

Ugh. Modern Family.

Os meus candidatos:

Nick FUCKING AWESOME Offerman (Parks and Recreation)

John Cho (Go On)

Jason Gann (Wilfred)

Bill Hader (Saturday Night Live)

Danny Pudi (Community)

Donald Glover (Community)

Sei o que acabo de dicir. Community foi horríbel este ano, pero Troy e Abed deberían ser SEMPRE candidatos dos Emmy. De feito, nova norma dos Seriologgy™:  Troy e Abed sempre serán candidatos a mellor actor de reparto.

Mellor actriz de reparto na categoría de comedia

Pensar que lle van volver dar un premio a Julie Bowen fíxome vomitar na boca un pouquiño. Polo demais, é como se esta xente non vise as mesmas comedias que vexo eu.

As miñas candidatas:

Carly Chaikin (Suburgatory)

Aubrey Plaza (Parks and Recreation)

Dorian Brown (Wilfred)

Cheryl Hines (Suburgatory)

Cobie Smulders (How I Met Your Mother)

Julie White (Go On)

Como sempre, o mellor para o final. Este ano houbo comedias moi boas e cousas pasables, pero non esquezamos que este tamén foi o ano no que se estrearon as peores comedias da historia, e aínda que por sorte a maioría non han volver en outubro, paga a pena celebralas como se merecen, cos Seriologgy™ á peor comedia da televisión. Pero estas non foron as únicas: tamén hai comedias que volveron este curso e que nunca tiñan que ter volto...

Velaquí as candidatas a peor comedia

The New Normal - prometía controversia e diversidade e desde o minuto 1 foi un festival de estereotipos digno de Telecinco (a parella gay –un serio, limpo e ordenado e o outro unha loca, como non-, a vella facha, a nena rarita, a pailana de bo corazón...)

Guys With Kids - Si, amigos, ía exactamente diso, de tíos que exercen de pais, o que seica algún executivo da NBC considera unha premisa hilarante para unha comedia no século XXI, en fin...

The Neighbors - unha familia nada graciosa que vive nun barrio onde todos os veciños son extraterrestres con nomes de deportistas famosos... por que?

1600 Penn - Bill Pullman é o presidente dos Estados Unidos e a súa familia non é nada graciosa, e o menos gracioso de todos é o seu fillo “o gracioso”, ao que dan ganas de hostiar desde a primeira até a última escena.

Whitney – A Whitney Cummings, que tamén é responsábel do seguinte truño desta lista, parécenlle graciosos os mesmos equívocos propios dunha sociedade sexista que eran a base do humor das comedias dos anos 50. Non vin nada tan rancio desde Friends.

2 Broke Girls – Kat Dennings mira á cámara de esgueira, berra algún chiste que rima con “vaxina” e despois espera a que o montador insira as risas enlatadas. Fundido a negro. Kat Dennings mira á cámara de esgueira, berra algún chiste vagamente racista e despois espera a que o montador insira as risas enlatadas. And so on.

Two And A Half Men – O ano pasado os guionistas fixéronnos un favor e mataron o personaxe de Charlie Sheen (ou máis ben Charlie Sheen suicidouse). Podemos seguir nesta boa racha e matar, por favor nesta orde e antes de que comece a tempada que ven, a Jon Cryer, Ashton Kutcher, o puto neno, a nai, a criada, e todos os guionistas?

Até aquí os candidatos aos Seriologgy™. Se sodes bos e votades, en setembro faremos a gala de entrega de premios, canda os Emmy.

os meus Emmy (hoxe, o drama)

Por algunha razón, a prensa toda tolea cando saen as candidaturas dos Emmy e os medios falan de tontadas como “os Oscar da tele” ou asumen que o sistema de candidaturas e votacións representa a alguén máis que á propia industria. De aquí ao verán que ven, as televisións van anunciar os seus produtos coa cantilena “candidata ao / gañadora de un porrón premios Emmy”. Pero, malia ás veces coincidir, os Emmy están moi lonxe de premiar a calidade como o facían cando en 1973 La Cabina gañou un por mellor curtametraxe de ficción.

Agora mesmo, os Emmy non son máis ca unha cerimonia soporífera na que uns velloucos executivos de cadeas de televisión que hai 30 anos que non se enteran de cómo funciona a tele xogan a darse palmadiñas no lombo e premiarse entre eles porque... son familia? se meten tiros xuntos nos baños da HBO? Non sei exactamente porque se premian, nin qué criterio estraño seguen para seleccionar candidatos, pero o caso é que se xuntan, póñense elegantes e danlle todos os premios a Modern Family, que de modern xa vai tendo máis ben pouco.

E como non podo cambiar isto, nin influír nos medios de comunicación para explicarlles que o proceso de candidatura e votación dos premios está viciado (pero viciado de MDMA e farlopa, eh? Que se non, non se entende o de propoñer a Kerry Washington como mellor actriz por Scandal...) decidín que vai ser mellor facer as miñas propias candidaturas, cando menos as das categorías principais. Molaría moito que entrásedes a votar, e así a primavera que ven alugamos un dos corenta auditorios baleiros de Caixa Galicia, contratamos a Neil Patrick Harris ou algún equivalente galego (admítense suxestións), e dámonos palmadiñas no lombo coma os executivos da HBO. Eu poño o batido de vainilla.

Tachán, tachaaaaaannn!! Señoras e señores, presentámoslles as candidaturas dos premios máis molóns do blogomillo. Xa están aquí...

Mellor serie dramática

Os señores dos Emmy aceptaron Breaking Bad e Game of Thrones porque se non probabelmente habería unha revolta popular con fachos ardendo e galletas (das de pinchar, non das de comer) dirixíndose cara a Los Angeles agora mesmo. Total, non lles teñen que dar o premio, que vai ser para as favoritas Mad Men (eu penso que os executivos de LA queren ser Don Draper), Homeland ou House of Cards. O de Downton Abbey, que é unha telenovela entretida, supoño que é porque, a pesar de todo, os americanos aínda son uns acomplexadiños que pensan que calquera cousa con acento británico é boa. A maioría son escollas que non entendo, sobre todo tendo en conta que ese ano se estrearon as mellores series que vin nos últimos tempos, e ningunha delas pasou a criba.

As miñas series candidatas (e paréceme unha competición moi difícil) son:

Breaking Bad

Game of Thrones*  

The Americans

Orphan Black

Homeland

Hannibal

* todo o mundo sabe que non vexo Xogo de Trolls, pero si que leo as críticas. Ademais, teño medo de que dous dos lectores deste blog aparezan na miña casa cun facho ardendo e unha galleta na man.

Mellor actor principal na categoría de drama

Non me fagades falar. Hugh Bonneville só está aquí porque Downton Abbey é candidata a mellor serie- E Jeff Daniels? Por que, por ser capaz de repetir os discursos histriónicos de Aaron Sorkin sen tatexar?

En fin, os meus candidatos:

Bryan Cranston (Breaking Bad)

Matthew Rhys (The Americans)

Aden Young (Rectify)

Andre Braugher (Last Resort)

Timothy Olyphant (Justified)

Hugh Dancy (Hannibal)

Mellor actriz principal na categoría de drama

Daquela o único que tes que facer para optar a este premio é abrir moito os ollos coma un debuxo manga, facer tremer o beizo inferior, e aparentar que estás a piques de botarte a chorar como Kerry Washington en todas e cada unha das escenas de Scandal... En cambio se interpretas a sete personaxes totalmente diferentes de forma críbel e honesta, non tes sitio nos Emmys? Ugh, Emmys, matádesme!

As miñas candidatas aos (moito máis molóns) Seriologgy™ son:

Tatiana “podo nominala sete veces?” Maslany (Orphan Black)

Keri Russell (The Americans)

Elisabeth Moss (Mad Men)

Juliana Margulies (The Good Wife)

Anna Torv (Fringe)

Katey Sagal (Sons of Anarchy)

Mellor actor de reparto na categoría de drama

Semella que aquí os académicos decidiron achegarse un pouco máis á realidade, malia que hai ausencias notábeis que eu vou corrixir xa mesmo (e que conste que sinto na alma non poder meter aquí o meu moi chorado Mike - Jonathan Banks - pero penso que os outros dous secundarios de Breaking Bad son indiscutíbeis, e tres xa me parecía abusar... ).

Os meus candidatos son:

Noah Emmerich (The Americans)

John Noble (Fringe)

Aaron Paul (Breaking Bad)

Dean Norris (Breaking Bad)
Vincent Kartheiser (Mad Men)

Jordan Gavaris (Orphan Black)

Mellor actriz de reparto na categoría de drama

Como #browncoat orgullosa, con gran dor do meu corazón, teño que protestar pola nominación de Morena Baccarin para calquera categoría en calquera serie porque seguramente sexa unha gran persoa pero é unha pésima actriz. O resto sen novidade, é a categoría que menos cambiou nos últimos tres anos.

As miñas candidatas, se servise de algo, son:

Margo Martindale (The Americans)*

Christina Hendricks (Mad Men)

Christine Baranski (The Good Wife)

Annet Mahendru (The Americans)

Kristin Bauer van Straten (a única razón pola que sigo vendo True Blood)

Lana Parrilla (Once Upon a Time)

*sei que nas candidaturas dos Emmy foi como actriz invitada, pero supoño que iso foi porque na categoría de secundaria non tiña ningunha posibilidade. Como nos Seriologgy™ ten todas as posibilidades do mundo porque é simplemente xenial, decidín ascendela a esta categoría, onde debera estar por dereito propio.

E como xa falei dos peores intérpretes de drama, vou inaugurar unha nova categoría para facer as delicias de cativos e adultos. Con todos vostedes, o que estabamos a agardar todas as rosmonas cheas de odio que habitan nestes blogs de dios:

Peor serie dramática (que, o mesmo que a mellor, este ano está incribelmente reñida)

Revolution

TheFollowing

Zero Hour

666 ParkAvenue

The MobDoctor

FallingSkies

Scandal

Quen é o personaxe máis parvo da televisión? Charlie tropezando e tomando decisións estúpidas en cada episodio de Revolution ou Kevin Bacon deixando escapar asasinos en serie en cada capítulo de The Following? Alguén me pode explicar a lóxica interna de Zero Hour? Por que ninguén denunciou 666 Park Avenue por plaxio ou simple mal gusto? Quen elixiu o suxerente título de The Mob Doctor? Por que segue existindo Falling Skies despois de Jimmy (RIP Jimmy)? Cando imos descubrir que o Presidente dos Estados Unidos organizou o 11S e a morte de Manolete para poder tirarse a Olivia Pope? So viele Berichte. So viele Fragen.

7 razóns para ver The Americans

1. É un drama que medra con cada capítulo

É difícil atopar series que equilibren o desenvolvemento da trama coa caracterización dos personaxes e que saiban manter a tensión un capítulo tras doutro. Algunhas combinan capítulos expositivos, nos que a historia avanza, con capítulos “de personaxes” nos que realmente non acontece nada pero nos dan unha chea de información sobre a historia e as motivacións dos protagonistas (Lost, Mad Men). Outras confían en grandes xiros e sorpresas para manter os espectadores en tensión dun capítulo a outro, pero ás veces se esquecen de xustificar esas sorpresas (Homeland). The Americans constrúe en cada capítulo unha trama de espías no que as relacións dos personaxes son reflexo das relacións diplomáticas e de espías dos dous bandos. Os conflitos entre a URSS e os Estados Unidos resoan nos conflitos persoais do matrimonio Jennings, espías soviéticos que se fan pasar por unha modélica familia de clase media americana, do seu veciño axente do FBI, dos superiores de ambos e dos axentes aos que utilizan para conseguir os seus medios. Cada un dos 13 episodios da primeira tempada engade unha capa máis ao conflito e afonda un pouco nas miserias dos personaxes sen descoidar a acción, e o equilibrio resultante é (desculpen a comparación forzada) como ver a Nadia Comǎneci executar un mortal sobre barra fixa.

2. Os personaxes teñen múltiples arestas, que se van perfilando máis con cada capítulo

Peter e Elizabeth Jennings son, nós xa o sabemos desde o comezo, dous membros de elite da KGB adestrados desde a súa mocidade para se facer pasar por unha parella americana media. Viven nun barrio residencial, teñen dous fillos, traballan xuntos nunha axencia de viaxes, e no seu tempo libre reclutan axentes, matan contra-espías e montan dispositivos de vixilancia. Pero despois dun piloto cunha caracterización algo forzada (o cal non é nada raro para un piloto) resulta evidente que esas dúas son só as capas máis superficiais dos Jennings, e comezamos a ver a unha Elizabeth que se tenta achegar aos seus fillos sen o conseguir, un Phillip namorado da súa muller falsa, mais tamén namorado do seu antigo amor ruso, un axente Beeman (o veciño do FBI) que sacrifica o amor da súa familia pola súa lealdade ao país pero tamén pon en perigo esa lealdade polo seu amor por unha das axentes que recluta, Nina, quen a súa vez vai gañando profundidade e protagonismo en cada capítulo... Mesmo os personaxes secundarios e os máis irrelevantes teñen contradicións, dúbidas e tantas sombras que a historia podería desenvolverse durante tempadas sen perder nada do seu interese inicial.

3. Os actores

Nunca pensei que ía loubar o traballo da chorona de Felicity e dun dos irmáns petardos de Brothers & Sisters, pero estes dous souberon superar as súas orixes e darlles credibilidade a dous personaxes moi difíciles de interpretar. Mención á parte merecen Noah Emmerich, que fai que de inmediato sintamos simpatía polo axente Beeman malia as nosas máis fondas conviccións anti-imperialistas; Annet Mahendru, unha relativa descoñecida que borda o papel de espía (dobre? triple?) de Nina sen revelar demasiado sobre as súas verdadeiras lealdades;  e sobre todo Margo Martindale, que está soberbia como Claudia, unha axente soviética que pasa desapercibida como avoíña encantadora e matou nazis na fronte de Stalingrado (e ten moitos, pero que moitos ases na manga até o derradeiro capítulo #ClaudiaFTW).

4. O feito de situar a trama nos 80 dálle credibilidade

Para empezar, porque fixo que a acción da serie sexa realmente entretida, con disfraces, persecucións e artimañas que semellan reais e procuran a complicidade do espectador, en contraposición ás actuais tramas de espionaxe nas que alguén hackea un número de serie dun marcapasos e provoca un ataque ao corazón grazas a un virus informático (si, Homeland, estoute mirando a ti); pero tamén porque podemos observar a evolución do xogo de espías con certa distancia, coñecendo o escenario global no que se desenvolveu e as consecuencias que tivo no mundo, e como para os americanos esa guerra xa rematou, os escritores non senten a necesidade de meternos propaganda pola gorxa e concéntranse en nos entreter.

5. Por primeira vez na ficción sobre a guerra fría, os americanos son lixeiramente máis parvos cós rusos

Isto non quere dicir que ningún dos dous sexa especialmente parvo. De feito o xogo de espías que se desenvolve durante a primeira tempada é exquisito, ben planificado e demostra que a “intelixencia” de ambos bandos se chamaba así por algo. Pero, sendo sinceros, nos sempre nos imos pór do lado dos irmáns soviéticos e contra o bloque capitalista, por iso dá gusto ver que neste caso Hollywood abandonou a súa tendencia de caricaturizar os axentes do outro lado e canonizar os propios, e neste caso pon a KGB un (pequeno) paso por diante dos americanos. É certo que a ficción estadounidense sempre respectou moito máis á malvada KGB que a calquera dos supervillanos estereotipados que viñeron despois (nomeadamente, o ditador bananero con barba branca ou boina vermella, e os terroristas con turbante que “odian o noso modo de vida”). O primeiro capítulo de The Americans acusou un pouco a pilotitis e tiña algo de caricatura, con momentos nos que Phillip e Elizabeth Jennings se parecían bastante a Boris Malinoff e a Natasha, por non falar da crise de fe de Phillip, que se planteou cambiar de bando porque “a comida de aquí é moito mellor”, pero iso non se repetiu nos episodios seguintes.

6. O derradeiro episodio pechou unha tempada brillante, e xa estamos desexando que volva

Como dicía ao comezo do post, The Americans equilibra perfectamente todas as súas historias sen necesidade de golpes de efecto. Por iso o derradeiro capítulo fuxiu dos recursos forzados e confiou na forza da historia e dos personaxes para facernos volver na segunda tempada. Quen pense que isto quere dicir aburrimento está moi equivocado. Á última hora de The Americans non lle faltaron persecucións, situacións de perigo nin escenas de infarto (persoalmente, pasei a metade do episodio á beira do asento e a outra metade vitoreando como unha tola, #ClaudiaFTW outra vez), pero en vez de rematar nunha nota alta, cos personaxes nalgunha situación de perigo inverosímil ou sen saber se alguén está vivo ou morto, os escritores decidiron deixar algúns elementos da trama abertos e pechar outros discretamente, e confiar máis na evolución dos personaxes que en crear expectativas falsas nos espectadores, e ao final iso é o que distingue a boa televisión dos produtos prefabricados (alguén lembra os helicópteros de Monroe sobrevoando os protagonistas nun campo aberto na final de inverno de Revolution e como se resolveu ese fiasco?)

Paige, a Dana Brody do cruel universo paralelo (isto é, lista), comeza a facerse preguntas.

7. A careta

Normalmente non lle presto demasiada atención a iso, salvo os casos nos que a careta é moito máis creativa có resto da serie (ola ke ase, True Blood?). En The Americans a presentación suma puntos ao total da serie.  Se cadra a C convertida en fouce e martelo é innecesaria, porque o resto do grafismo fai ese mesmo traballo de forma moito máis sutil, pero a iuxtaposición de estereotipos ianquis e estereotipos soviéticos equilíbrase soa por exceso, e as fotos dos protagonistas pegadas sobre unha "auténtica" familia americana son o perfecto resumo da trama.

The Americans é probabelmente a miña serie preferida de 2013. E agora que acabo de gafala dicindo iso vou tocar madeira inmediatamente para evitar que corra a sorte de Awake e Last Resort.